|

گرینوف - 6

احمد غلامی

- تو چرا این‌قدر خرفتی!
- من؟!
- آره تو، مگر غیر تو کسی اینجا هست.
- تو این‌طور فکر می‌کنی؟
- آره به نظرم آدم‌های چاق هم تنبل‌اند، هم خرفت.
- واقعا.
- واقعا.
- یعنی منم این‌طوریم.
- کس دیگری هم اینجا هست؟
- پس تو درباره من این‌طور فکر می‌کنی؟
- خفه‌خون بگیر بابا سرم را خوردی.
به پشت دراز کشیده بودند توی گودالی که سنگر تانک بود. آسمان آبی بدون هیچ لکه ابری بالای سرشان بود و نور آن چشم‌هایشان را می‌زد. حسن گفت: «تا کی اینجا باید منتظر بمانیم». سجاد گفت: «این پرسیدن دارد؟» حسن گفت: «فکر نمی‌کنی دیر کرده باشد». سجاد گفت: «هرجا هست الان بهش خوش می‌گذرد». حسن گفت: «می‌خواهی بلند شوی، تیربار را کار بگذاری؟» سجاد گفت: «نه یک سیگار بار می‌گذارم تا حواست پرت شود». حسن گفت: «اگر عراقی‌ها او را گرفته باشند چی؟» سجاد گفت: «صاف می‌آیند، سراغ ما.» حسن گفت: «این‌طور فکر می‌کنی؟» سجاد گفت: «ای لاکردار دیوانه‌ام کردی از بس زر زدی». حسن گفت: «من که چیزی نگفتم، فقط نگران مهدی اربابی هستم». سجاد گفت: «نگران خودت یا مهدی اربابی». حسن جوابش را نداد. از جا بلند شد. پشتش را که خاکی شده بود تکاند. اسلحه‌اش را برداشت و از شیب سنگر تانک سینه‌خیز بالا رفت و دشت را نگاه کرد. یک نفربر سوخته دید، با ماشینی که چهار چرخش روی زمین ولو شده بود. حسن گفت: «پرنده پر نمی‌زند». سجاد همان‌طور که دراز کشیده بود گفت: «مگر می‌شود تو کانال را دید؟» حسن گفت: «نه!» سجاد گفت: «پس برای چی زر می‌زنی!» بعد بلند شد. تیربار را برداشت و بی‌خیال از شیب بالا آمد و آن را گذاشت لبه شیب و پشت آن دراز کشید و گفت: «حالا خیالت راحت شد». حسن گفت: «نه، نگرانم!» سجاد گفت: «چند سال با هم رفیق هستید؟» حسن گفت: «از آموزشی با هم هستیم». سجاد گفت: «بابا پس بگو رفیق قدیمی و خلاص». حسن گفت: «بچه باحالی است». سجاد سکوت کرد. حسن گفت: «تو همه عملیات‌ها با هم بودیم. آدم باوفایی است. ولت نمی‌کند به امان خدا». سجاد حرفی نزد. حسن گفت: «تو از ما خوشت نمیاد». سجاد گفت: «اصلا این‌طور نیست، من عاشقتم». حسن گفت: «معلوم است». سجاد سیگاری گيراند و با پشت دست زد پس کله حسن و گفت: «سخت نگیر بابا». حسن گفت: «خداوکیلی اگر عراقي‌ها حمله کنند، من زخمی شوم، تو چیکار می‌کنی؟» سجاد گفت: «همان کاری که مهدی اربابی می‌کند». حسن گفت: «یعنی من را برمی‌گردونی عقب». سجاد گفت: «فکر می‌کنی مهدی اربابی این کار را می‌کرد». حسن گفت: «آره، یعنی نمی‌کرد؟» سجاد پک عمیقی به سیگارش زد و دودش را فرستاد به آسمان. حسن گفت: «تو چه مرگت شده!» سجاد گفت: «پاشو بریم این برنمی‌گردد». حسن گفت: «من برنمی‌گردم. صبر می‌کنم». سجاد گفت: «چقدر صبر می‌کنی؟» حسن گفت: «تا وقتی برگردد». سجاد تیربار را برداشت تا راه بیافتد. حسن گفت: «برو من نمی‌آیم». سجاد تیربار را گذاشت زمین و گفت: «اگر می‌خواست برگردد تا الان برمی‌گشت». حسن گفت: «برویم دنبالش». سجاد گفت: «بریم تو دهن گرگ. آن هم برای آدم آشغالی مثل مهدی اربابی». حسن گفت: «اصلا هم آشغال نیست. تو از او بدت میاد». سجاد گفت: «آره بدم میاد، ‌مشکلی داری؟» حسن گفت: «آره رفیقم است. نباید پشت‌سرش حرف بزنی». سجاد گفت: «چطور تو این همه سال نفهمیدی با یک آشغال طرفی در عجب‌ام». حسن گفت: «آشغال نیست خیلی هم بامرام است. تو از او می‌ترسی. چند بار زده توی پوزه‌ات واسه همین شاکی هستی؟» سجاد گفت: «آره درست میگی، من از روز اول از او بدم می‌آمد، از چشم‌هایش. از آن چشم‌های شیشه‌ایش که مثل چشم‌های بابام است». حسن گفت: «مگر چشم‌های بابات چطوری‌اند؟» سجاد گفت: «توی دعوا یک چشمش کور شده به جایش چشم مصنوعی گذاشتند. شب‌ها که مست می‌آمد بالای سرم. چشمش را که می‌دیدم، وحشت‌زده از جا می‌پریدم». حسن گفت: «اما چشم مهدی اربابی مصنوعی نیست». سجاد گفت: «آره. اما مثل چشم مصنوعی است. هیچ احساسی ندارد یک بار که بابا من را زد. بعدش پشیمان شد. شروع کرد به گریه‌کردن. خیلی ترسناک بود. از یک چشمش اشک می‌آمد و چشم دیگرش یخ بسته بود روی من. انگار دو تا آدم توی یک آدم بودند». حسن گفت: «یک بار تب‌ولرز کرده بودم، اگر مهدی اربابی نبود، می‌مردم. مثل مادر ازم پرستاری کرد». سجاد گفت: «بالاخره آدم‌ها را نمی‌شود شناخت». حسن گفت: «منظورت چیه؟» سجاد گفت: «گفتم که شاید من اشتباه می‌کنم». حسن گفت: «درباره مهدی اربابی حتما اشتباه می‌کنی». سجاد گفت: «آدم خرفت!» حسن گفت: «خرفت جد و آبادت است. می‌خواهی بری برو. من بدون او برنمی‌گردم». سجاد دوباره تیربارش را برداشت و راه افتاد و گفت: «آن‌قدر بمان تا علف زیر پایت سبز شود». چند قدم که برداشت، پشیمان شد. برگشت و گفت: «تا کی باید بمانیم». حسن گفت: «نمی‌دانم تا مهدی اربابی برگردد.» سجاد تیربارش را گذاشت لب سنگر و گفت: «خپلِ احمقِ خرفت». بعد بسته سیگارش را از جیب درآورد و سیگاری گذاشت گوشه لب‌اش و آن را روشن کرد و پک زد. حسن فریاد زد: «برگشت، برگشت». مهدی اربابی با اینکه با چشم سیاهی را می‌دید. اما برای اینکه باور کند، دوربین را روی چشم‌هایش گذاشت و گفت: «آره خود نامردش است». بعد نشست. سیگارش به ته نرسیده بود که مهدی اربابی آمد توی سنگر تانک. حسن جلو دوید و بغلش کرد. سجاد، سرتاپایش را نگاه کرد. بعد بلند شد،‌ تیربار را برداشت و رفت به سمت‌اش و با دست دیگرش که خالی بود، او را در آغوشش کشید و درگوشش گفت: «پس چرا برگشتی». مهدی اربابی گفت: «هر کاری ‌کردم، دلم نیامد این خپل را تنها بگذارم».

- تو چرا این‌قدر خرفتی!
- من؟!
- آره تو، مگر غیر تو کسی اینجا هست.
- تو این‌طور فکر می‌کنی؟
- آره به نظرم آدم‌های چاق هم تنبل‌اند، هم خرفت.
- واقعا.
- واقعا.
- یعنی منم این‌طوریم.
- کس دیگری هم اینجا هست؟
- پس تو درباره من این‌طور فکر می‌کنی؟
- خفه‌خون بگیر بابا سرم را خوردی.
به پشت دراز کشیده بودند توی گودالی که سنگر تانک بود. آسمان آبی بدون هیچ لکه ابری بالای سرشان بود و نور آن چشم‌هایشان را می‌زد. حسن گفت: «تا کی اینجا باید منتظر بمانیم». سجاد گفت: «این پرسیدن دارد؟» حسن گفت: «فکر نمی‌کنی دیر کرده باشد». سجاد گفت: «هرجا هست الان بهش خوش می‌گذرد». حسن گفت: «می‌خواهی بلند شوی، تیربار را کار بگذاری؟» سجاد گفت: «نه یک سیگار بار می‌گذارم تا حواست پرت شود». حسن گفت: «اگر عراقی‌ها او را گرفته باشند چی؟» سجاد گفت: «صاف می‌آیند، سراغ ما.» حسن گفت: «این‌طور فکر می‌کنی؟» سجاد گفت: «ای لاکردار دیوانه‌ام کردی از بس زر زدی». حسن گفت: «من که چیزی نگفتم، فقط نگران مهدی اربابی هستم». سجاد گفت: «نگران خودت یا مهدی اربابی». حسن جوابش را نداد. از جا بلند شد. پشتش را که خاکی شده بود تکاند. اسلحه‌اش را برداشت و از شیب سنگر تانک سینه‌خیز بالا رفت و دشت را نگاه کرد. یک نفربر سوخته دید، با ماشینی که چهار چرخش روی زمین ولو شده بود. حسن گفت: «پرنده پر نمی‌زند». سجاد همان‌طور که دراز کشیده بود گفت: «مگر می‌شود تو کانال را دید؟» حسن گفت: «نه!» سجاد گفت: «پس برای چی زر می‌زنی!» بعد بلند شد. تیربار را برداشت و بی‌خیال از شیب بالا آمد و آن را گذاشت لبه شیب و پشت آن دراز کشید و گفت: «حالا خیالت راحت شد». حسن گفت: «نه، نگرانم!» سجاد گفت: «چند سال با هم رفیق هستید؟» حسن گفت: «از آموزشی با هم هستیم». سجاد گفت: «بابا پس بگو رفیق قدیمی و خلاص». حسن گفت: «بچه باحالی است». سجاد سکوت کرد. حسن گفت: «تو همه عملیات‌ها با هم بودیم. آدم باوفایی است. ولت نمی‌کند به امان خدا». سجاد حرفی نزد. حسن گفت: «تو از ما خوشت نمیاد». سجاد گفت: «اصلا این‌طور نیست، من عاشقتم». حسن گفت: «معلوم است». سجاد سیگاری گيراند و با پشت دست زد پس کله حسن و گفت: «سخت نگیر بابا». حسن گفت: «خداوکیلی اگر عراقي‌ها حمله کنند، من زخمی شوم، تو چیکار می‌کنی؟» سجاد گفت: «همان کاری که مهدی اربابی می‌کند». حسن گفت: «یعنی من را برمی‌گردونی عقب». سجاد گفت: «فکر می‌کنی مهدی اربابی این کار را می‌کرد». حسن گفت: «آره، یعنی نمی‌کرد؟» سجاد پک عمیقی به سیگارش زد و دودش را فرستاد به آسمان. حسن گفت: «تو چه مرگت شده!» سجاد گفت: «پاشو بریم این برنمی‌گردد». حسن گفت: «من برنمی‌گردم. صبر می‌کنم». سجاد گفت: «چقدر صبر می‌کنی؟» حسن گفت: «تا وقتی برگردد». سجاد تیربار را برداشت تا راه بیافتد. حسن گفت: «برو من نمی‌آیم». سجاد تیربار را گذاشت زمین و گفت: «اگر می‌خواست برگردد تا الان برمی‌گشت». حسن گفت: «برویم دنبالش». سجاد گفت: «بریم تو دهن گرگ. آن هم برای آدم آشغالی مثل مهدی اربابی». حسن گفت: «اصلا هم آشغال نیست. تو از او بدت میاد». سجاد گفت: «آره بدم میاد، ‌مشکلی داری؟» حسن گفت: «آره رفیقم است. نباید پشت‌سرش حرف بزنی». سجاد گفت: «چطور تو این همه سال نفهمیدی با یک آشغال طرفی در عجب‌ام». حسن گفت: «آشغال نیست خیلی هم بامرام است. تو از او می‌ترسی. چند بار زده توی پوزه‌ات واسه همین شاکی هستی؟» سجاد گفت: «آره درست میگی، من از روز اول از او بدم می‌آمد، از چشم‌هایش. از آن چشم‌های شیشه‌ایش که مثل چشم‌های بابام است». حسن گفت: «مگر چشم‌های بابات چطوری‌اند؟» سجاد گفت: «توی دعوا یک چشمش کور شده به جایش چشم مصنوعی گذاشتند. شب‌ها که مست می‌آمد بالای سرم. چشمش را که می‌دیدم، وحشت‌زده از جا می‌پریدم». حسن گفت: «اما چشم مهدی اربابی مصنوعی نیست». سجاد گفت: «آره. اما مثل چشم مصنوعی است. هیچ احساسی ندارد یک بار که بابا من را زد. بعدش پشیمان شد. شروع کرد به گریه‌کردن. خیلی ترسناک بود. از یک چشمش اشک می‌آمد و چشم دیگرش یخ بسته بود روی من. انگار دو تا آدم توی یک آدم بودند». حسن گفت: «یک بار تب‌ولرز کرده بودم، اگر مهدی اربابی نبود، می‌مردم. مثل مادر ازم پرستاری کرد». سجاد گفت: «بالاخره آدم‌ها را نمی‌شود شناخت». حسن گفت: «منظورت چیه؟» سجاد گفت: «گفتم که شاید من اشتباه می‌کنم». حسن گفت: «درباره مهدی اربابی حتما اشتباه می‌کنی». سجاد گفت: «آدم خرفت!» حسن گفت: «خرفت جد و آبادت است. می‌خواهی بری برو. من بدون او برنمی‌گردم». سجاد دوباره تیربارش را برداشت و راه افتاد و گفت: «آن‌قدر بمان تا علف زیر پایت سبز شود». چند قدم که برداشت، پشیمان شد. برگشت و گفت: «تا کی باید بمانیم». حسن گفت: «نمی‌دانم تا مهدی اربابی برگردد.» سجاد تیربارش را گذاشت لب سنگر و گفت: «خپلِ احمقِ خرفت». بعد بسته سیگارش را از جیب درآورد و سیگاری گذاشت گوشه لب‌اش و آن را روشن کرد و پک زد. حسن فریاد زد: «برگشت، برگشت». مهدی اربابی با اینکه با چشم سیاهی را می‌دید. اما برای اینکه باور کند، دوربین را روی چشم‌هایش گذاشت و گفت: «آره خود نامردش است». بعد نشست. سیگارش به ته نرسیده بود که مهدی اربابی آمد توی سنگر تانک. حسن جلو دوید و بغلش کرد. سجاد، سرتاپایش را نگاه کرد. بعد بلند شد،‌ تیربار را برداشت و رفت به سمت‌اش و با دست دیگرش که خالی بود، او را در آغوشش کشید و درگوشش گفت: «پس چرا برگشتی». مهدی اربابی گفت: «هر کاری ‌کردم، دلم نیامد این خپل را تنها بگذارم».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.