|

رفتن

ماجراهای عادله دواچی در هتل جهان
رفتن


Positive
وقتی پروین و خانواده‌اش سوار ماشین می‌شدند عادله با یک کاسه آب کنار ماشین ایستاده بود. نغمه عادله را بوسید و گفت: «شما برای همه مسافرها کاسه آب دست می‌گیرین؟» عادله گفت: «نه، شوما پروینا می‌برید، سوغات اصوان ما را می‌برید. مثه سیبری لا پنبه. نیمیدونی چه گلی را می‌بری.» ندیم‌پور گفت: «خداحافظ عادله.» عادله سر تکان داد. پروین جلو آمد. عادله را بغل کرد گفت: «می‌دونم نیمیرسی اما به خوارام سر بزن. تنهان، هم‌صحبت حالشان را خب می‌کنه» و در دست عادله چیزی گذاشت. عادله گفت: «نه پروین خانم، خراب میشد این‌طوری» و آن‌چه کف دستش بود به پروین داد. پروین گفت: «میام خوار، تهرون دووم نیمیارم، میام. همزبون خودما می‌خوام.» سوار ماشین شد. ماشین که راه افتاد دعا خواند و آب را پشت سر آن‌ها ریخت.
ظهر بود که عادله برای مشتری‌های رستوران غذاها را می‌برد. پشت میز کنار پنجره آقاتونی و دوستش نشسته بودند. عادله غذا را برایشان گذاشت. آقاتونی تشکر کرد. عادله گفت: «چیزی بیارم؟» آقاتونی گفت: «سومبات‌جان چیزی کم نداری؟» سومبات گفت: «اصلا اینا، این خانوم را نگاه کن. لباس محلی بپوشه و بایسته این وسط رستوران، نقاشی می‌کنم. خیلی خوب می‌شه یه کار دارم از چارباغ، اصلا این خانوم وسط چارباغ بایسته. برم بوم بیارم. کار یک‌ساعته.» آقاتونی خندید: «عادله خانم مدل دختراصفانی بشه.» عادله ایستاده بود کنار آن‌ها. «قبول داری عادله؟» و رو کرد به سومبات: «خرج داره!» دوتایی خندیدند.
عصر آقایی یک بسته بزرگ آورد و به آقامهدی داد گفت: «این بسته مال عادله خانومه.» عادله بسته را گرفت. آقاتونی و سومبات آمدند با بوم و سه‌پایه. آقاتونی گفت: «عادله این بسته لباس محلیه تو بپوش تا سومبات نقاشی کنه.» عادله به اتاقش رفت. بسته را باز کرد. لباسی که در بسته خوابیده بود سربندی که دراز کنار لباس پهن شده بود. دیده بود. این لباس‌ها را قبلا دیده بود. زیر لب گفت: «تو عروسی‌ها!» لباس را پوشید با سکه‌های زرد رنگ‌‌ورورفته، با سکه‌های نقره‌ای یکی‌درمیان افتاده. سربند را بست. چه‌قدر سکه روی صورتش افتاده بود. لباس اندازه بود و آستین‌ها کمی کوتاه. در اتاق را باز کرد. توی بالکن کسی نبود. آن‌طرف در پیاده‌رو چهارباغ پروین و ندیم‌پور و نغمه می‌گذشتند. کنار عینک‌فروشی ژاک احمدسیبی ایستاده بود. یک آن نگاه احمدسیبی به بالکن افتاد. عادله را در لباس تازه دید. دو انگشت را برد در دهان و سوت زد. سوت را عادله شنید. همه آمدند. عادله در بالکن ایستاده بود. چهارباغ ایستاده بود. فقط احمدسیبی بود که سه سیب از گاری برداشت و انداختشان بالا. می‌گرفتشان و می‌انداخت بالا. مشتری‌های عینک‌سازی بیرون آمده بودند و به بالکن نگاه می‌کردند و مدام عینک عوض می‌کردند. از صدای سوت بیلیاردبازها با چوبشان بیرون آمدند و عادله را دیدند. چوب‌ها را به‌هم می‌زدند. درفشی کفاش، جعبه‌کفش‌ها را بغل کرد و آمد جلوی بالکن جعبه را چید و طرباسی اسباب‌بازی فروش عروسک‌ها و میمون‌های کوکی را آورد جلو بالکن و کوکشان کرد. طبل زدند. رژه رفتند. چند مسافر زیراندازشان را همان‌جا پهن کردند و نشستند. بچه‌هایشان در چهارباغ دنبال میمون‌ها می‌دویدند. عروسک‌ها که کوک شدند می‌گفتند: «ماما، ماما» عادله دید همه چهارباغ روبه‌روی بالکن جمعند. دستانش را جلو و عقب می‌برد وقتی عروسک‌ها می‌گفتند: «ماما، ماما». صدای آقاتونی از راه‌پله آمد که گفت: «عادله‌خانم؟ عادله‌خانم؟ حاضری؟» عادله گفت: «دارم میام.» عادله بر پله‌ها ظاهر شد. دستش را به نرده گرفت. سرش پایین بود. خش‌خش چین دامن. صدای ضعیف خوردن سکه‌ها به هم می‌آمد. آقاتونی، سومبات، آقامهدی بی‌اختیار دست زدند و گفتند: «ملکه عادله، فرشته عادله.» عادله خجالت کشید. خودش را جمع کرد. حس کرد قرمز شده. حس کرد صداها دور و دور می‌شوند.
سومبات عادله را نشاند وسط رستوران روی صندلی و به او گفت به چهارباغ نگاه کند. راضی نشد. آقاتونی صندلی را برداشت رفت. عادله به دنبالش و سومبات با سه‌پایه و بوم. صندلی را آقاتونی گذاشت وسط راهرو چهارباغ. عادله نشست و سومبات روبه‌روی آن‌ها ایستاد. پشت سر هتل بود. بالکن با شاخه‌های تازه‌رسیده درختان چنار و عادله که لبخندی بر لب داشت پا بر پا انداخته. دستان دواچی‌شورش روی زانو. سومبات گفت: «خانم بالا را نگاه کن، بالا، از شیروانی هتل بالاتر، بالاتر از همه‌جا، بالا که آسمون را ببینی.» کسی ندید سر پایین انداخت و آرام‌آرام نگاهش را بالا برد از آدم‌ها، از پنجره و در هتل، بی‌خیال صندلی‌های هتل که به‌هم‌ریخته بود. بی‌خیال پرده رستوران که کشیده می‌شد به بالکن رسید، خودش را دید که چمدان‌به‌دست به اتاق نه، اتاق هشت می‌رفت و مسافرها دنبالش. یک آن خواست بگوید: «عادله عادله نرو اتاق ده، اون اتاقو هنوز تمیز نکردی» و رفت بالاتر، شیروانی بود. با همان نگاهی که به بالا بود برگشت به سمت عینک‌فروشی. «احمدسیبی احمدسیبی از این شیروونی چیطو میشد بالا رفت، حیرونم.» سیب‌های احمد همین‌طور بالا می‌رفتند. قرمز، زرد، قندی، سمیرمی. سیب‌هایی که با هم گاز می‌زدند، که صدای سومبات بلند شد: «خانوم! خانوم! عادله‌خانوم! حواستون نیست، بالا را نگاه کنید، همه‌اش برمی‌گردید، رو به من باشید، من رو به هتلم، شوما رو به من.»
عادله حس کرد نای حرف زدن ندارد. حوصله نداشت جواب بدهد. این آقاسومبات که او را نقاشی می‌کرد چندبار دیده بود. در چهارباغ کنار مغازه‌اش می‌ایستاد. مغازه‌اش فرق می‌کرد با بقیه مغازه‌ها. سومبات گفت: «عادله خانم بالا، بالا» یک دسته پرنده دید که از درخت‌های چهارباغ بلند شدند و در آسمان گم شدند. تاریک بود که نقاشی سومبات تمام شد. گفت: «برای امروز بسه.» عادله بلند شد. چرخی زد در راهرو چهارباغ. سکه‌ها صدا دادند. سومبات گفت: «فردا هم کار می‌کنیم. شما با این هتل و نقاشی نمره یک اصفهانید!» عادله خنده ملیحی کرد. آقاتونی وقتی دید که عادله با لباس محلی به هتل برگشت یک آن ذوق کرد و دست‌هایش را به هم کوفت و گفت: «عادله با همین لباس در هتل بگرد. نگران کثیفی لباس نشو. می‌خرم، خوباشو می‌خرم، چند دست می‌خرم.» عادله آرام سر تکان داد و سکه‌ها صدا دادند. احمدسیبی آمد پشت شیشه‌های رستوران و با سیب‌ها تردستی کرد. همین‌طور تا نیمه‌شب، تا وقتی همه خوابیدند. سیب‌ها در فضای چهارباغ بالا رفتند. بین شاخه‌ها ماندند. افتادند روی پشت بام‌ها و غلطیدند در چهارباغ تا زاینده‌رود.
سیب آخر طعم غریبی داشت. با همان لباس بر تن با احمدسیبی نشستند روی راه‌پله‌های هتل. خوشمزه بود. طعمی که نچشیده بودند قبلا. احمدسیبی گفته بود: «می‌بینی عادله‌خانوم سیب به دمش این برگای سبزا داره.» احمدسیبی که رفت عادله همان کارها را کرد که هرشب می‌کرد. چوب انداخت پشت در. میز صبحانه رستوران را چید. چراغ‌ها را خاموش کرد و از پله‌ها بالا رفت. در بالکن ماه را تماشا کرد. به اتاق شش رفت و با لباس محلی‌اش پرید روی تخت و رفت بالا، رفت بالا، رفت بالا. صبح آقامهدی اتاق عادله را می‌کوفت و می‌گفت: «عادله، عادله، عادله دواچی، عادله دواچی، جون هرکی دوس می‌داری درآ‌واکون.»

ماجراهای عادله دواچی در هتل جهان
رفتن


Positive
وقتی پروین و خانواده‌اش سوار ماشین می‌شدند عادله با یک کاسه آب کنار ماشین ایستاده بود. نغمه عادله را بوسید و گفت: «شما برای همه مسافرها کاسه آب دست می‌گیرین؟» عادله گفت: «نه، شوما پروینا می‌برید، سوغات اصوان ما را می‌برید. مثه سیبری لا پنبه. نیمیدونی چه گلی را می‌بری.» ندیم‌پور گفت: «خداحافظ عادله.» عادله سر تکان داد. پروین جلو آمد. عادله را بغل کرد گفت: «می‌دونم نیمیرسی اما به خوارام سر بزن. تنهان، هم‌صحبت حالشان را خب می‌کنه» و در دست عادله چیزی گذاشت. عادله گفت: «نه پروین خانم، خراب میشد این‌طوری» و آن‌چه کف دستش بود به پروین داد. پروین گفت: «میام خوار، تهرون دووم نیمیارم، میام. همزبون خودما می‌خوام.» سوار ماشین شد. ماشین که راه افتاد دعا خواند و آب را پشت سر آن‌ها ریخت.
ظهر بود که عادله برای مشتری‌های رستوران غذاها را می‌برد. پشت میز کنار پنجره آقاتونی و دوستش نشسته بودند. عادله غذا را برایشان گذاشت. آقاتونی تشکر کرد. عادله گفت: «چیزی بیارم؟» آقاتونی گفت: «سومبات‌جان چیزی کم نداری؟» سومبات گفت: «اصلا اینا، این خانوم را نگاه کن. لباس محلی بپوشه و بایسته این وسط رستوران، نقاشی می‌کنم. خیلی خوب می‌شه یه کار دارم از چارباغ، اصلا این خانوم وسط چارباغ بایسته. برم بوم بیارم. کار یک‌ساعته.» آقاتونی خندید: «عادله خانم مدل دختراصفانی بشه.» عادله ایستاده بود کنار آن‌ها. «قبول داری عادله؟» و رو کرد به سومبات: «خرج داره!» دوتایی خندیدند.
عصر آقایی یک بسته بزرگ آورد و به آقامهدی داد گفت: «این بسته مال عادله خانومه.» عادله بسته را گرفت. آقاتونی و سومبات آمدند با بوم و سه‌پایه. آقاتونی گفت: «عادله این بسته لباس محلیه تو بپوش تا سومبات نقاشی کنه.» عادله به اتاقش رفت. بسته را باز کرد. لباسی که در بسته خوابیده بود سربندی که دراز کنار لباس پهن شده بود. دیده بود. این لباس‌ها را قبلا دیده بود. زیر لب گفت: «تو عروسی‌ها!» لباس را پوشید با سکه‌های زرد رنگ‌‌ورورفته، با سکه‌های نقره‌ای یکی‌درمیان افتاده. سربند را بست. چه‌قدر سکه روی صورتش افتاده بود. لباس اندازه بود و آستین‌ها کمی کوتاه. در اتاق را باز کرد. توی بالکن کسی نبود. آن‌طرف در پیاده‌رو چهارباغ پروین و ندیم‌پور و نغمه می‌گذشتند. کنار عینک‌فروشی ژاک احمدسیبی ایستاده بود. یک آن نگاه احمدسیبی به بالکن افتاد. عادله را در لباس تازه دید. دو انگشت را برد در دهان و سوت زد. سوت را عادله شنید. همه آمدند. عادله در بالکن ایستاده بود. چهارباغ ایستاده بود. فقط احمدسیبی بود که سه سیب از گاری برداشت و انداختشان بالا. می‌گرفتشان و می‌انداخت بالا. مشتری‌های عینک‌سازی بیرون آمده بودند و به بالکن نگاه می‌کردند و مدام عینک عوض می‌کردند. از صدای سوت بیلیاردبازها با چوبشان بیرون آمدند و عادله را دیدند. چوب‌ها را به‌هم می‌زدند. درفشی کفاش، جعبه‌کفش‌ها را بغل کرد و آمد جلوی بالکن جعبه را چید و طرباسی اسباب‌بازی فروش عروسک‌ها و میمون‌های کوکی را آورد جلو بالکن و کوکشان کرد. طبل زدند. رژه رفتند. چند مسافر زیراندازشان را همان‌جا پهن کردند و نشستند. بچه‌هایشان در چهارباغ دنبال میمون‌ها می‌دویدند. عروسک‌ها که کوک شدند می‌گفتند: «ماما، ماما» عادله دید همه چهارباغ روبه‌روی بالکن جمعند. دستانش را جلو و عقب می‌برد وقتی عروسک‌ها می‌گفتند: «ماما، ماما». صدای آقاتونی از راه‌پله آمد که گفت: «عادله‌خانم؟ عادله‌خانم؟ حاضری؟» عادله گفت: «دارم میام.» عادله بر پله‌ها ظاهر شد. دستش را به نرده گرفت. سرش پایین بود. خش‌خش چین دامن. صدای ضعیف خوردن سکه‌ها به هم می‌آمد. آقاتونی، سومبات، آقامهدی بی‌اختیار دست زدند و گفتند: «ملکه عادله، فرشته عادله.» عادله خجالت کشید. خودش را جمع کرد. حس کرد قرمز شده. حس کرد صداها دور و دور می‌شوند.
سومبات عادله را نشاند وسط رستوران روی صندلی و به او گفت به چهارباغ نگاه کند. راضی نشد. آقاتونی صندلی را برداشت رفت. عادله به دنبالش و سومبات با سه‌پایه و بوم. صندلی را آقاتونی گذاشت وسط راهرو چهارباغ. عادله نشست و سومبات روبه‌روی آن‌ها ایستاد. پشت سر هتل بود. بالکن با شاخه‌های تازه‌رسیده درختان چنار و عادله که لبخندی بر لب داشت پا بر پا انداخته. دستان دواچی‌شورش روی زانو. سومبات گفت: «خانم بالا را نگاه کن، بالا، از شیروانی هتل بالاتر، بالاتر از همه‌جا، بالا که آسمون را ببینی.» کسی ندید سر پایین انداخت و آرام‌آرام نگاهش را بالا برد از آدم‌ها، از پنجره و در هتل، بی‌خیال صندلی‌های هتل که به‌هم‌ریخته بود. بی‌خیال پرده رستوران که کشیده می‌شد به بالکن رسید، خودش را دید که چمدان‌به‌دست به اتاق نه، اتاق هشت می‌رفت و مسافرها دنبالش. یک آن خواست بگوید: «عادله عادله نرو اتاق ده، اون اتاقو هنوز تمیز نکردی» و رفت بالاتر، شیروانی بود. با همان نگاهی که به بالا بود برگشت به سمت عینک‌فروشی. «احمدسیبی احمدسیبی از این شیروونی چیطو میشد بالا رفت، حیرونم.» سیب‌های احمد همین‌طور بالا می‌رفتند. قرمز، زرد، قندی، سمیرمی. سیب‌هایی که با هم گاز می‌زدند، که صدای سومبات بلند شد: «خانوم! خانوم! عادله‌خانوم! حواستون نیست، بالا را نگاه کنید، همه‌اش برمی‌گردید، رو به من باشید، من رو به هتلم، شوما رو به من.»
عادله حس کرد نای حرف زدن ندارد. حوصله نداشت جواب بدهد. این آقاسومبات که او را نقاشی می‌کرد چندبار دیده بود. در چهارباغ کنار مغازه‌اش می‌ایستاد. مغازه‌اش فرق می‌کرد با بقیه مغازه‌ها. سومبات گفت: «عادله خانم بالا، بالا» یک دسته پرنده دید که از درخت‌های چهارباغ بلند شدند و در آسمان گم شدند. تاریک بود که نقاشی سومبات تمام شد. گفت: «برای امروز بسه.» عادله بلند شد. چرخی زد در راهرو چهارباغ. سکه‌ها صدا دادند. سومبات گفت: «فردا هم کار می‌کنیم. شما با این هتل و نقاشی نمره یک اصفهانید!» عادله خنده ملیحی کرد. آقاتونی وقتی دید که عادله با لباس محلی به هتل برگشت یک آن ذوق کرد و دست‌هایش را به هم کوفت و گفت: «عادله با همین لباس در هتل بگرد. نگران کثیفی لباس نشو. می‌خرم، خوباشو می‌خرم، چند دست می‌خرم.» عادله آرام سر تکان داد و سکه‌ها صدا دادند. احمدسیبی آمد پشت شیشه‌های رستوران و با سیب‌ها تردستی کرد. همین‌طور تا نیمه‌شب، تا وقتی همه خوابیدند. سیب‌ها در فضای چهارباغ بالا رفتند. بین شاخه‌ها ماندند. افتادند روی پشت بام‌ها و غلطیدند در چهارباغ تا زاینده‌رود.
سیب آخر طعم غریبی داشت. با همان لباس بر تن با احمدسیبی نشستند روی راه‌پله‌های هتل. خوشمزه بود. طعمی که نچشیده بودند قبلا. احمدسیبی گفته بود: «می‌بینی عادله‌خانوم سیب به دمش این برگای سبزا داره.» احمدسیبی که رفت عادله همان کارها را کرد که هرشب می‌کرد. چوب انداخت پشت در. میز صبحانه رستوران را چید. چراغ‌ها را خاموش کرد و از پله‌ها بالا رفت. در بالکن ماه را تماشا کرد. به اتاق شش رفت و با لباس محلی‌اش پرید روی تخت و رفت بالا، رفت بالا، رفت بالا. صبح آقامهدی اتاق عادله را می‌کوفت و می‌گفت: «عادله، عادله، عادله دواچی، عادله دواچی، جون هرکی دوس می‌داری درآ‌واکون.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.