آینه
بهار
دوگانه
فاضل میبدی: در جامعهای که عدالت کمرنگ شده باشد، ارزشها جابهجا میشود؛ خوب جای بد را میگیرد... ارزشهای ما جابهجا شده مشکل از ذهنیتهاست؛ مسبب این وضعیت ذهنیتهای حاکم در کشور است که ایراد دارد و باید تغییر کند. یادمان نرفته است که چقدر از افراد به خاطر انتقاد از مدیریت دولت احمدینژاد و حتی بیان یک کلمه که دولت احمدینژاد دروغگو است زندانی شدند، ولی حالا میبینیم همان حرفهایی که از سالهای 84 تا 92 اصلاحطلبها زدند و به خاطر آن جریمه شدند، از دهان برخی اصولگراها خارج میشود و رسما اذعان میکنند که دولت احمدینژاد کلکسیون تخلفات بوده است. احمدینژاد زمانی که دهها نفر را به جرم انتقاد از دولتش زندانی میکردند کجا بود؟ زمانی که فاجعه کهریزک اتفاق افتاد کجا بود که حالا دم از عدالت میزند. کسی دم از عدالت میزند که پس از فاجعه کهریزک، در برابرش قاضی مرتضوی را تشویق کرد و به او پستهای بالاتری در دولت داد. یکی از مطالبات مردم در زمان انتخابات ریاستجمهوری دهم و بهویژه یازدهم از حسن روحانی موضوع رفع حصر بود. هرچند آقای شمخانی گفته است که حصر نداریم، اما امروز برخوردها با رئیس دولت اصلاحات در همان مسیر
قرار دارد و محدودیتها همچنان دیده میشود. حقیقتی را که باید بگویم این است که اعتماد مردم به دولت کم شده است. رفع حصر بهعنوان یک درخواست جدی از سوی حامیان آقای روحانی در جریان دو انتخابات سالهای 92 و 96 وجود داشت و جامعه از شخص رئیسجمهور انتظارهای بسیار بالاتری در این زمینه داشت.
جامعه فردا
فروافتادن از بام
بالاخره یکی از نمایندگان مردم در مجلس به سراغ گشودن بقچه اسرار نظام بانکی بیمار کشور رفت و سرپوش جعبه پاندورای فساد را برداشت: بانکهایی که با سرمایههای خرد گردآمده از جیب مردمان در نهادهای عمومی (صندوقهای پسانداز بازنشستگی و بیمه) شکل گرفتهاند، ورشکسته اعطای وامهای عظیم بیحسابوکتابی هستند که به گروه خاصی داده شده است. حجم بدهیها آنقدر بالاست که بازگشت آنها غیرممکن مینماید و بانکها را به ورشکستگی خواهد کشاند. ترس اصلی اما جای دیگر است: به دلایل سیاسی، دولتها در ایران از سپردهگذاران میترسند و با فشار آنها، بانکها را با اعتبارات دولتی تأمین خواهند کرد که اعلام ورشکستگی نکنند و از پس ادای تعهدات و دیون خود برآیند. این اعتبارات دولتی، درنهایت به تولید نقدینگی بانک مرکزی و به عبارت ساده، انتشار پول، ترجمه خواهند شد و این عمل، یعنی ایجاد تورمی که حاصل غارت منابع بانکها توسط ابربدهکاران است و مردم باید بهتدریج آن را از طریق کاهش ارزش داخلی پول و تحمل تورم پس دهند.
کیهان
به امیرالمومنین)ع( هم اعتراض میکردید
حسین شریعتمداری: دیروز، روزنامههای زنجیرهای با تیترهای درشت در صفحه اول خود و یادداشت و گزارش در صفحات دیگر به سراغ آیتالله مصباحیزدی رفته بودند و کینههای دیرینهای که از روشنگریهای ایشان در سینه داشتند را یکجا بیرون ریخته بودند. مدعیان اصلاحات با اشاره به مواضع اخیر احمدینژاد و تیم همراه وی، به آیتالله مصباح اعتراض کردهاند که چرا از او حمایت کرده بود؟! ماجرای این اعتراض به اندازهای مضحک و خندهدار است که فقط در چنته زنجیرهایها که به تحلیلهای قهوهخانهای عادت دارند و فقط به فرموده مینویسند یافت میشود. احمدینژاد در آغاز کار اینچنین بود [مردمی، حامی محرومین و مقابل ستمگران] و به همین علت مورد حمایت اردوگاه انقلاب قرار گرفته بود و افراد و جریاناتی که با انقلاب اسلامی زاویه داشتند و زندگیهای اشرافی و رانتخواریهای خود را در خطر میدیدند و نیز جماعتی که با قدرتهای بیگانه زدوبند داشتند به مقابله و دشمنی با او برخاستند. حالا کدام طیف باید از اقدام خود شرمنده باشند؟ بدیهی است که اردوگاه انقلاب به اقدامی عاقلانه و منطقی و خداپسندانه دست زده است و مدعیان اصلاحات و کاسهلیسان غرب باید بهخاطر
دشمنی آن روز خود از خجالت آب شوند! البته اگر مفهوم خجالت را بشناسند. همان شخص یا جریان سیاسی را در نظر بگیرید که تغییر مسیر داده و به انحراف کشیده شده است. در این حالت آیا عقل و شرع و منطق و شعور حکم نمیکند که با روش و منش انحرافی و خسارتآفرین او مقابله شود؟ و این دقیقا راهبردی بود که اردوگاه انقلاب در مقابل آن مسیر زشت و پلشت به کار گرفت و نشان داد که قبیلهگرا نیست و تابع حق است. و بالاخره این نکته نیز گفتنی است که مگر احمدینژاد امروزه - و نه دیروز که شما در عمران و آبادانی و خدمت به مردم انگشت کوچک او هم نمیشدید- چه مواضعی دارد که شما مدعیان اصلاحات ندارید؟!
بهار
دوگانه
فاضل میبدی: در جامعهای که عدالت کمرنگ شده باشد، ارزشها جابهجا میشود؛ خوب جای بد را میگیرد... ارزشهای ما جابهجا شده مشکل از ذهنیتهاست؛ مسبب این وضعیت ذهنیتهای حاکم در کشور است که ایراد دارد و باید تغییر کند. یادمان نرفته است که چقدر از افراد به خاطر انتقاد از مدیریت دولت احمدینژاد و حتی بیان یک کلمه که دولت احمدینژاد دروغگو است زندانی شدند، ولی حالا میبینیم همان حرفهایی که از سالهای 84 تا 92 اصلاحطلبها زدند و به خاطر آن جریمه شدند، از دهان برخی اصولگراها خارج میشود و رسما اذعان میکنند که دولت احمدینژاد کلکسیون تخلفات بوده است. احمدینژاد زمانی که دهها نفر را به جرم انتقاد از دولتش زندانی میکردند کجا بود؟ زمانی که فاجعه کهریزک اتفاق افتاد کجا بود که حالا دم از عدالت میزند. کسی دم از عدالت میزند که پس از فاجعه کهریزک، در برابرش قاضی مرتضوی را تشویق کرد و به او پستهای بالاتری در دولت داد. یکی از مطالبات مردم در زمان انتخابات ریاستجمهوری دهم و بهویژه یازدهم از حسن روحانی موضوع رفع حصر بود. هرچند آقای شمخانی گفته است که حصر نداریم، اما امروز برخوردها با رئیس دولت اصلاحات در همان مسیر
قرار دارد و محدودیتها همچنان دیده میشود. حقیقتی را که باید بگویم این است که اعتماد مردم به دولت کم شده است. رفع حصر بهعنوان یک درخواست جدی از سوی حامیان آقای روحانی در جریان دو انتخابات سالهای 92 و 96 وجود داشت و جامعه از شخص رئیسجمهور انتظارهای بسیار بالاتری در این زمینه داشت.
جامعه فردا
فروافتادن از بام
بالاخره یکی از نمایندگان مردم در مجلس به سراغ گشودن بقچه اسرار نظام بانکی بیمار کشور رفت و سرپوش جعبه پاندورای فساد را برداشت: بانکهایی که با سرمایههای خرد گردآمده از جیب مردمان در نهادهای عمومی (صندوقهای پسانداز بازنشستگی و بیمه) شکل گرفتهاند، ورشکسته اعطای وامهای عظیم بیحسابوکتابی هستند که به گروه خاصی داده شده است. حجم بدهیها آنقدر بالاست که بازگشت آنها غیرممکن مینماید و بانکها را به ورشکستگی خواهد کشاند. ترس اصلی اما جای دیگر است: به دلایل سیاسی، دولتها در ایران از سپردهگذاران میترسند و با فشار آنها، بانکها را با اعتبارات دولتی تأمین خواهند کرد که اعلام ورشکستگی نکنند و از پس ادای تعهدات و دیون خود برآیند. این اعتبارات دولتی، درنهایت به تولید نقدینگی بانک مرکزی و به عبارت ساده، انتشار پول، ترجمه خواهند شد و این عمل، یعنی ایجاد تورمی که حاصل غارت منابع بانکها توسط ابربدهکاران است و مردم باید بهتدریج آن را از طریق کاهش ارزش داخلی پول و تحمل تورم پس دهند.
کیهان
به امیرالمومنین)ع( هم اعتراض میکردید
حسین شریعتمداری: دیروز، روزنامههای زنجیرهای با تیترهای درشت در صفحه اول خود و یادداشت و گزارش در صفحات دیگر به سراغ آیتالله مصباحیزدی رفته بودند و کینههای دیرینهای که از روشنگریهای ایشان در سینه داشتند را یکجا بیرون ریخته بودند. مدعیان اصلاحات با اشاره به مواضع اخیر احمدینژاد و تیم همراه وی، به آیتالله مصباح اعتراض کردهاند که چرا از او حمایت کرده بود؟! ماجرای این اعتراض به اندازهای مضحک و خندهدار است که فقط در چنته زنجیرهایها که به تحلیلهای قهوهخانهای عادت دارند و فقط به فرموده مینویسند یافت میشود. احمدینژاد در آغاز کار اینچنین بود [مردمی، حامی محرومین و مقابل ستمگران] و به همین علت مورد حمایت اردوگاه انقلاب قرار گرفته بود و افراد و جریاناتی که با انقلاب اسلامی زاویه داشتند و زندگیهای اشرافی و رانتخواریهای خود را در خطر میدیدند و نیز جماعتی که با قدرتهای بیگانه زدوبند داشتند به مقابله و دشمنی با او برخاستند. حالا کدام طیف باید از اقدام خود شرمنده باشند؟ بدیهی است که اردوگاه انقلاب به اقدامی عاقلانه و منطقی و خداپسندانه دست زده است و مدعیان اصلاحات و کاسهلیسان غرب باید بهخاطر
دشمنی آن روز خود از خجالت آب شوند! البته اگر مفهوم خجالت را بشناسند. همان شخص یا جریان سیاسی را در نظر بگیرید که تغییر مسیر داده و به انحراف کشیده شده است. در این حالت آیا عقل و شرع و منطق و شعور حکم نمیکند که با روش و منش انحرافی و خسارتآفرین او مقابله شود؟ و این دقیقا راهبردی بود که اردوگاه انقلاب در مقابل آن مسیر زشت و پلشت به کار گرفت و نشان داد که قبیلهگرا نیست و تابع حق است. و بالاخره این نکته نیز گفتنی است که مگر احمدینژاد امروزه - و نه دیروز که شما در عمران و آبادانی و خدمت به مردم انگشت کوچک او هم نمیشدید- چه مواضعی دارد که شما مدعیان اصلاحات ندارید؟!
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.