|

هادی حیدری […]

هادی حیدری […]
«کاریکاتور (و به تعبیری کارتون) به‌ویژه از نوع ادیتوریالش، هنری ا‌ست ذاتا رادیکال؛ تندوتیز و صریح و […]. »
گزیده آثار کاریکاتور و کارتون‌‌های هادی حیدری در مجموعه «انجمن جمجمک‌ها»ی نشر نظر منتشر شده است. این کتاب گزیده‌ای از بیش از یک‌دهه آثار او را در بردارد. برخی از این کارها نقطه عطفی در کارنامه حیدری محسوب می‌شود، از این‌رو با حاشیه‌نوشتی از دیگر آثار اندکی متمایز و برجسته شده است. مثلا کنار طرح «صادق هدایت» آمده است: «بوف‌کور صادق هدایت را اولین‌بار 17ساله بودم که خواندم. از آن روزها، فضای هولناک تیره‌ای در ذهنم مانده. ساده‌ترین برداشتم از چهره هدایت را در اینها خلاصه کردم: یک مثلث، دو دایره و چند خط به‌عنوان سبیل!» یا این حاشیه‌نوشت که حیدری در آن به نوعی به دسته‌بندی و بازتعریف آثار یک دوره پرداخته: «سال‌های 1376 تا 1380، سال‌های جست‌وجو بود برای یافتن شیوه‌ای که بتوانم مفاهیم ذهنی‌ام را در قالب کارتون‌‌هایم انتقال دهم. روزهای تجربه‌گرایی. به‌خاطر همین است که برخی کارهای این دوره از خط و سطوح یکپارچه سیاه‌وسفید تشکیل شده‌اند، بعضی‌هایشان با خط و هاشور و برخی هم تلفیقی از همه اینها.»
با ورق‌زدن کتاب، تاریخی تصویری از دست‌کم یک‌دهه از روزگار ما روایت می‌شود. جدای از کاریکاتورهای این مجموعه -که همگی به‌گونه‌ای با مفهوم امید پیوند دارد و حتی تلخ‌ترین‌هاشان، نویدبخش روزهای روشن و فردایی بهتر است، ابتدای کتاب دو یادداشت خواندنی به عنوان مقدمه آمده است. «هادی حیدری، اسیر در فرم، آزاد در محتوا» عنوان مقدمه محمود شمس (ماشاءالله شمس‌الواعظین) است. این روزنامه‌نگار پیشکسوت می‌نویسد: «نام هادی حیدری، طراح و کاریکاتوریست ایرانی با روزنامه‌های عصر اصلاحات گره خورده است، حتی اگر روزنامه‌های این عصر را تریبون‌هایی بدانیم که هادی حیدری و دیگران با استفاده از آنها، استعدادهای هنری خود را پرورش دادند، اما نکته جالب توجه اینکه هادی حیدری از معدود هنرمندانی است که کار و رسالت خود را با پایان دوره طلایی روزنامه‌های عصر اصلاحات پایان‌یافته تلقی نکرده است... همچنان به کارش ادامه داده و می‌دهد...» او معتقد است که هادی حیدری در طرح‌ها و کاریکاتورهایش هنوز از قالب‌ها و سبک‌ها و شکل‌های دوران اولیه کارش استفاده می‌کند، چیز زیادی به آن نیفزوده است، گویی می‌خواهد از سبک ساده‌اش جدا نشود، محتوای پیام‌هایش غنی‌تر و پرمعنا شده است، اما در شکل هنوز به سنت خودساخته‌اش وفادار است.»
مسعود مهرابی نیز در مقدمه‌ای خواندنی با عنوان «هادی حیدری […]» می‌نویسد: «در وجه غالب کاریکاتور و کارتون ادیتوریال حاصل نگاهی مصلحانه است و با اهدافی مخاطره‌انگیز طراحی نمی‌شود، اما همواره سلسله بی‌پایانی از برداشت‌های مخاطره‌برانگیز این هنر و حرفه شریف را احاطه کرده است.»
«کاریکاتور (و به تعبیری کارتون) به‌ویژه از نوع ادیتوریالش، هنری ا‌ست ذاتا رادیکال؛ تندوتیز و صریح و […]. »
گزیده آثار کاریکاتور و کارتون‌‌های هادی حیدری در مجموعه «انجمن جمجمک‌ها»ی نشر نظر منتشر شده است. این کتاب گزیده‌ای از بیش از یک‌دهه آثار او را در بردارد. برخی از این کارها نقطه عطفی در کارنامه حیدری محسوب می‌شود، از این‌رو با حاشیه‌نوشتی از دیگر آثار اندکی متمایز و برجسته شده است. مثلا کنار طرح «صادق هدایت» آمده است: «بوف‌کور صادق هدایت را اولین‌بار 17ساله بودم که خواندم. از آن روزها، فضای هولناک تیره‌ای در ذهنم مانده. ساده‌ترین برداشتم از چهره هدایت را در اینها خلاصه کردم: یک مثلث، دو دایره و چند خط به‌عنوان سبیل!» یا این حاشیه‌نوشت که حیدری در آن به نوعی به دسته‌بندی و بازتعریف آثار یک دوره پرداخته: «سال‌های 1376 تا 1380، سال‌های جست‌وجو بود برای یافتن شیوه‌ای که بتوانم مفاهیم ذهنی‌ام را در قالب کارتون‌‌هایم انتقال دهم. روزهای تجربه‌گرایی. به‌خاطر همین است که برخی کارهای این دوره از خط و سطوح یکپارچه سیاه‌وسفید تشکیل شده‌اند، بعضی‌هایشان با خط و هاشور و برخی هم تلفیقی از همه اینها.»
با ورق‌زدن کتاب، تاریخی تصویری از دست‌کم یک‌دهه از روزگار ما روایت می‌شود. جدای از کاریکاتورهای این مجموعه -که همگی به‌گونه‌ای با مفهوم امید پیوند دارد و حتی تلخ‌ترین‌هاشان، نویدبخش روزهای روشن و فردایی بهتر است، ابتدای کتاب دو یادداشت خواندنی به عنوان مقدمه آمده است. «هادی حیدری، اسیر در فرم، آزاد در محتوا» عنوان مقدمه محمود شمس (ماشاءالله شمس‌الواعظین) است. این روزنامه‌نگار پیشکسوت می‌نویسد: «نام هادی حیدری، طراح و کاریکاتوریست ایرانی با روزنامه‌های عصر اصلاحات گره خورده است، حتی اگر روزنامه‌های این عصر را تریبون‌هایی بدانیم که هادی حیدری و دیگران با استفاده از آنها، استعدادهای هنری خود را پرورش دادند، اما نکته جالب توجه اینکه هادی حیدری از معدود هنرمندانی است که کار و رسالت خود را با پایان دوره طلایی روزنامه‌های عصر اصلاحات پایان‌یافته تلقی نکرده است... همچنان به کارش ادامه داده و می‌دهد...» او معتقد است که هادی حیدری در طرح‌ها و کاریکاتورهایش هنوز از قالب‌ها و سبک‌ها و شکل‌های دوران اولیه کارش استفاده می‌کند، چیز زیادی به آن نیفزوده است، گویی می‌خواهد از سبک ساده‌اش جدا نشود، محتوای پیام‌هایش غنی‌تر و پرمعنا شده است، اما در شکل هنوز به سنت خودساخته‌اش وفادار است.»
مسعود مهرابی نیز در مقدمه‌ای خواندنی با عنوان «هادی حیدری […]» می‌نویسد: «در وجه غالب کاریکاتور و کارتون ادیتوریال حاصل نگاهی مصلحانه است و با اهدافی مخاطره‌انگیز طراحی نمی‌شود، اما همواره سلسله بی‌پایانی از برداشت‌های مخاطره‌برانگیز این هنر و حرفه شریف را احاطه کرده است.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.