|

گرینوف 8

احمد غلامی

توی خیابان‌های شهر قدم می‌زدند. سر ظهر بود و بیشتر مغازه‌ها تعطیل بودند. دستفروش‌ها توی پیاده‌روی مسقف امام‌خمینی بساط کرده بودند و سربازها دوروبرشان می پلکیدند و سر خرید جنس‌های ارزان‌قیمت مثل شانه، قیچی، تسبیح، حوله و چفیه چانه می‌زدند. جای‌جای بازار بوی ادویه‌جات پراکنده بود. مهدی اربابی گفت: «چه بویی آدم تازه می‌فهمد که زنده است.» هر دو ایستادند تا حسن به آنها برسد. حسن توی گرما به‌سختی هیکل گنده‌اش را می‌کشید و جلو می‌آمد. به آنها که رسید نفس‌نفس‌زنان گفت: «کجا غیبتان زد!» و روی سکو مغازه‌ای که کرکره‌اش پایین بود، نشست و گفت: «بگذارید نفس بگیرم.» آنها هم کنارش نشستند. این ساعت‌ها بیشتر نظامی‌ها توی بازار بودند که لحظه‌های آخر مرخصی‌شان را خرت‌وپرت می‌خریدند، بعد با مینی‌بوس می‌رفتند سه‌راهی خرمشهر و از آنجا هر کس می‌رفت به خط خودش. سجاد گفت: «راست می‌گویی، چه بوی عجیبی، آدم تازه می‌فهمد زنده است.» حسن که از خستگی یله شده بود سمت دیوار، گفت: «من که مردم از بس تو این گرما دنبال شما دویدم.» هر دو نگاهش کردند و خندیدند. حسن گفت: «زهرمار برای چی می‌خندید!» مهدی اربابی گفت: «خر گیرآوردی، دنبال ما دویدی یا دنبال دختر اهوازی تا خانه‌شان را یاد بگیری!» حسن گفت: «چه اشکالی دارد، شاید قسمت شد توی همین شهر ماندم.» سجاد گفت: «این لاکردار عجب روحیه‌ای دارد.» مهدی اربابی گفت: «عقل ندارد...» به حسن برخورد. گفت:‌ «مثلا تو عقل کلی؟» مهدی اربابی جوابش را نداد. گفت: «آدم نمی‌فهمد این چه بویی است، از بس همه بوها با هم قاطی شده‌اند.» حسن گفت: «بوی عطاری.» هر دو زدند زیر خنده. حسن بهت‌زده آنها را نگاه کرد و گفت: «خب بوی عطاری است دیگر!» سجاد گفت: «آره راست می‌گویی، به‌جز بوی عطاری چیز دیگری نمی‌شود گفت.» حسن گفت: «مسخره می‌کنی؟» سجاد گفت: «نه به مولا!» مهدی اربابی گفت: «هر چی که هست، آدم می‌فهمد که زنده است.» حسن گفت: «گُل گفتی لاکردار، خیلی حرف‌های خوبی می‌زنی.» مهدی اربابی گفت: «آدم بمیرد دیگر هیچ بویی را نمی‌فهمد. راستی تو با چه بویی حال می‌کنی؟» سجاد گفت: «الان نمی‌دانم، ولی بچه که بودم از بوی زیرپوش پدرم. دلم که براش تنگ می‌شد آن را برمی‌داشتم و بو می‌کردم.» حسن گفت: «مگر نگفتی شب‌ها که مست می‌کرد می‌آمد بالای سرت، یکی دو بار هم دست به یقه شدید با هم!» سجاد گفت: «آره اما چه ربطی دارد!» حسن گفت: «مگر با چاقو نزد تو صورتت. همین خط روی صورتت را مگر بابات نکشیده؟» سجاد گفت: «آره، اما چه ربطی دارد!» حسن گفت: «ربطی ندارد! اگر پدر من این کارها را می‌کرد از اسافل اعضاش دارش می‌زدم!» سجاد بهت‌زده نگاهش کرد. مهدی اربابی گفت: «این بی‌شعور استادِ گندزدن به حال آدم‌‌ است. داشتیم درباره بو حرف می‌زدیم الاغ!» حسن به چشم‌های شیشه‌ای مهدی اربابی خیره شد و گفت: «بو؟! این هم بو بفرمایید.» بوی نامطبوعی توی پیاده‌رو پیچید. سجاد گفت: «این چه مرگش است، به ما چه دختره را گم کرده!» مهدی اربابی گفت: «واقعا عوضی هستی!»
هر سه ساکت شدند. سربازها از جلو آنها رد می‌شدند و نگاهشان می‌کردند. سجاد گفت: «زودتر برویم وگرنه به تاریکی می‌خوریم.» از جایش بلند شد و خاک شلوارش را تکاند. حسن به‌سختی از جا کنده شد. مهدی اربابی از جایش تکان نخورد. حسن گفت: «پاشو رفیق!» مهدی اربابی گفت: «خفه‌شو!» سجاد گفت: «پاشو رفیق!» مهدی اربابی گفت: «من نمی‌آیم.» حسن گفت: «نمی‌آیی؟» جوابش را نداد. سجاد نگاهی به حسن انداخت. چنان درهم بود که انگار خبر مرگ کسی را به او داده بودند. حسن گفت: «داشتم شوخی می‌کردم.» معلوم نبود این را به چه کسی گفت. سجاد گفت: «پاشو بریم، سخت نگیر.» مهدی اربابی گفت: «من نمی‌آیم، این یک حیوان است!» حسن سکوت کرد. سجاد روی زانو نشست و دست گذاشت روی شانه او و توی چشم‌هایش زل زد. دیگر از آن نگاه شیشه‌ای خبری نبود. آرام با پنجه‌هایش شانه مهدی اربابی را مالید و گفت: «پاشو رفیق، دیر شده دیگر!» هر سه سکوت کردند. سجاد کنارش نشست و گفت: «نیای من هم نمی‌روم.» حسن با خشم سجاد را نگاه می‌کرد. سجاد داشت جای او را توی رفاقت می‌گرفت. اصلا فکرش را نمی‌کرد روزی به‌خاطر بوی عطاری رفاقت‌شان به‌هم بخورد. مهدی اربابی از جایش بلند شد و بی‌اعتنا به حسن راه افتاد. سجاد سعی می‌کرد بین آن دو تا برود که هیچ‌یک احساس تنهایی نکنند. مهدی اربابی گفت: «پایم نمی‌کشد بروم خط،‌ نکند...» سجاد گفت: «بی‌خیال، همیشه موقع برگشتن از مرخصی از این فکر و خیال‌ها به سر آدم می‌زند.» مهدی اربابی گفت: «کاش عطاری باز بود یک بسته هِل می‌خریدیم.» حسن گفت: «هل؟!» مهدی اربابی جوابش را نداد. سجاد گفت: «عجب طعمی دارد چای با هل.» حسن بیشتر در خودش فرو رفت. از آن زمان که دنبال دختر اهوازی رفت و برگشت، معلوم نبود چه اتفاقی بین آنها افتاده بود که این‌قدر به‌هم نزدیک شده بودند. آنها تا دیروز به خون هم تشنه بودند. حسن قدم‌هایش را کُند کرد تا از آنها فاصله بگیرد. فاصله گرفت. آن‌قدر که دیگر صدای حرف‌زدن‌هایشان را نمی‌شنید. سجاد برگشت و عقب را نگاه کرد، تا دید فاصله آنها با هم زیاد شده است، گفت: «بدجوری ضدحال زد، اما تو هم نباید این‌ کار را با او می‌کردی. خیلی به تو وابسته است. می‌فهمی؟» مهدی اربابی سکوت کرد. نگاهش به قدم‌هایش بود. سجاد گفت: «فکر کنم دختره سرکار گذاشتش...» مهدی اربابی سکوت کرد. چند قدمی که رفتند گفت: «راست گفتی می‌رفتی پیراهن پدرت را بو می‌کردی؟» سجاد گفت: «دروغم چیه!» هر دو ایستادند. مهدی اربابی برگشت عقب و فریاد زد: «خپل بدو...!».

توی خیابان‌های شهر قدم می‌زدند. سر ظهر بود و بیشتر مغازه‌ها تعطیل بودند. دستفروش‌ها توی پیاده‌روی مسقف امام‌خمینی بساط کرده بودند و سربازها دوروبرشان می پلکیدند و سر خرید جنس‌های ارزان‌قیمت مثل شانه، قیچی، تسبیح، حوله و چفیه چانه می‌زدند. جای‌جای بازار بوی ادویه‌جات پراکنده بود. مهدی اربابی گفت: «چه بویی آدم تازه می‌فهمد که زنده است.» هر دو ایستادند تا حسن به آنها برسد. حسن توی گرما به‌سختی هیکل گنده‌اش را می‌کشید و جلو می‌آمد. به آنها که رسید نفس‌نفس‌زنان گفت: «کجا غیبتان زد!» و روی سکو مغازه‌ای که کرکره‌اش پایین بود، نشست و گفت: «بگذارید نفس بگیرم.» آنها هم کنارش نشستند. این ساعت‌ها بیشتر نظامی‌ها توی بازار بودند که لحظه‌های آخر مرخصی‌شان را خرت‌وپرت می‌خریدند، بعد با مینی‌بوس می‌رفتند سه‌راهی خرمشهر و از آنجا هر کس می‌رفت به خط خودش. سجاد گفت: «راست می‌گویی، چه بوی عجیبی، آدم تازه می‌فهمد زنده است.» حسن که از خستگی یله شده بود سمت دیوار، گفت: «من که مردم از بس تو این گرما دنبال شما دویدم.» هر دو نگاهش کردند و خندیدند. حسن گفت: «زهرمار برای چی می‌خندید!» مهدی اربابی گفت: «خر گیرآوردی، دنبال ما دویدی یا دنبال دختر اهوازی تا خانه‌شان را یاد بگیری!» حسن گفت: «چه اشکالی دارد، شاید قسمت شد توی همین شهر ماندم.» سجاد گفت: «این لاکردار عجب روحیه‌ای دارد.» مهدی اربابی گفت: «عقل ندارد...» به حسن برخورد. گفت:‌ «مثلا تو عقل کلی؟» مهدی اربابی جوابش را نداد. گفت: «آدم نمی‌فهمد این چه بویی است، از بس همه بوها با هم قاطی شده‌اند.» حسن گفت: «بوی عطاری.» هر دو زدند زیر خنده. حسن بهت‌زده آنها را نگاه کرد و گفت: «خب بوی عطاری است دیگر!» سجاد گفت: «آره راست می‌گویی، به‌جز بوی عطاری چیز دیگری نمی‌شود گفت.» حسن گفت: «مسخره می‌کنی؟» سجاد گفت: «نه به مولا!» مهدی اربابی گفت: «هر چی که هست، آدم می‌فهمد که زنده است.» حسن گفت: «گُل گفتی لاکردار، خیلی حرف‌های خوبی می‌زنی.» مهدی اربابی گفت: «آدم بمیرد دیگر هیچ بویی را نمی‌فهمد. راستی تو با چه بویی حال می‌کنی؟» سجاد گفت: «الان نمی‌دانم، ولی بچه که بودم از بوی زیرپوش پدرم. دلم که براش تنگ می‌شد آن را برمی‌داشتم و بو می‌کردم.» حسن گفت: «مگر نگفتی شب‌ها که مست می‌کرد می‌آمد بالای سرت، یکی دو بار هم دست به یقه شدید با هم!» سجاد گفت: «آره اما چه ربطی دارد!» حسن گفت: «مگر با چاقو نزد تو صورتت. همین خط روی صورتت را مگر بابات نکشیده؟» سجاد گفت: «آره، اما چه ربطی دارد!» حسن گفت: «ربطی ندارد! اگر پدر من این کارها را می‌کرد از اسافل اعضاش دارش می‌زدم!» سجاد بهت‌زده نگاهش کرد. مهدی اربابی گفت: «این بی‌شعور استادِ گندزدن به حال آدم‌‌ است. داشتیم درباره بو حرف می‌زدیم الاغ!» حسن به چشم‌های شیشه‌ای مهدی اربابی خیره شد و گفت: «بو؟! این هم بو بفرمایید.» بوی نامطبوعی توی پیاده‌رو پیچید. سجاد گفت: «این چه مرگش است، به ما چه دختره را گم کرده!» مهدی اربابی گفت: «واقعا عوضی هستی!»
هر سه ساکت شدند. سربازها از جلو آنها رد می‌شدند و نگاهشان می‌کردند. سجاد گفت: «زودتر برویم وگرنه به تاریکی می‌خوریم.» از جایش بلند شد و خاک شلوارش را تکاند. حسن به‌سختی از جا کنده شد. مهدی اربابی از جایش تکان نخورد. حسن گفت: «پاشو رفیق!» مهدی اربابی گفت: «خفه‌شو!» سجاد گفت: «پاشو رفیق!» مهدی اربابی گفت: «من نمی‌آیم.» حسن گفت: «نمی‌آیی؟» جوابش را نداد. سجاد نگاهی به حسن انداخت. چنان درهم بود که انگار خبر مرگ کسی را به او داده بودند. حسن گفت: «داشتم شوخی می‌کردم.» معلوم نبود این را به چه کسی گفت. سجاد گفت: «پاشو بریم، سخت نگیر.» مهدی اربابی گفت: «من نمی‌آیم، این یک حیوان است!» حسن سکوت کرد. سجاد روی زانو نشست و دست گذاشت روی شانه او و توی چشم‌هایش زل زد. دیگر از آن نگاه شیشه‌ای خبری نبود. آرام با پنجه‌هایش شانه مهدی اربابی را مالید و گفت: «پاشو رفیق، دیر شده دیگر!» هر سه سکوت کردند. سجاد کنارش نشست و گفت: «نیای من هم نمی‌روم.» حسن با خشم سجاد را نگاه می‌کرد. سجاد داشت جای او را توی رفاقت می‌گرفت. اصلا فکرش را نمی‌کرد روزی به‌خاطر بوی عطاری رفاقت‌شان به‌هم بخورد. مهدی اربابی از جایش بلند شد و بی‌اعتنا به حسن راه افتاد. سجاد سعی می‌کرد بین آن دو تا برود که هیچ‌یک احساس تنهایی نکنند. مهدی اربابی گفت: «پایم نمی‌کشد بروم خط،‌ نکند...» سجاد گفت: «بی‌خیال، همیشه موقع برگشتن از مرخصی از این فکر و خیال‌ها به سر آدم می‌زند.» مهدی اربابی گفت: «کاش عطاری باز بود یک بسته هِل می‌خریدیم.» حسن گفت: «هل؟!» مهدی اربابی جوابش را نداد. سجاد گفت: «عجب طعمی دارد چای با هل.» حسن بیشتر در خودش فرو رفت. از آن زمان که دنبال دختر اهوازی رفت و برگشت، معلوم نبود چه اتفاقی بین آنها افتاده بود که این‌قدر به‌هم نزدیک شده بودند. آنها تا دیروز به خون هم تشنه بودند. حسن قدم‌هایش را کُند کرد تا از آنها فاصله بگیرد. فاصله گرفت. آن‌قدر که دیگر صدای حرف‌زدن‌هایشان را نمی‌شنید. سجاد برگشت و عقب را نگاه کرد، تا دید فاصله آنها با هم زیاد شده است، گفت: «بدجوری ضدحال زد، اما تو هم نباید این‌ کار را با او می‌کردی. خیلی به تو وابسته است. می‌فهمی؟» مهدی اربابی سکوت کرد. نگاهش به قدم‌هایش بود. سجاد گفت: «فکر کنم دختره سرکار گذاشتش...» مهدی اربابی سکوت کرد. چند قدمی که رفتند گفت: «راست گفتی می‌رفتی پیراهن پدرت را بو می‌کردی؟» سجاد گفت: «دروغم چیه!» هر دو ایستادند. مهدی اربابی برگشت عقب و فریاد زد: «خپل بدو...!».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.