گرینوف 7
احمد غلامی
سجاد نشست پشت تیربار و انگشتش را گذاشت روی ماشه و شلیک کرد. قطار فشنگ از سمت دیگر خالی بیرون میآمد. گلولهها پیدرپی به خاکریز دشمن ميخورد. سجاد سرش را پایین آورد و توی سنگر خپ کرد. میدانست الان نوبت تکتیرانداز دشمن است که کلهاش را نشانه بگیرد و تَق بزند و ناکارش کند. تا میتوانست خودش را مچاله کرد کف سنگر و فقط کمی باسنش بالا بود که آنهم از فاصلهای که با دشمن داشت بعید بود دیده شود. سجاد همانطور که خپ کرده بود، قطار دیگری توی گرینوف گذاشت و بیهوا دستش به لوله آن خورد. لوله داغ انگشتانش را سوزاند، میدانست تکتیرانداز دشمن چشمش روی دوربین است و منتظر نشسته تا با کوچکترین اشتباه شلیک کند. سجاد کلاه آهنیاش را از سر برداشت و آن را نوک تختهای که کف سنگر افتاد بود گذاشت و آن را بالا گرفت. گلولهای شلیک شد و به کلاه لرزان روی تخته نخورد، خورد به گونیهای ته سنگر و فرورفت توی شن و خاک و بوی سوخته سنگر را پر کرد. حالا نوبت سجاد بود که دوباره برود پشت تیربار و خط مقدم دشمن را بیهدف و بیدلیل به رگبار ببندد. قبل از اینکه سرش را بالا بیاورد، از همان پایین چند گلوله شلیک کرد، بعد بدون ترس بلند شد و دستش را گذاشت روی ماشه. همانطور که شلیک میکرد تیربار را به چپ و راست میگرداند تا تکتیرانداز فرصت نکند سرش را بالا بیاورد تا دقیق نشانهگیری کند. قطار فشنگ خالی شد و حالا نوبت تکتیرانداز بود که دنبال سجاد بگردد تا کلهاش را هدف بگیرد. این کار هر روز سجاد شده بود شلیک به تکتیرانداز و منتظر مرگ نشستن، از آن پنهانشدن، آن را احساسکردن، با آن شرط بستن. با این کار حال خوشی به او دست میداد. خون با سرعت بیشتری توی رگهایش میدوید. اتفاقی این بازی را کشف کرده بود. بار اول قطار فشنگی را خالی کرد و تیر درست به تراوس جلو سنگر خورد. اگر آن روز گلوله کمی پایینتر خورده بود، سجاد دیگر نبود. این اتفاقی نبود که گلوله به او نخورد. حتما حکمتی داشته است. شاید هم سرباز دشمن میخواسته به او بفهماند اگر دست از شلیک برندارد، گلوله بعدی توی کلهاش میخورد. تصمیم گرفت پرده از این راز بردارد. از آن روز بود که سر ظهر زل گرما میرفت توی سنگر و خاکریز دشمن را به گلوله میبست و منتظر مینشست تا تکتیرانداز دشمن شلیک کند. با شلیکهای دقیق تکتیرانداز که بدون کوچکترین اشتباهی از دریچه باز سنگر به درون میآمد، سجاد احساس شعف میکرد. بعد از شلیک هر گلوله با خودش میگفت: «لاکردار!» دلش میخواست تکتیرانداز را ببیند. آدمی که چشم روی دوربین میگذاشت و از توی آن دنبال کلهاش میگشت تا کارش را تمام کند. تکرار روزها باعث شد تا سجاد بفهمد کشتنی در کار نیست، تکتیرانداز میخواهد با گلوله با او حرف بزند. اما او هرگز به این ارتباط اعتماد نمیکرد و پس از هر شلیک تا جایی که میشد خودش را پنهان میکرد تا کشته نشود. همین ترس از مرگ توی دلش را خالی میکرد. مثل سرخوردن از سُرسُره توی بچگی که پدرش بهزور او را میبرد بالای آن و ولش میکرد پایین و هرچقدر زار میزد فایدهای نداشت و او باز کار خودش را میکرد. شبها هم توی خواب کابوس سُرسُره را میدید. سُرسُرهای که تمام نمیشد و ته نداشت و با سرعت از شیب آن پایین میرفت و فریاد میزد تا از خواب میپرید. مهدی اربابی گفت: «آخر سرت را به باد میدهی!» حسن گفت: «این دیگه چه کاری است یاد گرفتی». سجاد گوشش به این حرفها بدهکار نبود. حتی سرگروهبان باروتسازان تهدیدش کرد که اگر بیخودی شلیک کند، تیربار را از او میگیرد. اما سجاد به حرفها گوش نمیداد. سر ظهر که میشد تکتیرانداز دشمن دو، سهتا گلوله به سنگر خالی شلیک میکرد و سجاد نمیتوانست خودش را کنترل کند و بلند میشد تا جوابش را بدهد. تیربار را برمیداشت و میگفت: «الان خدمتت میرسم». تا مینشست پشت تیربار، قطار فشنگ در چشمبرهمزدنی خالی میشد و سکوت دشت را فرامیگرفت. حالا نوبت تکتیرانداز بود تا جوابش را بدهد. پشتسرش پر از جای سوراخ گلوله بود که آنها را به همه نشان میداد و با ذوق میگفت: «این را ببین. اگر کمی سرم بالا بود، توی پیشانیام میخورد». سرگروهبان باروتسازان هم دیگر بیخیال شده و به گفتن همین جمله اکتفا کرد: «دیوانه است بابا بگذار مخش را داغون کنند...». ظهر سجاد رفت توی سنگر و نشست پشت تیربار و در چشمبرهمزدنی قطار فشنگی را روی خاکریز دشمن خالی کرد و هرچه به انتظار نشست، گلولهای شلیک نشد. با احتیاط سرش را بالا آورد تا اوضاع را بسنجد. اما خبری نبود. قطار فشنگ دیگری توی تیربار گذاشت و بدون ترس سرش را بالا گرفت و شلیک کرد. درست نوک خاکریز را میزد. بعد دوباره به انتظار نشست. باز خبری نشد. دلش شور زد. با خود فکر کرد، شاید یکی از گلولههایش او را کشته است. اصلا دلش نمیخواست این اتفاق افتاده باشد. شاید از این خط رفته بود. هرچه بود، گلولهای جوابش را نمیداد. گلولهای که توی کیسه شن بنشیند و او احساس کند یک نفر در آن طرف هست که بدون اینکه بخواهد بکشدش با او میجنگد. سجاد آنقدر انتظار کشید که حوصلهاش سر رفت. مهدی اربابی از توی سنگر فریاد زد: «پاشو بیا بابا رفیقت رفته مرخصی». سجاد تیربار را تو کشید و آن را کف سنگر گذاشت. مطمئن شده بود دیگر گلولهای نخواهد آمد. بلند شد و از دریچه سنگر خاکریز دشمن را نگاه کرد. جایی که تکتیرانداز بود. در روبهرو کسی نبود. سجاد تا خواست از سنگر بیرون بیاید، انعکاس نوری از سمت راست خاکریز چشمش را زد، خواست سرش را بدزدد که دیر شده بود. زوزه گلوله توی سرش پیچید. فریاد زد و خودش را از سنگر بیرون انداخت. گلوله از بالای گوش، پوست سرش را کنده بود. خون داغ روی صورتش میریخت. مهدی اربابی و حسن از سنگر بیرون زدند. حسن با تنظیف اسلحه، خون روی صورتش را پاک کرد و گفت: «خدا رحم کرد». حسن گفت: «دیدی آخر کار دستت داد». سجاد با عصبانیت گفت: «کار رفیق من نبود». مهدی اربابی به حسن نگاه کرد و هر دو سکوت کردند.
سجاد نشست پشت تیربار و انگشتش را گذاشت روی ماشه و شلیک کرد. قطار فشنگ از سمت دیگر خالی بیرون میآمد. گلولهها پیدرپی به خاکریز دشمن ميخورد. سجاد سرش را پایین آورد و توی سنگر خپ کرد. میدانست الان نوبت تکتیرانداز دشمن است که کلهاش را نشانه بگیرد و تَق بزند و ناکارش کند. تا میتوانست خودش را مچاله کرد کف سنگر و فقط کمی باسنش بالا بود که آنهم از فاصلهای که با دشمن داشت بعید بود دیده شود. سجاد همانطور که خپ کرده بود، قطار دیگری توی گرینوف گذاشت و بیهوا دستش به لوله آن خورد. لوله داغ انگشتانش را سوزاند، میدانست تکتیرانداز دشمن چشمش روی دوربین است و منتظر نشسته تا با کوچکترین اشتباه شلیک کند. سجاد کلاه آهنیاش را از سر برداشت و آن را نوک تختهای که کف سنگر افتاد بود گذاشت و آن را بالا گرفت. گلولهای شلیک شد و به کلاه لرزان روی تخته نخورد، خورد به گونیهای ته سنگر و فرورفت توی شن و خاک و بوی سوخته سنگر را پر کرد. حالا نوبت سجاد بود که دوباره برود پشت تیربار و خط مقدم دشمن را بیهدف و بیدلیل به رگبار ببندد. قبل از اینکه سرش را بالا بیاورد، از همان پایین چند گلوله شلیک کرد، بعد بدون ترس بلند شد و دستش را گذاشت روی ماشه. همانطور که شلیک میکرد تیربار را به چپ و راست میگرداند تا تکتیرانداز فرصت نکند سرش را بالا بیاورد تا دقیق نشانهگیری کند. قطار فشنگ خالی شد و حالا نوبت تکتیرانداز بود که دنبال سجاد بگردد تا کلهاش را هدف بگیرد. این کار هر روز سجاد شده بود شلیک به تکتیرانداز و منتظر مرگ نشستن، از آن پنهانشدن، آن را احساسکردن، با آن شرط بستن. با این کار حال خوشی به او دست میداد. خون با سرعت بیشتری توی رگهایش میدوید. اتفاقی این بازی را کشف کرده بود. بار اول قطار فشنگی را خالی کرد و تیر درست به تراوس جلو سنگر خورد. اگر آن روز گلوله کمی پایینتر خورده بود، سجاد دیگر نبود. این اتفاقی نبود که گلوله به او نخورد. حتما حکمتی داشته است. شاید هم سرباز دشمن میخواسته به او بفهماند اگر دست از شلیک برندارد، گلوله بعدی توی کلهاش میخورد. تصمیم گرفت پرده از این راز بردارد. از آن روز بود که سر ظهر زل گرما میرفت توی سنگر و خاکریز دشمن را به گلوله میبست و منتظر مینشست تا تکتیرانداز دشمن شلیک کند. با شلیکهای دقیق تکتیرانداز که بدون کوچکترین اشتباهی از دریچه باز سنگر به درون میآمد، سجاد احساس شعف میکرد. بعد از شلیک هر گلوله با خودش میگفت: «لاکردار!» دلش میخواست تکتیرانداز را ببیند. آدمی که چشم روی دوربین میگذاشت و از توی آن دنبال کلهاش میگشت تا کارش را تمام کند. تکرار روزها باعث شد تا سجاد بفهمد کشتنی در کار نیست، تکتیرانداز میخواهد با گلوله با او حرف بزند. اما او هرگز به این ارتباط اعتماد نمیکرد و پس از هر شلیک تا جایی که میشد خودش را پنهان میکرد تا کشته نشود. همین ترس از مرگ توی دلش را خالی میکرد. مثل سرخوردن از سُرسُره توی بچگی که پدرش بهزور او را میبرد بالای آن و ولش میکرد پایین و هرچقدر زار میزد فایدهای نداشت و او باز کار خودش را میکرد. شبها هم توی خواب کابوس سُرسُره را میدید. سُرسُرهای که تمام نمیشد و ته نداشت و با سرعت از شیب آن پایین میرفت و فریاد میزد تا از خواب میپرید. مهدی اربابی گفت: «آخر سرت را به باد میدهی!» حسن گفت: «این دیگه چه کاری است یاد گرفتی». سجاد گوشش به این حرفها بدهکار نبود. حتی سرگروهبان باروتسازان تهدیدش کرد که اگر بیخودی شلیک کند، تیربار را از او میگیرد. اما سجاد به حرفها گوش نمیداد. سر ظهر که میشد تکتیرانداز دشمن دو، سهتا گلوله به سنگر خالی شلیک میکرد و سجاد نمیتوانست خودش را کنترل کند و بلند میشد تا جوابش را بدهد. تیربار را برمیداشت و میگفت: «الان خدمتت میرسم». تا مینشست پشت تیربار، قطار فشنگ در چشمبرهمزدنی خالی میشد و سکوت دشت را فرامیگرفت. حالا نوبت تکتیرانداز بود تا جوابش را بدهد. پشتسرش پر از جای سوراخ گلوله بود که آنها را به همه نشان میداد و با ذوق میگفت: «این را ببین. اگر کمی سرم بالا بود، توی پیشانیام میخورد». سرگروهبان باروتسازان هم دیگر بیخیال شده و به گفتن همین جمله اکتفا کرد: «دیوانه است بابا بگذار مخش را داغون کنند...». ظهر سجاد رفت توی سنگر و نشست پشت تیربار و در چشمبرهمزدنی قطار فشنگی را روی خاکریز دشمن خالی کرد و هرچه به انتظار نشست، گلولهای شلیک نشد. با احتیاط سرش را بالا آورد تا اوضاع را بسنجد. اما خبری نبود. قطار فشنگ دیگری توی تیربار گذاشت و بدون ترس سرش را بالا گرفت و شلیک کرد. درست نوک خاکریز را میزد. بعد دوباره به انتظار نشست. باز خبری نشد. دلش شور زد. با خود فکر کرد، شاید یکی از گلولههایش او را کشته است. اصلا دلش نمیخواست این اتفاق افتاده باشد. شاید از این خط رفته بود. هرچه بود، گلولهای جوابش را نمیداد. گلولهای که توی کیسه شن بنشیند و او احساس کند یک نفر در آن طرف هست که بدون اینکه بخواهد بکشدش با او میجنگد. سجاد آنقدر انتظار کشید که حوصلهاش سر رفت. مهدی اربابی از توی سنگر فریاد زد: «پاشو بیا بابا رفیقت رفته مرخصی». سجاد تیربار را تو کشید و آن را کف سنگر گذاشت. مطمئن شده بود دیگر گلولهای نخواهد آمد. بلند شد و از دریچه سنگر خاکریز دشمن را نگاه کرد. جایی که تکتیرانداز بود. در روبهرو کسی نبود. سجاد تا خواست از سنگر بیرون بیاید، انعکاس نوری از سمت راست خاکریز چشمش را زد، خواست سرش را بدزدد که دیر شده بود. زوزه گلوله توی سرش پیچید. فریاد زد و خودش را از سنگر بیرون انداخت. گلوله از بالای گوش، پوست سرش را کنده بود. خون داغ روی صورتش میریخت. مهدی اربابی و حسن از سنگر بیرون زدند. حسن با تنظیف اسلحه، خون روی صورتش را پاک کرد و گفت: «خدا رحم کرد». حسن گفت: «دیدی آخر کار دستت داد». سجاد با عصبانیت گفت: «کار رفیق من نبود». مهدی اربابی به حسن نگاه کرد و هر دو سکوت کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.