|

مرور

نقطه، آغاز بسیارهاست
«نقطه، آغاز بسیارهاست/ تازه به شروع خاطره رنگ می‌دهد/ هر آنچه پایان یابد! / و من/ نقطه‌ها را دوست دارم.» آنچه خواندید شعر کوتاهی است به نام «نقطه» از مجموعه «رقص التماس»، سروده سمیرا امجدیان. تنهایی، عشق، خاطره و اندوه مضمون اصلی بسیاری از شعرهای سمیرا امجدیان در مجموعه رقص التماس است. امجدیان، خود در مقدمه‌ای که در آغاز کتاب آمده می‌نویسد: «اشعار آتی در بیان تام، تداعی نوستالژی ثانیه‌های پرتنشی است که در آن من با من در ستیز است تا هستی و من واقعی به تبلور رسد و در جنگ با چون‌وچرایی آنچه پیش‌رو دارم شمشیر از رو بسته، تا برای شناخت خودِ خود، در این تقابل، آنچه باید بیابم را یابم. اعتقاد راسخم این است: شاعری هنری است که به افراط و تفریط نمی‌گراید. شاعر عصاره میراث شادی و اندوه است؛ که حرمان خویش را... سکوت خویش را... و تجلی آنچه بر وی گذران بوده و نهایتا زندگانی خویش را بر لوح بی‌حصار دیدگان و گوش آدمیان به نظاره می‌گذارد و حک می‌کند، تا بلکه در میان بشریت حس‌های هم‌سو، در یک فوج همگرا ممزوج هم شوند و نفس در نفس مرگ تنهایی را به سوگ بنشینند...» رقص التماس را نشر پایان در تعداد 600 نسخه منتشر کرده است.

عکس‌های بدون تاریخ
مرگ تاریخ، نمایشنامه‌ای است با دو صحنه و سه شخصیت. نویسنده این نمایشنامه، حامد قصری است و شخصیت‌های آن زن، مرد و دوست خانوادگی هستند. داستان نمایشنامه در شب یلدا اتفاق می‌افتد و صحنه رخدادها، اتاق پذیرایی یک آپارتمان است. دیالوگ‌های نمایشنامه، به تمامی بین زن و مرد رد و بدل می‌شود و در تمام طول نمایشنامه، دوست خانوادگی ساکت و هاج و واج است و مخاطب یکسویه میزبانان که با او حرف می‌زنند. دیالوگ‌ها، حول محور عکس‌های خانوادگی می‌چرخد. زن و مرد، عکس‌ها را مرور می‌کنند. عکس‌هایی که تاریخ ندارند یا به بیان بهتر تاریخشان گم و فراموش شده است بدون اینکه جایی ثبت شود. جایی از نمایشنامه مرد می‌گوید: «عکسای بی‌خاصیت، عکسای بی‌اهمیت، عکسای درمونده، عکسای بی‌روح، عکسای ترک‌خورده...» زن می‌گوید: «همه این عکسا خاطره‌انگیزن و زنده، همه این عکسا دارن به ما نگاه می‌کنن، همه این عکسا دارن با ما حرف می‌زنن، ... همه این عکسا با ما خاطره دارن...» اما مرد معتقد است: «ما نباید اجازه بدیم این عکسای مرده ما رو تحت‌تاثیر قرار بدن، ما نباید اجازه بدیم این عکسا شب یلدای ما رو خراب کنن، ما نباید اجازه بدیم این عکسا ما رو نسبت به همه چیز و همه کس بدبین کنن...» دست آخر زن و مرد تصمیم می‌گیرند از دوست خانوادگی بخواهند که ازشان عکس بگیرد. زن می‌گوید که این‌بار زمان و تاریخ را پشت عکس مشخص خواهند کرد. مرگ تاریخ را نشر پایان در تعداد 1000 نسخه منتشر کرده است.
نقطه، آغاز بسیارهاست
«نقطه، آغاز بسیارهاست/ تازه به شروع خاطره رنگ می‌دهد/ هر آنچه پایان یابد! / و من/ نقطه‌ها را دوست دارم.» آنچه خواندید شعر کوتاهی است به نام «نقطه» از مجموعه «رقص التماس»، سروده سمیرا امجدیان. تنهایی، عشق، خاطره و اندوه مضمون اصلی بسیاری از شعرهای سمیرا امجدیان در مجموعه رقص التماس است. امجدیان، خود در مقدمه‌ای که در آغاز کتاب آمده می‌نویسد: «اشعار آتی در بیان تام، تداعی نوستالژی ثانیه‌های پرتنشی است که در آن من با من در ستیز است تا هستی و من واقعی به تبلور رسد و در جنگ با چون‌وچرایی آنچه پیش‌رو دارم شمشیر از رو بسته، تا برای شناخت خودِ خود، در این تقابل، آنچه باید بیابم را یابم. اعتقاد راسخم این است: شاعری هنری است که به افراط و تفریط نمی‌گراید. شاعر عصاره میراث شادی و اندوه است؛ که حرمان خویش را... سکوت خویش را... و تجلی آنچه بر وی گذران بوده و نهایتا زندگانی خویش را بر لوح بی‌حصار دیدگان و گوش آدمیان به نظاره می‌گذارد و حک می‌کند، تا بلکه در میان بشریت حس‌های هم‌سو، در یک فوج همگرا ممزوج هم شوند و نفس در نفس مرگ تنهایی را به سوگ بنشینند...» رقص التماس را نشر پایان در تعداد 600 نسخه منتشر کرده است.

عکس‌های بدون تاریخ
مرگ تاریخ، نمایشنامه‌ای است با دو صحنه و سه شخصیت. نویسنده این نمایشنامه، حامد قصری است و شخصیت‌های آن زن، مرد و دوست خانوادگی هستند. داستان نمایشنامه در شب یلدا اتفاق می‌افتد و صحنه رخدادها، اتاق پذیرایی یک آپارتمان است. دیالوگ‌های نمایشنامه، به تمامی بین زن و مرد رد و بدل می‌شود و در تمام طول نمایشنامه، دوست خانوادگی ساکت و هاج و واج است و مخاطب یکسویه میزبانان که با او حرف می‌زنند. دیالوگ‌ها، حول محور عکس‌های خانوادگی می‌چرخد. زن و مرد، عکس‌ها را مرور می‌کنند. عکس‌هایی که تاریخ ندارند یا به بیان بهتر تاریخشان گم و فراموش شده است بدون اینکه جایی ثبت شود. جایی از نمایشنامه مرد می‌گوید: «عکسای بی‌خاصیت، عکسای بی‌اهمیت، عکسای درمونده، عکسای بی‌روح، عکسای ترک‌خورده...» زن می‌گوید: «همه این عکسا خاطره‌انگیزن و زنده، همه این عکسا دارن به ما نگاه می‌کنن، همه این عکسا دارن با ما حرف می‌زنن، ... همه این عکسا با ما خاطره دارن...» اما مرد معتقد است: «ما نباید اجازه بدیم این عکسای مرده ما رو تحت‌تاثیر قرار بدن، ما نباید اجازه بدیم این عکسا شب یلدای ما رو خراب کنن، ما نباید اجازه بدیم این عکسا ما رو نسبت به همه چیز و همه کس بدبین کنن...» دست آخر زن و مرد تصمیم می‌گیرند از دوست خانوادگی بخواهند که ازشان عکس بگیرد. زن می‌گوید که این‌بار زمان و تاریخ را پشت عکس مشخص خواهند کرد. مرگ تاریخ را نشر پایان در تعداد 1000 نسخه منتشر کرده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.