هیلی چه میگوید
شهرام زرندار
نیکی هیلی، بهترین سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، در 50 سال اخیر است. در نوامبر سال 2006 که نیکی هیلی، کاندیدای پست سفیر ایالات متحده در سازمان ملل شد، پروفسور چارلز تیفر از دانشگاه بالتیمور با خشم و غضب به این کاندیداتوری عکسالعمل نشان داد. «تیفر» گفته بود: «هیچکس در سازمان ملل فکر نخواهد کرد که هیلی کسی است که بشود با او سخن گفت، کسی که یا دانش و معلومات خوبی دارد یا به رئیسجمهور نزدیک است». اکنون تیفر باید کمی احساس حماقت کند. از همه اینها گذشته در سایه رأی با اکثریت قاطع سازمان ملل برای تأیید تحریمهای جدید علیه کره شمالی، هیلی ثابت کرده بهعنوان سفیر ایالات متحده در سازمان ملل موفق بوده است. این روزها سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، فقط یک شهروند آمریکایی نیست که ارزش سخنگفتن دارد، او یک دیپلمات ارشد است و بهعنوان یک دیپلمات میتوان با او سخن گفت، هیلی فقط در چند ماه در مقر سازمان ملل خود را از همه مجزا کرده است. صد البته با این ریتم، هیلی در مسیری قرار گرفته که به بهترین سفیر ایالات متحده در سازمان ملل از زمان سفارت اَدِلای تبدیل شده است که میگفت: «استیونسون منتظر ترجمه نباش!»، درحالیکه
استیونسون سال 1965 منهتن را ترک کرده، تأثیر هیلی ویژه خواهد بود.
هیلی هنگامی وارد سازمان ملل شد که جهان بهدلیل شکست هیلاری کلینتون امیدهای خود را از دست داده بود. در حلقههای دیپلماتیک به هیلی بهعنوان چهره تحمیلی دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ نگاه میکنند، کسی که بهقدر کافی چاپلوسی کرده تا شغلی را به دست بیاورد و زندگی لوکس دیپلماتیکی را بگذراند. کسی که کار اندکی میکند و دفتر کارش را با یک توییت ترک کرده و به محفل میلیونرها برای سخنوری وارد میشود.
در عوض هیلی احترام دیپلماتهای مستقر در سازمان ملل را برانگیخته و درباره سوریه و کره شمالی جهان را به چالش کشانده است. درباره سوریه درحالیکه هیلی قادر نبوده ترامپ را هدایت کند و او را از درِ صلح با روسیه وارد کند، تأثیرات مثبتی داشته است... هیلی جلوی مطرحشدن روسیه را بهعنوان یک بازیگر اخلاقمدار در جنگ داخلی سوریه گرفته است و اجازه نداده روسیه خود را بهعنوان یک بازیگر مثبت جا بزند.
این امر مدتهاست که یکی از اولویتهای روسیه بوده، اما این اولویت اکنون مرده است. در عوض هیلی ایالات متحده را به یک صدای پیشرو در دفاع از سنیهای سوریه تبديل كرده، این امر به دو دلیل مهم است؛ اول اینکه این صدای پیشرو نمایندگیکننده بازگشت رهبری آمریکا پس از هشت سال بیتوجهی دولت اوباماست. دوم اینکه این صدای پیشرو به استحکام مونارشیهای عرب سنی ميانجامد. این فهم مهم است زیرا اگر آنها به این مسئله ایمان نداشته باشند مونارشیهای سنی، گروهگروه، به راه داعش خواهند رفت. هیلی درباره کره شمالی بهطرزی مشابه روابط کاری نزدیکی با سایر سفرای سازمان ملل بهویژه متفقین اروپایی-آمریکا برقرار کرده است.
این مسئله به هیلی کمک کرده تا حس فوریت و اضطرار را درباره کره شمالی نمایندگی کند؛ برای مثال رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه ایالات متحده نمیداند دراینباره چه بگوید. او شرکای جهانی آمریکا را وادار به توجه به خودش کرد و بعد آنها را در یک پاسخ سیاسی جدی درگیر کرد. سابقه او روشن است؛ هیلی قبل از اینها دستاوردی بسیار بزرگتر از بیشتر سفرای ایالات متحده در سازمان ملل به دست آورده است. این شامل مادلین آلبرایت نیز میشود و حتی سفیر قبل از هیلی، سامانتاپاور کتابی درباره رهبری ضد نسلکشی نوشته، اما آن را بهخاطر پیوستن به دولت اوباما فراموش کرده است. بهطرز غمگینانهای، این واقعیتی است که منتقدان هیلی برای قبول آن در حال مبارزهاند. برای مثال هفته گذشته در برنامه «نگاه» ایبیسی، هیلی هدف حملات شدید بود. در مناظره درباره کره شمالی و سازمان ملل، ووپی گُلدبرگ که یک فعال ضد نژادپرستی است، به کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، نام کیم جونگ جام را داده است، اما کل شرکتکنندگان در این مناظره هیلی را بهعنوان کسی که شکستخورده و کاملا دور از درک عمیق است محکوم کردهاند.
نیکی هیلی، بهترین سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، در 50 سال اخیر است. در نوامبر سال 2006 که نیکی هیلی، کاندیدای پست سفیر ایالات متحده در سازمان ملل شد، پروفسور چارلز تیفر از دانشگاه بالتیمور با خشم و غضب به این کاندیداتوری عکسالعمل نشان داد. «تیفر» گفته بود: «هیچکس در سازمان ملل فکر نخواهد کرد که هیلی کسی است که بشود با او سخن گفت، کسی که یا دانش و معلومات خوبی دارد یا به رئیسجمهور نزدیک است». اکنون تیفر باید کمی احساس حماقت کند. از همه اینها گذشته در سایه رأی با اکثریت قاطع سازمان ملل برای تأیید تحریمهای جدید علیه کره شمالی، هیلی ثابت کرده بهعنوان سفیر ایالات متحده در سازمان ملل موفق بوده است. این روزها سفیر ایالات متحده در سازمان ملل، فقط یک شهروند آمریکایی نیست که ارزش سخنگفتن دارد، او یک دیپلمات ارشد است و بهعنوان یک دیپلمات میتوان با او سخن گفت، هیلی فقط در چند ماه در مقر سازمان ملل خود را از همه مجزا کرده است. صد البته با این ریتم، هیلی در مسیری قرار گرفته که به بهترین سفیر ایالات متحده در سازمان ملل از زمان سفارت اَدِلای تبدیل شده است که میگفت: «استیونسون منتظر ترجمه نباش!»، درحالیکه
استیونسون سال 1965 منهتن را ترک کرده، تأثیر هیلی ویژه خواهد بود.
هیلی هنگامی وارد سازمان ملل شد که جهان بهدلیل شکست هیلاری کلینتون امیدهای خود را از دست داده بود. در حلقههای دیپلماتیک به هیلی بهعنوان چهره تحمیلی دوران ریاستجمهوری دونالد ترامپ نگاه میکنند، کسی که بهقدر کافی چاپلوسی کرده تا شغلی را به دست بیاورد و زندگی لوکس دیپلماتیکی را بگذراند. کسی که کار اندکی میکند و دفتر کارش را با یک توییت ترک کرده و به محفل میلیونرها برای سخنوری وارد میشود.
در عوض هیلی احترام دیپلماتهای مستقر در سازمان ملل را برانگیخته و درباره سوریه و کره شمالی جهان را به چالش کشانده است. درباره سوریه درحالیکه هیلی قادر نبوده ترامپ را هدایت کند و او را از درِ صلح با روسیه وارد کند، تأثیرات مثبتی داشته است... هیلی جلوی مطرحشدن روسیه را بهعنوان یک بازیگر اخلاقمدار در جنگ داخلی سوریه گرفته است و اجازه نداده روسیه خود را بهعنوان یک بازیگر مثبت جا بزند.
این امر مدتهاست که یکی از اولویتهای روسیه بوده، اما این اولویت اکنون مرده است. در عوض هیلی ایالات متحده را به یک صدای پیشرو در دفاع از سنیهای سوریه تبديل كرده، این امر به دو دلیل مهم است؛ اول اینکه این صدای پیشرو نمایندگیکننده بازگشت رهبری آمریکا پس از هشت سال بیتوجهی دولت اوباماست. دوم اینکه این صدای پیشرو به استحکام مونارشیهای عرب سنی ميانجامد. این فهم مهم است زیرا اگر آنها به این مسئله ایمان نداشته باشند مونارشیهای سنی، گروهگروه، به راه داعش خواهند رفت. هیلی درباره کره شمالی بهطرزی مشابه روابط کاری نزدیکی با سایر سفرای سازمان ملل بهویژه متفقین اروپایی-آمریکا برقرار کرده است.
این مسئله به هیلی کمک کرده تا حس فوریت و اضطرار را درباره کره شمالی نمایندگی کند؛ برای مثال رکس تیلرسون، وزیر امور خارجه ایالات متحده نمیداند دراینباره چه بگوید. او شرکای جهانی آمریکا را وادار به توجه به خودش کرد و بعد آنها را در یک پاسخ سیاسی جدی درگیر کرد. سابقه او روشن است؛ هیلی قبل از اینها دستاوردی بسیار بزرگتر از بیشتر سفرای ایالات متحده در سازمان ملل به دست آورده است. این شامل مادلین آلبرایت نیز میشود و حتی سفیر قبل از هیلی، سامانتاپاور کتابی درباره رهبری ضد نسلکشی نوشته، اما آن را بهخاطر پیوستن به دولت اوباما فراموش کرده است. بهطرز غمگینانهای، این واقعیتی است که منتقدان هیلی برای قبول آن در حال مبارزهاند. برای مثال هفته گذشته در برنامه «نگاه» ایبیسی، هیلی هدف حملات شدید بود. در مناظره درباره کره شمالی و سازمان ملل، ووپی گُلدبرگ که یک فعال ضد نژادپرستی است، به کیم جونگ اون، رهبر کره شمالی، نام کیم جونگ جام را داده است، اما کل شرکتکنندگان در این مناظره هیلی را بهعنوان کسی که شکستخورده و کاملا دور از درک عمیق است محکوم کردهاند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.