تاك
مرضیه سعدی.پژوهشگر مؤسسه مطالعات کودکی مدرس
هر هفته در این ستون نوشتههایی درباره تربیت در اوان کودکی (تاک) منتشر میشود. هدف این است که آرامآرام در کشور از مرحله ذکر اهمیت توجه به این دوره مهم زندگی عبور کنیم و وارد مرحله اقدام و عمل درست شویم. این اقدام، هم ناظر بر چرخشهای نگرشی و عملی والدین و مربیان و هم ناظر بر سیاستگذاری کشور برای این دوره است.
راهکارهایی برای کنترل اضطراب جدایی کودکان
همانطور که در شماره قبلی اشاره شد، اضطراب جدایی در کودکان برای ورود به محیط مهد یا پیشدبستانی امری کاملا طبیعی است و برای اینکه کودک سریعتر با محیط ارتباط برقرار کند و اضطراب او بهمرور از بین برود، راهکارهای زیر کمک بسیاری خواهند کرد:
- ابتدا سعي كنيد كودك را در زمانهايي كوتاه به مهد بسپاريد؛ زمانهايي كه بتواند تجربههاي مثبتي را در آن كسب كند.
- اضطراب كودك را به تمسخر نگيريد و او را بهخاطر اين ترس و اضطراب سرزنش نكنيد.
- اجازه دهيد كودكتان بداند كه ميفهميد چقدر سخت است انسان از كسي كه تا اين حد دوستش دارد جدا شود. او را درك كنيد و بپذيريد، اما زياد با او همدردي و برايش دلسوزي نكنيد.
- تسليم خواسته كودك نشويد و به او بفهمانيد كه در امنيت و سلامت خواهد بود.
- او را به كودكان ديگري كه در آن محيط هستند معرفي كنيد و بازيای با آنها ترتيب دهيد.
- انتظار آن را داشته باشيد كه در چند هفته اول ورود به مهد يا مدرسه فرزندتان خسته و بيش از حد تحريكپذير باشد.
- هنگام ترك كودك، او را ببوسيد و با مختصر نوازشي با خوشرويي از او خداحافظي كنيد.
- خداحافظي و ترك كودك را خيلي طولاني نكنيد. بر احساسات دلسوزانه خود غلبه كنيد و مدام نرويد و برگرديد.
- دزدكي و يواشكي كودك را ترك نكنيد.
- در بازيها با ايفاي نقش، جدايي را با كودك تمرين كنيد.
- پس از بردن كودك به مدرسه مدتي آنجا بمانيد، سپس كودك را با معلم تنها بگذاريد و دوباره نزد او برگرديد.
قطعا هر مادری آرزوی آرامش و شادی فرزندش را دارد، اما گاهی ما مادرها رفتارهایی داریم که ناخواسته سبب آسیبرساندن به کودکانمان میشویم؛ مثلا:
- از نوزادی تا سنین بالاتر در هر مرحلهای تمام کارهای کودک را ما انجام میدهیم. کودک میتواند در حدود دوسالگی قاشق به دست بگیرد و غذایش را خودش بخورد یا حدود سهسالگی لباسهایش را خودش بپوشد، ولی ما اجازه نمیدهیم کودک این کارها را انجام دهد و او را ناتوان و وابسته پرورش میدهیم.
- کودک به طور طبیعی باید با همسالانش ارتباط برقرار کند، ولی ما نگران هستیم بچههای دیگر بچه ما را بزنند یا به او حرفهای بد بیاموزند و حین بازی هلش بدهند، بنابراین مانع ارتباطگرفتن کودک با بقیه بچهها میشویم.
- ما از ترس اینکه کودک زمین بخورد، اجازه بازیکردن و دویدن و فعالیتهای اینچنینی را به او نمیدهیم، درحالیکه زمینخوردن برای کودک لازم است و یاد میگیرد که در آینده مشکلاتش را حل کند و محتاج کسی نباشد.
هر هفته در این ستون نوشتههایی درباره تربیت در اوان کودکی (تاک) منتشر میشود. هدف این است که آرامآرام در کشور از مرحله ذکر اهمیت توجه به این دوره مهم زندگی عبور کنیم و وارد مرحله اقدام و عمل درست شویم. این اقدام، هم ناظر بر چرخشهای نگرشی و عملی والدین و مربیان و هم ناظر بر سیاستگذاری کشور برای این دوره است.
راهکارهایی برای کنترل اضطراب جدایی کودکان
همانطور که در شماره قبلی اشاره شد، اضطراب جدایی در کودکان برای ورود به محیط مهد یا پیشدبستانی امری کاملا طبیعی است و برای اینکه کودک سریعتر با محیط ارتباط برقرار کند و اضطراب او بهمرور از بین برود، راهکارهای زیر کمک بسیاری خواهند کرد:
- ابتدا سعي كنيد كودك را در زمانهايي كوتاه به مهد بسپاريد؛ زمانهايي كه بتواند تجربههاي مثبتي را در آن كسب كند.
- اضطراب كودك را به تمسخر نگيريد و او را بهخاطر اين ترس و اضطراب سرزنش نكنيد.
- اجازه دهيد كودكتان بداند كه ميفهميد چقدر سخت است انسان از كسي كه تا اين حد دوستش دارد جدا شود. او را درك كنيد و بپذيريد، اما زياد با او همدردي و برايش دلسوزي نكنيد.
- تسليم خواسته كودك نشويد و به او بفهمانيد كه در امنيت و سلامت خواهد بود.
- او را به كودكان ديگري كه در آن محيط هستند معرفي كنيد و بازيای با آنها ترتيب دهيد.
- انتظار آن را داشته باشيد كه در چند هفته اول ورود به مهد يا مدرسه فرزندتان خسته و بيش از حد تحريكپذير باشد.
- هنگام ترك كودك، او را ببوسيد و با مختصر نوازشي با خوشرويي از او خداحافظي كنيد.
- خداحافظي و ترك كودك را خيلي طولاني نكنيد. بر احساسات دلسوزانه خود غلبه كنيد و مدام نرويد و برگرديد.
- دزدكي و يواشكي كودك را ترك نكنيد.
- در بازيها با ايفاي نقش، جدايي را با كودك تمرين كنيد.
- پس از بردن كودك به مدرسه مدتي آنجا بمانيد، سپس كودك را با معلم تنها بگذاريد و دوباره نزد او برگرديد.
قطعا هر مادری آرزوی آرامش و شادی فرزندش را دارد، اما گاهی ما مادرها رفتارهایی داریم که ناخواسته سبب آسیبرساندن به کودکانمان میشویم؛ مثلا:
- از نوزادی تا سنین بالاتر در هر مرحلهای تمام کارهای کودک را ما انجام میدهیم. کودک میتواند در حدود دوسالگی قاشق به دست بگیرد و غذایش را خودش بخورد یا حدود سهسالگی لباسهایش را خودش بپوشد، ولی ما اجازه نمیدهیم کودک این کارها را انجام دهد و او را ناتوان و وابسته پرورش میدهیم.
- کودک به طور طبیعی باید با همسالانش ارتباط برقرار کند، ولی ما نگران هستیم بچههای دیگر بچه ما را بزنند یا به او حرفهای بد بیاموزند و حین بازی هلش بدهند، بنابراین مانع ارتباطگرفتن کودک با بقیه بچهها میشویم.
- ما از ترس اینکه کودک زمین بخورد، اجازه بازیکردن و دویدن و فعالیتهای اینچنینی را به او نمیدهیم، درحالیکه زمینخوردن برای کودک لازم است و یاد میگیرد که در آینده مشکلاتش را حل کند و محتاج کسی نباشد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.