روزنه
رفتار آقای روحالامینی را در پیگیری پرونده کهریزک و شکایت علیه ما به این دلیل که پرونده به ابزار تبلیغ علیه نظام تبدیل شده بود، برخلاف منافع نظام میدانم.
مقام معظم رهبری نگفتند متهمان پرونده را محکوم کنید، بلکه گفتند اگر کسی تخلف کرده به آن رسیدگی شود که همینطور هم شد.
درباره پرونده کهریزک خودم را بیگناه میدانم، اما به حکم قانون تمکین میکنم.
بنده برای جلب رضایت خانواده روحالامینی دو نفر از سرداران سپاه و مسئولان سازمان اطلاعات سپاه را واسطه کردم.
پدر و مادرم را یک هفته با دردستداشتن قرآن هر روز صبح به خانه آقای روحالامینی میفرستادم، اما باز نپذیرفت.
آقای روحالامینی در پیگیری پرونده بهصورت مستقل عمل نمیکرد.
حکم تعلیق از قضاوت برای بنده به منزله نابودی زندگی شخصی و حیات اجتماعیام بود و مسیر زندگیام را عوض کرد.
من بههیچعنوان تصور نمیکردم مرتضوی دچار چنین مخاطرهای شود. البته به یاد دارم در روزهای آخر حضور مرتضوی در دادستانی تهران، از طرف دولت دهم به ایشان وزارت دادگستری را پیشنهاد دادند؛ اما آقای رحیممشایی با حضور مرتضوی در دولت مخالفت کرد.
مسائلی که به فاضل لاریجانی منتسب شد، واقعیت ندارد و کذب محض است و این موضوع صحت ندارد. فاضل در این زمینه مرتکب هیچ عمل مجرمانه و سوئی نشد.
این خود روزنامهنگاران بودند که مرتضوی را در موضع برخورد گسترده قرار دادند. آن شرایط اگر دوباره تکرار شود به همان شیوه سابق از موضع قانون با آنها برخورد میشود. البته این را هم بگویم که آن توقیفها به معنای سرکوب مطبوعات نبود.
در عید 93 آقای ربیعی وزیر رفاه دستور داد از فعالیت بنده در بانک رفاه جلوگیری شود.
مرتضوی به این دلیل که در سن پایین به مقام دادستانی تهران رسید، در ابتدا تجربه لازم برای این جایگاه را نداشت.
در فرایند فتنه سال 88 حدود 120 دستور از 150 دستور جینشارپ در کتاب براندازی نرم بعینه اجرا شد. ازجمله محورهای براندازی نرم، بدنامکردن، مقابله، محاکمه و حذف عناصر مقابلهکننده با براندازی است. من احساس میکنم به صورت ناخواسته و بر اثر تعلل برخی تصمیمگیران امر، فشار رسانهای و جریانسازی رسانهای که نقش عمده را در سال 88 داشت، تمام افراد فعال علیه فتنه درگیر حواشی سیاسی و قضائی و در نهایت حذف شدند. از طرفی تمام مسئولیتها عمری دارند و علیالدوام نیستند و قرار نیست همه تا آخر عمر مدیر باشند.
شخص احمدیمقدم فاقد قدرت مدیریت راهبردی در مقابله با بحران بود. اگر افرادی مثل سردار رادان یا سردار اشتری در کنار احمدیمقدم مدیریت مقابله با بحران را برعهده نمیگرفتند، کارنامه ناجا در مقابله با فتنه مطلوب نبود.
احمدینژاد از همان شروع بحران در سال 88 با درپیشگرفتن موضع بیطرفی در فکر تصاحب آرای مخالفان برای انتخابات سال 92 بود. دعوا به خاطر احمدینژاد بود؛ اما او دنبال مخالفان بود!
از مقام معظم رهبری و ملت ایران طلب عفو و بخشودگی دارم.
رفتار آقای روحالامینی را در پیگیری پرونده کهریزک و شکایت علیه ما به این دلیل که پرونده به ابزار تبلیغ علیه نظام تبدیل شده بود، برخلاف منافع نظام میدانم.
مقام معظم رهبری نگفتند متهمان پرونده را محکوم کنید، بلکه گفتند اگر کسی تخلف کرده به آن رسیدگی شود که همینطور هم شد.
درباره پرونده کهریزک خودم را بیگناه میدانم، اما به حکم قانون تمکین میکنم.
بنده برای جلب رضایت خانواده روحالامینی دو نفر از سرداران سپاه و مسئولان سازمان اطلاعات سپاه را واسطه کردم.
پدر و مادرم را یک هفته با دردستداشتن قرآن هر روز صبح به خانه آقای روحالامینی میفرستادم، اما باز نپذیرفت.
آقای روحالامینی در پیگیری پرونده بهصورت مستقل عمل نمیکرد.
حکم تعلیق از قضاوت برای بنده به منزله نابودی زندگی شخصی و حیات اجتماعیام بود و مسیر زندگیام را عوض کرد.
من بههیچعنوان تصور نمیکردم مرتضوی دچار چنین مخاطرهای شود. البته به یاد دارم در روزهای آخر حضور مرتضوی در دادستانی تهران، از طرف دولت دهم به ایشان وزارت دادگستری را پیشنهاد دادند؛ اما آقای رحیممشایی با حضور مرتضوی در دولت مخالفت کرد.
مسائلی که به فاضل لاریجانی منتسب شد، واقعیت ندارد و کذب محض است و این موضوع صحت ندارد. فاضل در این زمینه مرتکب هیچ عمل مجرمانه و سوئی نشد.
این خود روزنامهنگاران بودند که مرتضوی را در موضع برخورد گسترده قرار دادند. آن شرایط اگر دوباره تکرار شود به همان شیوه سابق از موضع قانون با آنها برخورد میشود. البته این را هم بگویم که آن توقیفها به معنای سرکوب مطبوعات نبود.
در عید 93 آقای ربیعی وزیر رفاه دستور داد از فعالیت بنده در بانک رفاه جلوگیری شود.
مرتضوی به این دلیل که در سن پایین به مقام دادستانی تهران رسید، در ابتدا تجربه لازم برای این جایگاه را نداشت.
در فرایند فتنه سال 88 حدود 120 دستور از 150 دستور جینشارپ در کتاب براندازی نرم بعینه اجرا شد. ازجمله محورهای براندازی نرم، بدنامکردن، مقابله، محاکمه و حذف عناصر مقابلهکننده با براندازی است. من احساس میکنم به صورت ناخواسته و بر اثر تعلل برخی تصمیمگیران امر، فشار رسانهای و جریانسازی رسانهای که نقش عمده را در سال 88 داشت، تمام افراد فعال علیه فتنه درگیر حواشی سیاسی و قضائی و در نهایت حذف شدند. از طرفی تمام مسئولیتها عمری دارند و علیالدوام نیستند و قرار نیست همه تا آخر عمر مدیر باشند.
شخص احمدیمقدم فاقد قدرت مدیریت راهبردی در مقابله با بحران بود. اگر افرادی مثل سردار رادان یا سردار اشتری در کنار احمدیمقدم مدیریت مقابله با بحران را برعهده نمیگرفتند، کارنامه ناجا در مقابله با فتنه مطلوب نبود.
احمدینژاد از همان شروع بحران در سال 88 با درپیشگرفتن موضع بیطرفی در فکر تصاحب آرای مخالفان برای انتخابات سال 92 بود. دعوا به خاطر احمدینژاد بود؛ اما او دنبال مخالفان بود!
از مقام معظم رهبری و ملت ایران طلب عفو و بخشودگی دارم.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.