گرینوف-3
احمد غلامی
دم غروب بود. آفتاب دیگر زوری نداشت. سایه سنگرها روی زمین کشیده میشد و ته خاکریز گم میشد. خیلیها زده بودند بیرون و روی گرده خاکریز و سنگرها نشسته بودند و چای میخوردند. گهگاه دشمن خمپارهای میانداخت و توی فاصله نهچندان دوری منفجر میشد.
حسن جعبه مهماتی آورد و روی آن نشست و گفت: «پر فشنگ گرینوف است». مهدی اربابی گفت: «منفجر شود مثل موشک میروی آسمان». هر سه خندیدند. سجاد گفت: «یک قطار فشنگ بده حال این عراقیها را جا بیاوریم». مهدی اربابی گفت: «بیخیال شو، یک قطار فشنگ میزنی، صد تا خمپاره میریزند سرمان. توی خنکی عصر داریم حال میکنیم، مرض داری مگر...» سجاد خودش را ول کرد روی خاکریز و گفت: «راست میگی بابا، خسته شدیم از بس تق و توق کردیم». چایش را هورت کشید و به روبهرو که دشت بود و در انتهای آن ماشینی توی جاده خاکی بالا و پایین میرفت زل زد و گفت: «ماشین گروهان ماست؟». حسن گفت: »آره، رانندهاش حسین اختیاری است. حتما دارد وسایل میآورد، خط». مهدی اربابی گفت: «آدم آشغالی است». حسن گفت: «بچه خوبیه خیلی باحاله». سجاد گفت: «بالاخره آشغال است یا باحال؟». هر دو با هم حرفشان را تکرار کردند. بعد مهدی اربابی گفت: «این خپل از آدمها چیزی سرش نمیشود». حسن گفت: «منظورت منم؟» مهدی اربابی گفت: «مگر غیر از تو خپلی هم اینجا هست؟». حسن از جایش بلند شد و رفت طرف مهدی اربابی. قصد دعوا نداشت، میخواست با او کلنجار برود و پشتش را به خاک بمالد. با هم سرشاخ
شدند. سجاد لیوان چایش را پر کرد و گفت: «فیلم شروع شد». مهدی اربابی جستی زد و رفت زیر یک خم حسن را گرفت و کشید، اما نمیتوانست پای حریف را بالا بیاورد. حسن دستش را دور کمر و شکم مهدی اربابی حلقه کرد و او را از جا کند و برد بالای سرش. مهدی اربابی همانطور که به شوخی فحش میداد گفت: «مردی بگذارم زمین تا حالت را جا بیاورم». سجاد یک نگاهش به ماشین بود که توی سرازیری پایین میرفت و یک چشمش به کلکل مهدی اربابی و حسن. حسن، مهدی اربابی را پرت کرد روی خاکریز و گفت: «بیا اینم پایین». مهدی اربابی شاکی شد و گفت: «اینجوری است دیگر، حالت را جا میآورم.» پرید داخل سنگر و گرینوف را آورد. قطار فشنگ توی آن گذاشت و گفت: «اشهدت را بخوان». بعد گرفت طرفش. حسن گفت: «شوخی نکن، تفنگ را بگذار کنار...». سجاد نگاهش به ماشین بود که از گودال بیرون آمده بود و بازمانده نور خورشید در افق روی آن منعکس میشد و برق میزد. حسن خودش را پرت کرد پشت سجاد و گفت: «حالا جرئت داری بزن». سجاد گفت: «عجب نامردی است این حسن، پس معلوم شد حق با مهدی اربابی است...» هر دو بهتزده سجاد را نگاه کردند و رد نگاهش را گرفتند. مهدی اربابی گفت: «سوزنش گیر کرده!».
حسن یواشکی از پشت سجاد آمد بیرون و رفت طرف کتری چای و برای خودش چای ریخت. مهدی اربابی گرینوف را گذاشت روی خاکریز و نشست روزی تراورسی که از سنگر بیرون زده بود و گفت: «سه نفر بودیم، لاکردار شب عملیات جیم شد و رفت، قبل از اینکه این خپل با من همسنگر شود، شب و روز با هم بودیم، بگو و بخند، عاشقش بودم، شب قبل از عملیات رفت زیر گوش سرگروهبان چیزی خواند و رفت عقب، باورم نمیشد، گفتم، رفیق ما را تنها میگذاری میری؟ جوابم را نداد. کولهاش را برداشت. انگار نه انگار ما را میشناسد». حسن گفت: «خب میترسیده. اگر میماند شاید الان زنده نبود. مگر نگفتی سه نفر بودید، آن یکی چی شد؟». مهدی اربابی گفت: «شهید شد». حسن گفت: «بفرما... این هم شهید میشد بهتر بود یا حالا که زنده است؟». مهدی اربابی گفت: «اگر همه اینطور فکر کنند پس عمه من باید بجنگد دیگر». حسن گفت: «نگفته بودی عمه هم داری!» مهدی اربابی معطل نکرد. از همان جا شیرجه زد طرف حسن و خواباندش روی زمین و با مشت زد به پهلوی چاقش. حسن میخندید و با پاهای خپلش او را از خودش دور میکرد. سجاد حواسش به ماشین بود که از جاده خاکی ابتدا به سمت غرب رفت و در یک نیمدایره بزرگ پیچید به
سمت شرق، بعد از آنجا سرازیر شد به طرف خط. این بار حسن تیربار را برداشت و گفت: «جرئت داری بیا جلو». مهدی اربابی پرید پشت سجاد و گفت: «حالا مردی بزن.» سجاد گفت: «انگار دعوا سر ماست، نامردها من را کردهاند گونی شن.» هر سه خندیدند. مهدی اربابی تیربار را برد گذاشت لبه خاکریز و رگباری به سمت دشمن بست. سرگروهبان باروتسازان که روی سنگر روی پتو لم داده بود نعره زد: «کله خر چرا نمیگذاری دو دقیقه راحت باشیم». خمپارهای نزدیک سنگر سرگروهبان زدند. پتویش را جمع کرد و همانطور که فحش میداد رفت توی سنگر. هر سه خندیدند. خورشید دیگر توی افق نبود. ماشین از روبهرو میآمد سمت خط. حسن گفت: «چیزی بهش نگی...» سجاد گفت: «به کی؟». حسن گفت: «با تو نبودم با این مهدی اربابی بودم. گوشه کنایه نزنی به رفیقت». مهدی اربابی گفت: «رفیق من نیست». چند خمپاره با هم به سمت ماشین شلیک شد و یکی بعد از دیگری کنارش منفجر شد. ماشین قیقاج رفت. سه نفری زل زدند به ماشینی که از جاده خارج شده بود و میگازید و توی دستاندازها بالا و پایین میپرید. حسن گفت: «چرا از جاده درآمده است؟». سجاد گفت: «مهم نیست، کاش برسد به خط». مهدی اربابی سکوت کرده بود. گلویش
خشک شده بود و خارخار میسوخت. حسن گفت: «خدا کند نرود روی مین». سجاد گفت: «مین کجا بود بابا». حسن گفت: «این دشت پر مین است، هر کی توانسته به جای درخت مین کاشته...». مهدی اربابی گفت:« دارد تاریک میشود، من میروم فانوس سنگر را روشن کنم». کسی جوابش را نداد. رفت توی سنگر. صدای زوزه خمپارهای از بالای سر آنها گذشت و نشست روی ماشین. نگهبان بالای خاکریز بیاختیار و بیتوجه به دشمن از جایش بلند شد و فریاد زد: «سرگروهبان ماشین را زدند». سرگروهبان یک پا پوتین و یک پا برهنه از توی سنگر بیرون دوید و سوار موتور شد. تا از کنار سنگرها گذشت ماشین منفجر شد و شعلههای آتش دشت را روشن کرد. حسن گفت: «ای تف به این شانس». خواست برود توی سنگر که سجاد دستش را کشید. سنگر تاریکِ تاریک بود و مهدی اربابی فانوس را روشن نکرده بود.
دم غروب بود. آفتاب دیگر زوری نداشت. سایه سنگرها روی زمین کشیده میشد و ته خاکریز گم میشد. خیلیها زده بودند بیرون و روی گرده خاکریز و سنگرها نشسته بودند و چای میخوردند. گهگاه دشمن خمپارهای میانداخت و توی فاصله نهچندان دوری منفجر میشد.
حسن جعبه مهماتی آورد و روی آن نشست و گفت: «پر فشنگ گرینوف است». مهدی اربابی گفت: «منفجر شود مثل موشک میروی آسمان». هر سه خندیدند. سجاد گفت: «یک قطار فشنگ بده حال این عراقیها را جا بیاوریم». مهدی اربابی گفت: «بیخیال شو، یک قطار فشنگ میزنی، صد تا خمپاره میریزند سرمان. توی خنکی عصر داریم حال میکنیم، مرض داری مگر...» سجاد خودش را ول کرد روی خاکریز و گفت: «راست میگی بابا، خسته شدیم از بس تق و توق کردیم». چایش را هورت کشید و به روبهرو که دشت بود و در انتهای آن ماشینی توی جاده خاکی بالا و پایین میرفت زل زد و گفت: «ماشین گروهان ماست؟». حسن گفت: »آره، رانندهاش حسین اختیاری است. حتما دارد وسایل میآورد، خط». مهدی اربابی گفت: «آدم آشغالی است». حسن گفت: «بچه خوبیه خیلی باحاله». سجاد گفت: «بالاخره آشغال است یا باحال؟». هر دو با هم حرفشان را تکرار کردند. بعد مهدی اربابی گفت: «این خپل از آدمها چیزی سرش نمیشود». حسن گفت: «منظورت منم؟» مهدی اربابی گفت: «مگر غیر از تو خپلی هم اینجا هست؟». حسن از جایش بلند شد و رفت طرف مهدی اربابی. قصد دعوا نداشت، میخواست با او کلنجار برود و پشتش را به خاک بمالد. با هم سرشاخ
شدند. سجاد لیوان چایش را پر کرد و گفت: «فیلم شروع شد». مهدی اربابی جستی زد و رفت زیر یک خم حسن را گرفت و کشید، اما نمیتوانست پای حریف را بالا بیاورد. حسن دستش را دور کمر و شکم مهدی اربابی حلقه کرد و او را از جا کند و برد بالای سرش. مهدی اربابی همانطور که به شوخی فحش میداد گفت: «مردی بگذارم زمین تا حالت را جا بیاورم». سجاد یک نگاهش به ماشین بود که توی سرازیری پایین میرفت و یک چشمش به کلکل مهدی اربابی و حسن. حسن، مهدی اربابی را پرت کرد روی خاکریز و گفت: «بیا اینم پایین». مهدی اربابی شاکی شد و گفت: «اینجوری است دیگر، حالت را جا میآورم.» پرید داخل سنگر و گرینوف را آورد. قطار فشنگ توی آن گذاشت و گفت: «اشهدت را بخوان». بعد گرفت طرفش. حسن گفت: «شوخی نکن، تفنگ را بگذار کنار...». سجاد نگاهش به ماشین بود که از گودال بیرون آمده بود و بازمانده نور خورشید در افق روی آن منعکس میشد و برق میزد. حسن خودش را پرت کرد پشت سجاد و گفت: «حالا جرئت داری بزن». سجاد گفت: «عجب نامردی است این حسن، پس معلوم شد حق با مهدی اربابی است...» هر دو بهتزده سجاد را نگاه کردند و رد نگاهش را گرفتند. مهدی اربابی گفت: «سوزنش گیر کرده!».
حسن یواشکی از پشت سجاد آمد بیرون و رفت طرف کتری چای و برای خودش چای ریخت. مهدی اربابی گرینوف را گذاشت روی خاکریز و نشست روزی تراورسی که از سنگر بیرون زده بود و گفت: «سه نفر بودیم، لاکردار شب عملیات جیم شد و رفت، قبل از اینکه این خپل با من همسنگر شود، شب و روز با هم بودیم، بگو و بخند، عاشقش بودم، شب قبل از عملیات رفت زیر گوش سرگروهبان چیزی خواند و رفت عقب، باورم نمیشد، گفتم، رفیق ما را تنها میگذاری میری؟ جوابم را نداد. کولهاش را برداشت. انگار نه انگار ما را میشناسد». حسن گفت: «خب میترسیده. اگر میماند شاید الان زنده نبود. مگر نگفتی سه نفر بودید، آن یکی چی شد؟». مهدی اربابی گفت: «شهید شد». حسن گفت: «بفرما... این هم شهید میشد بهتر بود یا حالا که زنده است؟». مهدی اربابی گفت: «اگر همه اینطور فکر کنند پس عمه من باید بجنگد دیگر». حسن گفت: «نگفته بودی عمه هم داری!» مهدی اربابی معطل نکرد. از همان جا شیرجه زد طرف حسن و خواباندش روی زمین و با مشت زد به پهلوی چاقش. حسن میخندید و با پاهای خپلش او را از خودش دور میکرد. سجاد حواسش به ماشین بود که از جاده خاکی ابتدا به سمت غرب رفت و در یک نیمدایره بزرگ پیچید به
سمت شرق، بعد از آنجا سرازیر شد به طرف خط. این بار حسن تیربار را برداشت و گفت: «جرئت داری بیا جلو». مهدی اربابی پرید پشت سجاد و گفت: «حالا مردی بزن.» سجاد گفت: «انگار دعوا سر ماست، نامردها من را کردهاند گونی شن.» هر سه خندیدند. مهدی اربابی تیربار را برد گذاشت لبه خاکریز و رگباری به سمت دشمن بست. سرگروهبان باروتسازان که روی سنگر روی پتو لم داده بود نعره زد: «کله خر چرا نمیگذاری دو دقیقه راحت باشیم». خمپارهای نزدیک سنگر سرگروهبان زدند. پتویش را جمع کرد و همانطور که فحش میداد رفت توی سنگر. هر سه خندیدند. خورشید دیگر توی افق نبود. ماشین از روبهرو میآمد سمت خط. حسن گفت: «چیزی بهش نگی...» سجاد گفت: «به کی؟». حسن گفت: «با تو نبودم با این مهدی اربابی بودم. گوشه کنایه نزنی به رفیقت». مهدی اربابی گفت: «رفیق من نیست». چند خمپاره با هم به سمت ماشین شلیک شد و یکی بعد از دیگری کنارش منفجر شد. ماشین قیقاج رفت. سه نفری زل زدند به ماشینی که از جاده خارج شده بود و میگازید و توی دستاندازها بالا و پایین میپرید. حسن گفت: «چرا از جاده درآمده است؟». سجاد گفت: «مهم نیست، کاش برسد به خط». مهدی اربابی سکوت کرده بود. گلویش
خشک شده بود و خارخار میسوخت. حسن گفت: «خدا کند نرود روی مین». سجاد گفت: «مین کجا بود بابا». حسن گفت: «این دشت پر مین است، هر کی توانسته به جای درخت مین کاشته...». مهدی اربابی گفت:« دارد تاریک میشود، من میروم فانوس سنگر را روشن کنم». کسی جوابش را نداد. رفت توی سنگر. صدای زوزه خمپارهای از بالای سر آنها گذشت و نشست روی ماشین. نگهبان بالای خاکریز بیاختیار و بیتوجه به دشمن از جایش بلند شد و فریاد زد: «سرگروهبان ماشین را زدند». سرگروهبان یک پا پوتین و یک پا برهنه از توی سنگر بیرون دوید و سوار موتور شد. تا از کنار سنگرها گذشت ماشین منفجر شد و شعلههای آتش دشت را روشن کرد. حسن گفت: «ای تف به این شانس». خواست برود توی سنگر که سجاد دستش را کشید. سنگر تاریکِ تاریک بود و مهدی اربابی فانوس را روشن نکرده بود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.