|

زاویه دید

داور نهایی، مردم هستند
جواد مجابی
در تمام گفت‌وگوهایی که در این مدت درباره حوزه فرهنگ انجام شده، اغلب اهالی فرهنگ بر این عقیده‌اند که نهاد ممیزی باید از میان برداشته شود تا نویسندگان بتوانند در فضایی آزاد به خلق آثارشان بپردازند. اگر مساله‌ای هم در ارتباط با کتابی پیش بیاید، باید با آن مطابق قانون رفتار شود، البته قانونی معقول؛ به‌دور از ضعف. من به این گفته دکترحسن‌ روحانی که «سانسور باید از بین برداشته شود» اعتقاد راسخ دارم. این همان عقیده‌ای است که ما سال‌ها پیش در ایران مطرح کردیم و به جایی نرسید. اصولا نباید مساله ممیزی و برخورد با متون فرهنگی تحت نظر یک سری کارمند و در پستوهای تاریک صورت بگیرد و امروز بسیار خوشحالیم که دولتمردان ما سرانجام بحث‌ها و اعتقادات ما را پذیرفته و به آن باور دارند و راه تعامل و مسیر واقعی «آزادی بیان» را بدون تهدید و ارعاب پیش گرفته‌اند. اما این امر مستلزم دو نکته بسیار حایز اهمیت است، یکی اینکه اگر قرار باشد نهاد ممیزی تغییر کند، برداشته شود و با نویسنده به‌طور قانونی برخورد شود، باید یک سندیکای دفاع از حقوق نویسندگان و هنرمندان ایجاد شود.
دوم اینکه ما صاحب قوانین مترقی‌تری در بخش «فرهنگ» باشیم. تصور من بر این است که با ایجاد این شرایط فضا بازتر شده و وضعیت بهتری برای نویسندگان، هنرمندان و تمام مردم ایران رقم خواهد خورد.
من به عنوان یک نویسنده ایرانی امیدوارم برخورد با متن و هر اثر ادبی و هنری به‌طور بی‌تدبیر و سرسری از میان برداشته شود.
چراکه داور نهایی ما مردم هستند و فرهنگ معاصر آنقدر بزرگ و غنی است که تنها مردم می‌توانند بر آن خرده بگیرند و داوری‌اش کنند.
امیدوارم آقای روحانی تنها برای کسب رای این حرف‌ها را نزده باشد و بداند که مسوولیت بسیار سنگینی در قبال مردمی به دوش دارد که هوشمندانه و با ذکاوت انتخاب می‌کنند.
-------------------------------------------------------------
نگاه کن؛ این همه رهگذر...
سهیل محمودی
ابرها را
کنار بزن!
در زیر سقف کاذب حیات
نَفَسم بند آمد.
من خودم را نه حماسه‌ساز می‌دانم و نه حماسه‌پرداز. من یک شاعرم؛ شاعری تغزلی. سروکارم با «عشق» است یکسره. مخاطبان من نیز همین مردم کوی و برزن. کسی نمی‌تواند بین من و «عشق» فاصله بیندازد؛ که پیش‌تر از اینها گفته بودم:
من و عشق، یاران دیرینه هستیم
من و عشق، لبخند و آیینه هستیم
اما آدم‌های اخم‌آلود و ظنین و بدبین، سال‌ها بین عاشقانه‌های من و مردم کوی و برزن فاصله انداخته بودند. آرامش مرا برهم زده بودند و مسیر انتشار لحظه‌های تغزلی‌ام «تا اطلاع بعدی» مسدود شده بود.
تنها خواسته من از رییس‌جمهور منتخب - که زندگی و فکر و اندیشه‌ام در این روزهای اخیر، تلاش برای پیروزی او بوده - این است که فرصتی ایجاد کند تا مردم برای «مهربانی»، برای «عشق»، برای «دوست داشتن هم»، برای «آواز» و «تغزل» مجال پیدا کند. شعرهای من خسته‌اند از اینکه سال‌ها زیر نگاه‌های شکاک، با عینک «باید»ها و «نباید»ها دیده شده‌اند و لحظه‌هایی «سبز» با ماژیک‌های بی‌رحم «قرمز» بال‌های‌شان شکسته شده و پروازشان ممنوع است.
من چیز زیادی نمی‌خواهم. باید پنجره‌هایی برای دوست‌داشتن هم به سوی جهان گشود. نگاه کن، این همه رهگذر مشتاق را در کوچه می‌بینی؟!

داور نهایی، مردم هستند
جواد مجابی
در تمام گفت‌وگوهایی که در این مدت درباره حوزه فرهنگ انجام شده، اغلب اهالی فرهنگ بر این عقیده‌اند که نهاد ممیزی باید از میان برداشته شود تا نویسندگان بتوانند در فضایی آزاد به خلق آثارشان بپردازند. اگر مساله‌ای هم در ارتباط با کتابی پیش بیاید، باید با آن مطابق قانون رفتار شود، البته قانونی معقول؛ به‌دور از ضعف. من به این گفته دکترحسن‌ روحانی که «سانسور باید از بین برداشته شود» اعتقاد راسخ دارم. این همان عقیده‌ای است که ما سال‌ها پیش در ایران مطرح کردیم و به جایی نرسید. اصولا نباید مساله ممیزی و برخورد با متون فرهنگی تحت نظر یک سری کارمند و در پستوهای تاریک صورت بگیرد و امروز بسیار خوشحالیم که دولتمردان ما سرانجام بحث‌ها و اعتقادات ما را پذیرفته و به آن باور دارند و راه تعامل و مسیر واقعی «آزادی بیان» را بدون تهدید و ارعاب پیش گرفته‌اند. اما این امر مستلزم دو نکته بسیار حایز اهمیت است، یکی اینکه اگر قرار باشد نهاد ممیزی تغییر کند، برداشته شود و با نویسنده به‌طور قانونی برخورد شود، باید یک سندیکای دفاع از حقوق نویسندگان و هنرمندان ایجاد شود.
دوم اینکه ما صاحب قوانین مترقی‌تری در بخش «فرهنگ» باشیم. تصور من بر این است که با ایجاد این شرایط فضا بازتر شده و وضعیت بهتری برای نویسندگان، هنرمندان و تمام مردم ایران رقم خواهد خورد.
من به عنوان یک نویسنده ایرانی امیدوارم برخورد با متن و هر اثر ادبی و هنری به‌طور بی‌تدبیر و سرسری از میان برداشته شود.
چراکه داور نهایی ما مردم هستند و فرهنگ معاصر آنقدر بزرگ و غنی است که تنها مردم می‌توانند بر آن خرده بگیرند و داوری‌اش کنند.
امیدوارم آقای روحانی تنها برای کسب رای این حرف‌ها را نزده باشد و بداند که مسوولیت بسیار سنگینی در قبال مردمی به دوش دارد که هوشمندانه و با ذکاوت انتخاب می‌کنند.
-------------------------------------------------------------
نگاه کن؛ این همه رهگذر...
سهیل محمودی
ابرها را
کنار بزن!
در زیر سقف کاذب حیات
نَفَسم بند آمد.
من خودم را نه حماسه‌ساز می‌دانم و نه حماسه‌پرداز. من یک شاعرم؛ شاعری تغزلی. سروکارم با «عشق» است یکسره. مخاطبان من نیز همین مردم کوی و برزن. کسی نمی‌تواند بین من و «عشق» فاصله بیندازد؛ که پیش‌تر از اینها گفته بودم:
من و عشق، یاران دیرینه هستیم
من و عشق، لبخند و آیینه هستیم
اما آدم‌های اخم‌آلود و ظنین و بدبین، سال‌ها بین عاشقانه‌های من و مردم کوی و برزن فاصله انداخته بودند. آرامش مرا برهم زده بودند و مسیر انتشار لحظه‌های تغزلی‌ام «تا اطلاع بعدی» مسدود شده بود.
تنها خواسته من از رییس‌جمهور منتخب - که زندگی و فکر و اندیشه‌ام در این روزهای اخیر، تلاش برای پیروزی او بوده - این است که فرصتی ایجاد کند تا مردم برای «مهربانی»، برای «عشق»، برای «دوست داشتن هم»، برای «آواز» و «تغزل» مجال پیدا کند. شعرهای من خسته‌اند از اینکه سال‌ها زیر نگاه‌های شکاک، با عینک «باید»ها و «نباید»ها دیده شده‌اند و لحظه‌هایی «سبز» با ماژیک‌های بی‌رحم «قرمز» بال‌های‌شان شکسته شده و پروازشان ممنوع است.
من چیز زیادی نمی‌خواهم. باید پنجره‌هایی برای دوست‌داشتن هم به سوی جهان گشود. نگاه کن، این همه رهگذر مشتاق را در کوچه می‌بینی؟!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.