|

2 سال از خاموشي پويان اميري مي‌گذرد

زنگ بزن رفيق!

سحر طلوعي

شب پنجشنبه‌اي منتظر زنگت بودم پويان! بازي با سياه‌جامگان تمام شده و آن چيزي که نبايد مي‌شد، شده بود. منتظر بودم زنگ بزني و غر بزني اين چه وضعيه؟ عادت داشتي وقتي تيم محبوبت امتياز از دست مي‌داد و حرصت را درمي‌آورد زنگ بزني دوتايي با هم غر بزنيم و سر و تن بازيکناني را که موقعيت‌ها را يکي پس از ديگري از دست داده بودند، با هم بشوييم. اين‌بار اگر زنگ مي‌زدي سهم داور را هم کنار مي‌گذاشتي. کنار مي‌گذاشتيم. مفت‌مفت دو امتياز را از دستمان درآورده بود.

زنگ نزدي پويان! درست مثل آن روز تلخ که براي هميشه رفتي؛ آن روزي که با ذوب‌آهن در آزادي بازي داشتيم. بدشانسي و داور هر کار دوست داشتند با ما و تيممان کردند. پنالتي الکي، توپ‌هايي که توي گل نمي‌رفتند و...، آن روز هم هرچقدر منتظر شدم زنگ نزدي. رفته بودي. حتي جواد خياباني هم از تلويزيون خبر داد منتظر زنگت نباشم. گفت رفته‌اي. آن روز تنهايي به زمين و زمان گير دادم، اما راستش را بخواهي به آن تيم اميدوار بودم. بازي آخر فصل را توي اتاقتان کنار هم‌سرويسي‌هايت تماشا کردم. نشد که بشود. پرسپوليست قهرمان نشد. تو آرام و خندان روي ديوار نشسته بودي. سر جايت نبودي. شده بودي يک عکس با نوار سياه و ناظر بر ما. شده بودي تصويري اميدوار به آينده که غصه نخور درست مي‌شود. دو سال است که ديگر نه براي پيروزي‌ها زنگ مي‌زني و نه براي اعتراض به شکست‌ها و ناراحتي‌ها. دو سال از آخرين زنگت گذشته. آخرين‌بار براي بازي با لخوياي قطر زنگ زدي و گفتي خوب بود؟ از تيمم راضي بودي؟ ديدي بازي را برايت درآوردم؟ و من به شوخي مي‌گفتم حالا که برده، شده تيم تو؟ وقتي مي‌بازد تيم من است؟
رفيق قديمي از وقتي تيم جان گرفته، تو نيستي. حالا که درست شده، نيستي. نيستي که با هم توي اتاق سرويس ورزشي «شرق» جشن پيروزي بگيريم. براي قهرماني شلوغ کنيم. براي استقلالي‌هاي کم‌شمار جمع کُري بخوانيم. نيستي اخم‌و‌تَخم همکاراني را که هيچ علاقه‌اي به فوتبال ندارند، با هم تحمل کنيم. دو سال است که پرسپوليست تيم شده است. برانکو تيم محبوبت را زيرورو کرده و مجموعه‌اي ساخته که مي‌شود با آن اميدوار بود. تيمي ساخته که قهرمان شده و همچنان براي قهرماني مي‌جنگند. روز قهرماني فصل گذشته سر بازي با ماشين‌سازي همه حواسم به تو بود. علي عليپور که گل اول را زد، سرم را چرخاندم سمت راست و تو را که همچنان روي ديوار نشسته بودي، صدا کردم و گفتم بيا پايين! قهرمان شديم. بلند شو بيا پايين روي صندلي‌ات بشين، دست‌هايت را بيار بالا و مشت‌هايت را قهرمانانه تکان بده و فرياد بکش. نيامدي. ديگر قصد نداري از جايت تکان بخوري رفيق. اشکالي ندارد. جنب نخور. اما من شماره‌ات را هنوز از گوشي‌ام پاک نکرده‌ام. هنوز هم منتظر هستم زنگ بزني و دادوفرياد راه بيندازي. هنوز منتظر هستم زنگ بزني براي فصل گوجه‌سبزها قرار بگذاري. پويان! راستي سه‌شنبه يادت نرودها. قبل از بازي با الاهلي زنگ بزن از استرس‌هايت بگو. من منتظرم.

شب پنجشنبه‌اي منتظر زنگت بودم پويان! بازي با سياه‌جامگان تمام شده و آن چيزي که نبايد مي‌شد، شده بود. منتظر بودم زنگ بزني و غر بزني اين چه وضعيه؟ عادت داشتي وقتي تيم محبوبت امتياز از دست مي‌داد و حرصت را درمي‌آورد زنگ بزني دوتايي با هم غر بزنيم و سر و تن بازيکناني را که موقعيت‌ها را يکي پس از ديگري از دست داده بودند، با هم بشوييم. اين‌بار اگر زنگ مي‌زدي سهم داور را هم کنار مي‌گذاشتي. کنار مي‌گذاشتيم. مفت‌مفت دو امتياز را از دستمان درآورده بود.

زنگ نزدي پويان! درست مثل آن روز تلخ که براي هميشه رفتي؛ آن روزي که با ذوب‌آهن در آزادي بازي داشتيم. بدشانسي و داور هر کار دوست داشتند با ما و تيممان کردند. پنالتي الکي، توپ‌هايي که توي گل نمي‌رفتند و...، آن روز هم هرچقدر منتظر شدم زنگ نزدي. رفته بودي. حتي جواد خياباني هم از تلويزيون خبر داد منتظر زنگت نباشم. گفت رفته‌اي. آن روز تنهايي به زمين و زمان گير دادم، اما راستش را بخواهي به آن تيم اميدوار بودم. بازي آخر فصل را توي اتاقتان کنار هم‌سرويسي‌هايت تماشا کردم. نشد که بشود. پرسپوليست قهرمان نشد. تو آرام و خندان روي ديوار نشسته بودي. سر جايت نبودي. شده بودي يک عکس با نوار سياه و ناظر بر ما. شده بودي تصويري اميدوار به آينده که غصه نخور درست مي‌شود. دو سال است که ديگر نه براي پيروزي‌ها زنگ مي‌زني و نه براي اعتراض به شکست‌ها و ناراحتي‌ها. دو سال از آخرين زنگت گذشته. آخرين‌بار براي بازي با لخوياي قطر زنگ زدي و گفتي خوب بود؟ از تيمم راضي بودي؟ ديدي بازي را برايت درآوردم؟ و من به شوخي مي‌گفتم حالا که برده، شده تيم تو؟ وقتي مي‌بازد تيم من است؟
رفيق قديمي از وقتي تيم جان گرفته، تو نيستي. حالا که درست شده، نيستي. نيستي که با هم توي اتاق سرويس ورزشي «شرق» جشن پيروزي بگيريم. براي قهرماني شلوغ کنيم. براي استقلالي‌هاي کم‌شمار جمع کُري بخوانيم. نيستي اخم‌و‌تَخم همکاراني را که هيچ علاقه‌اي به فوتبال ندارند، با هم تحمل کنيم. دو سال است که پرسپوليست تيم شده است. برانکو تيم محبوبت را زيرورو کرده و مجموعه‌اي ساخته که مي‌شود با آن اميدوار بود. تيمي ساخته که قهرمان شده و همچنان براي قهرماني مي‌جنگند. روز قهرماني فصل گذشته سر بازي با ماشين‌سازي همه حواسم به تو بود. علي عليپور که گل اول را زد، سرم را چرخاندم سمت راست و تو را که همچنان روي ديوار نشسته بودي، صدا کردم و گفتم بيا پايين! قهرمان شديم. بلند شو بيا پايين روي صندلي‌ات بشين، دست‌هايت را بيار بالا و مشت‌هايت را قهرمانانه تکان بده و فرياد بکش. نيامدي. ديگر قصد نداري از جايت تکان بخوري رفيق. اشکالي ندارد. جنب نخور. اما من شماره‌ات را هنوز از گوشي‌ام پاک نکرده‌ام. هنوز هم منتظر هستم زنگ بزني و دادوفرياد راه بيندازي. هنوز منتظر هستم زنگ بزني براي فصل گوجه‌سبزها قرار بگذاري. پويان! راستي سه‌شنبه يادت نرودها. قبل از بازي با الاهلي زنگ بزن از استرس‌هايت بگو. من منتظرم.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.