|

گرینوف-5

احمد غلامي

- سرگروهبان این بیچاره را از کجا پیدا کردی؟
سرگروهبان باروت‌سازان لیوان پلاستیکی چای را میان کف دو دستش بازی داد و گفت: «چایی توی این لیوان‌های پلاستیکی خنک نمی‌شود». مهدی اربابی گفت: «اینجا تا دلتان بخواهد وقت دارید». حسن گفت: «نگفتید این بیچاره را از کجا آوردید». سرگروهبان باروت‌سازان لیوان چای را سر کشید و گفت: «اوه اوه تو این گرما همین را کم داشتیم». مهدی اربابی گفت: «اتفاقا توی این گرما چای حال می‌دهد. عطش آدم را کم می‌کند». سرگروهبان گفت: «راست گفتی اصلا یادم نبود، خپل برو از تو سنگر شیشه آبلیمو را بیاور». حسن گفت: «ای‌بابا دو دقیقه نیست که نشستم». سرگروهبان باروت‌سازان گفت: «روی حرف مافوق حرف می‌زنی!» سجاد گفت: «سرگروهبان اجازه بدهید با همان شیشه آبلیمو...» حسن نگذاشت حرفش را تمام کند. فریاد زد: «خفه شو وگرنه یک گلوله حرامت می‌کنم». همه بهت‌زده برگشتند و نگاهش کردند و خنده روی لب‌هایشان ماسید. حسن رفت توی سنگر. سجاد گفت: «این یابو چرا اینجوری کرد». کسی جوابش را نداد. حسن با شیشه آبلیمو برگشت. از آبلیمو چیز زیادی توی شیشه نبود. سرگروهبان گفت: «توی آن بول که نکردی؟» حسن گفت: «بول؟ بول چی هست؟» مهدی اربابی گفت: «این لاکردار انگار اصلا سواد ندارد». سجاد چیزی نگفت. هنوز دمق بود. سرگروهبان کمی آبلیمو توی چایی ریخت و بقیه آن را سر کشید و گفت: «اَه اَه چقدر تلخ است». حسن گفت: «بول داشت!» همه خندیدند. سجاد گفت: «سرگروهبان من جای شما بودم حداقل یک ماه اضافه خدمت به او می‌دادم». حسن گفت: «خفه شو!» بعد گفت: «مگر حرف بدی زدم». سرگروهبان گفت: «نه بابا اتفاقا حرف خوبی زدی باید تشویقی بگیری». بعد چای را سر کشید و لیوان خالی را پرت کرد سمت حسن و گفت: «بگیر آویزانش کن به گردنت تا گم نشوی». حسن گفت: «سرگروهبان بالاخره جواب ما را ندادی!» سرگروهبان که داشت می‌رفت برگشت و گفت: «بفرمایید». حسن گفت: «گفتم، این بیچاره را از کجا پیدا کردی؟» سرگروهبان گفت: «به تو چه از سر قبر بابات». بعد راه افتاد که برود. حسن گفت: «حالا با او چکار کنیم». سرگروهبان گفت: «به تو ربطی ندارد، به مهدی و سجاد گفتم چکار کنند». حسن اسلحه کلاشینکفی را که کنار مهدی اربابی افتاده بود برداشت و گلنگدن آن را کشید. همه ناباورانه به او زل زدند. سجاد بی‌اختیار از جایش بلند شد. سرگروهبان به عقب برگشت و گفت: «عوضی تا همین الان یکی، دو سال اضافه خدمت و زندان گرفتی». صدای سرگروهبان آشکارا می‌لرزید. یک قدم جلوتر آمد. بعد ایستاد و گفت: «اسلحه را بگذار کنار، منم بی‌خیال می‌شوم، نه خانی آمده نه خانی رفته.» حسن گفت: «این بیچاره را از کجا آوردی». سرگروهبان دوباره نشست روی خاکریز و یک لیوان چای از توی کتری که از دود سیاه سیاه شده بود ریخت و گفت: «از گرما داشت هلاک می‌شد، توی نهر خشک خوابیده بود، غافلگیرش کردم و گفتم، یوما اینجا چکار می‌کنی؟» حسن گفت: «این جای دختر تو است». سرگروهبان گفت: «بی‌شعور آخر همین یک کلمه عربی را بلد بودم». حسن نشست روی زمین. اما اسلحه هنوز دستش بود. گفت: «حالا می‌خواهید با آن چکار کنید». سرگروهبان گفت: «فعلا که شما رئیس هستید، بفرمایید چکار کنیم». حسن گفت: «خودم او را می‌برم عقب». مهدی اربابی گفت: «چشمش او را گرفته». سجاد گفت: «خوب تو این کار را بکن!» سرگروهبان گفت: «اینکه فردین‌بازی نداشت. از اول همین را می‌گفتی». حسن شوکه شده بود. باورش نمی‌شد به این راحتی نظرشان عوض شود. یک ساعت بود، بی‌اعتنا به او با هم نقشه می‌کشیدند و هر وقت حرف به جای باریکی می‌کشید، دست به سرش می‌کردند. با خودش فکر کرد، دارند بازیش می‌دهند. این مهدی اربابی که رحم توی دلش نیست با آن چشم‌های شیشه‌ای. سجاد هم از او بدتر، از کسی که پدرش رویش چاقو بکشد چه انتظاری می‌شود داشت. باروت‌سازان هم که توی این بیابان مار خورده افعی شده. با صدای سرگروهبان به خودش آمد: «خپل چکار می‌کنی، اسلحه را از ضامن خارج کن و بگذار بروم، مثانه‌ام دارد می‌ترکد». سجاد گفت: «از بس چای خوردی سرگروهبان». سرگروهبان گفت: «این هم از دانشمند ما، غیب گفتی بابا». مهدی اربابی گفت: «راستی راستی او را بسپاریم به او». سرگروهبان گفت: «چکار کنم، مگر نمی‌بینی روی من اسلحه کشیده».
مهدی اربابی گفت: «خپل اسلحه را بگذار کنار وگرنه هم خودت را نابود می‌کنی هم ما را». سجاد گفت: «کار را بدتر نکن. خداییش این سرگروهبان حرف ندارد، هرکس جای او بود کارت تمام بود رفیق». حسن فریاد زد: «خفه! خودم او را می‌برم.» بعد گفت: «کجا ببرم سرگروهبان». سرگروهبان گفت: «با ماشین شام ببرش قرارگاه تحویلش بده». حسن گفت: «همین!» مهدی اربابی گفت: «نه پس می‌خواستی چکار کنیم، تا دم در زندان بدرقه‌اش کنیم». سرگروهبان بلند شد و گفت: «اگر اجازه بدهید بنده تا خودم را خیس نکردم، مرخص بشوم». راه افتاد و رفت. حسن همان‌جور روی زمین نشسته بود. مهدی اربابی هم بلند شد و رفت دنبال سرگروهبان و فریاد زد: «سرکار تا ماشین شام بیاید منم می‌آیم سنگر شما». سجاد تیربارش را برداشت و با خودش آن را کشید. حسن گفت: «تو هم داری می‌ری؟» سجاد گفت: «با فردین‌بازی الکی حال نمی‌کنم». حسن نشست دم سنگر. پاک گیج شده بود. اسلحه میان پاهایش بود و توی ذهنش همه‌چیز را مرور می‌کرد. از توی تاریکی صدایی آمد: «رفقات رفتند». حسن بهت‌زده برگشت و به تاریکی سنگر چشم دوخت و آن تو را به رگبار بست.
هر سه از نیمه راه هراسان برگشتند. مهدی اربابی رفت توی سنگر و از همان جا فریاد زد: «طوری نیست خدا را شکر زنده است.»

- سرگروهبان این بیچاره را از کجا پیدا کردی؟
سرگروهبان باروت‌سازان لیوان پلاستیکی چای را میان کف دو دستش بازی داد و گفت: «چایی توی این لیوان‌های پلاستیکی خنک نمی‌شود». مهدی اربابی گفت: «اینجا تا دلتان بخواهد وقت دارید». حسن گفت: «نگفتید این بیچاره را از کجا آوردید». سرگروهبان باروت‌سازان لیوان چای را سر کشید و گفت: «اوه اوه تو این گرما همین را کم داشتیم». مهدی اربابی گفت: «اتفاقا توی این گرما چای حال می‌دهد. عطش آدم را کم می‌کند». سرگروهبان گفت: «راست گفتی اصلا یادم نبود، خپل برو از تو سنگر شیشه آبلیمو را بیاور». حسن گفت: «ای‌بابا دو دقیقه نیست که نشستم». سرگروهبان باروت‌سازان گفت: «روی حرف مافوق حرف می‌زنی!» سجاد گفت: «سرگروهبان اجازه بدهید با همان شیشه آبلیمو...» حسن نگذاشت حرفش را تمام کند. فریاد زد: «خفه شو وگرنه یک گلوله حرامت می‌کنم». همه بهت‌زده برگشتند و نگاهش کردند و خنده روی لب‌هایشان ماسید. حسن رفت توی سنگر. سجاد گفت: «این یابو چرا اینجوری کرد». کسی جوابش را نداد. حسن با شیشه آبلیمو برگشت. از آبلیمو چیز زیادی توی شیشه نبود. سرگروهبان گفت: «توی آن بول که نکردی؟» حسن گفت: «بول؟ بول چی هست؟» مهدی اربابی گفت: «این لاکردار انگار اصلا سواد ندارد». سجاد چیزی نگفت. هنوز دمق بود. سرگروهبان کمی آبلیمو توی چایی ریخت و بقیه آن را سر کشید و گفت: «اَه اَه چقدر تلخ است». حسن گفت: «بول داشت!» همه خندیدند. سجاد گفت: «سرگروهبان من جای شما بودم حداقل یک ماه اضافه خدمت به او می‌دادم». حسن گفت: «خفه شو!» بعد گفت: «مگر حرف بدی زدم». سرگروهبان گفت: «نه بابا اتفاقا حرف خوبی زدی باید تشویقی بگیری». بعد چای را سر کشید و لیوان خالی را پرت کرد سمت حسن و گفت: «بگیر آویزانش کن به گردنت تا گم نشوی». حسن گفت: «سرگروهبان بالاخره جواب ما را ندادی!» سرگروهبان که داشت می‌رفت برگشت و گفت: «بفرمایید». حسن گفت: «گفتم، این بیچاره را از کجا پیدا کردی؟» سرگروهبان گفت: «به تو چه از سر قبر بابات». بعد راه افتاد که برود. حسن گفت: «حالا با او چکار کنیم». سرگروهبان گفت: «به تو ربطی ندارد، به مهدی و سجاد گفتم چکار کنند». حسن اسلحه کلاشینکفی را که کنار مهدی اربابی افتاده بود برداشت و گلنگدن آن را کشید. همه ناباورانه به او زل زدند. سجاد بی‌اختیار از جایش بلند شد. سرگروهبان به عقب برگشت و گفت: «عوضی تا همین الان یکی، دو سال اضافه خدمت و زندان گرفتی». صدای سرگروهبان آشکارا می‌لرزید. یک قدم جلوتر آمد. بعد ایستاد و گفت: «اسلحه را بگذار کنار، منم بی‌خیال می‌شوم، نه خانی آمده نه خانی رفته.» حسن گفت: «این بیچاره را از کجا آوردی». سرگروهبان دوباره نشست روی خاکریز و یک لیوان چای از توی کتری که از دود سیاه سیاه شده بود ریخت و گفت: «از گرما داشت هلاک می‌شد، توی نهر خشک خوابیده بود، غافلگیرش کردم و گفتم، یوما اینجا چکار می‌کنی؟» حسن گفت: «این جای دختر تو است». سرگروهبان گفت: «بی‌شعور آخر همین یک کلمه عربی را بلد بودم». حسن نشست روی زمین. اما اسلحه هنوز دستش بود. گفت: «حالا می‌خواهید با آن چکار کنید». سرگروهبان گفت: «فعلا که شما رئیس هستید، بفرمایید چکار کنیم». حسن گفت: «خودم او را می‌برم عقب». مهدی اربابی گفت: «چشمش او را گرفته». سجاد گفت: «خوب تو این کار را بکن!» سرگروهبان گفت: «اینکه فردین‌بازی نداشت. از اول همین را می‌گفتی». حسن شوکه شده بود. باورش نمی‌شد به این راحتی نظرشان عوض شود. یک ساعت بود، بی‌اعتنا به او با هم نقشه می‌کشیدند و هر وقت حرف به جای باریکی می‌کشید، دست به سرش می‌کردند. با خودش فکر کرد، دارند بازیش می‌دهند. این مهدی اربابی که رحم توی دلش نیست با آن چشم‌های شیشه‌ای. سجاد هم از او بدتر، از کسی که پدرش رویش چاقو بکشد چه انتظاری می‌شود داشت. باروت‌سازان هم که توی این بیابان مار خورده افعی شده. با صدای سرگروهبان به خودش آمد: «خپل چکار می‌کنی، اسلحه را از ضامن خارج کن و بگذار بروم، مثانه‌ام دارد می‌ترکد». سجاد گفت: «از بس چای خوردی سرگروهبان». سرگروهبان گفت: «این هم از دانشمند ما، غیب گفتی بابا». مهدی اربابی گفت: «راستی راستی او را بسپاریم به او». سرگروهبان گفت: «چکار کنم، مگر نمی‌بینی روی من اسلحه کشیده».
مهدی اربابی گفت: «خپل اسلحه را بگذار کنار وگرنه هم خودت را نابود می‌کنی هم ما را». سجاد گفت: «کار را بدتر نکن. خداییش این سرگروهبان حرف ندارد، هرکس جای او بود کارت تمام بود رفیق». حسن فریاد زد: «خفه! خودم او را می‌برم.» بعد گفت: «کجا ببرم سرگروهبان». سرگروهبان گفت: «با ماشین شام ببرش قرارگاه تحویلش بده». حسن گفت: «همین!» مهدی اربابی گفت: «نه پس می‌خواستی چکار کنیم، تا دم در زندان بدرقه‌اش کنیم». سرگروهبان بلند شد و گفت: «اگر اجازه بدهید بنده تا خودم را خیس نکردم، مرخص بشوم». راه افتاد و رفت. حسن همان‌جور روی زمین نشسته بود. مهدی اربابی هم بلند شد و رفت دنبال سرگروهبان و فریاد زد: «سرکار تا ماشین شام بیاید منم می‌آیم سنگر شما». سجاد تیربارش را برداشت و با خودش آن را کشید. حسن گفت: «تو هم داری می‌ری؟» سجاد گفت: «با فردین‌بازی الکی حال نمی‌کنم». حسن نشست دم سنگر. پاک گیج شده بود. اسلحه میان پاهایش بود و توی ذهنش همه‌چیز را مرور می‌کرد. از توی تاریکی صدایی آمد: «رفقات رفتند». حسن بهت‌زده برگشت و به تاریکی سنگر چشم دوخت و آن تو را به رگبار بست.
هر سه از نیمه راه هراسان برگشتند. مهدی اربابی رفت توی سنگر و از همان جا فریاد زد: «طوری نیست خدا را شکر زنده است.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.