گرینوف
احمد غلامی
سرگروهبان باروتسازان سرش را آورد توی سنگر و گفت: «برایتان مهمان آوردهام». سایه یکی دم سنگر افتاده بود، خودش دیده نمیشد. مهدی گفت: «بفرمایید چای سرگروهبان!» سرگروهبان به جای اینکه پاسخ تعارف مهدی را بدهد برگشت سمت سربازی که سایهاش دیده میشد گفت: «مادر زنت دوستت دارد، به موقع رسیدی، بیا برو تو.» سرباز قدبلندی که روی صورتش رد زخمی به جا مانده بود سرش را خم کرد و آمد توی سنگر. یک دستش تیربار بود و دست دیگرش کیسه وسایلش. سرگروهبان گفت: «اگر سربهسرش نگذارید رفقای خوبی میشوید». بعد گفت: «چرا ماتت برده برو تو». سرباز تیربار و وسایلش را گذاشت گوشه سنگر و بندهای پوتیناش را باز کرد. بوی گندی توی سنگر پیچید. سرگروهبان گفت: «تازه ادکلن زده!» بعد خندید. بقیه نخندیدند. سرگروهبان گفت: «اسمش سجاد است. تیربارچی دسته است!»
حسن که تا آن موقع ساکت بود گفت: «بیا تو، دم در آفتاب میزند به سرت». سجاد خودش را روی زمین جلو کشید و نشست سر سفره. کتری چای را برداشت و تو لیوان نیمه پر مهدی برای خودش چای ریخت و مشتی قند ریخت توی آن و شروع کرد به همزدن. سرگروهبان گفت: «نگفتم رفقای خوبی میشوید». مهدی گفت: «اخوی این چای من بود». سجاد نگاه غضبناکی به او انداخت و گفت: «دیگر مال تو نیست». مهدی برگشت به سمت سرگروهبان و گفت: «این کیه آوردی اینجا!» سرگروهبان گفت: «آدم شروری است. سربهسرش نگذارید، درست میشود». مهدی چای را از جلوی سجاد برداشت و پاشید بیرون سنگر و گفت: «هر خری میخواهد باشد، من به کسی باج نمیدهم». سجاد انتظار نداشت اینطور جوابش را بدهند. با خودش حساب کرده بود همان اول از این دوتا ریقو زهرچشم میگیرد و خلاص. سرگروهبان که دمِ در نشسته بود، گفت: «جانمی مهدی اربابی». مهدی گفت: «سرگروهبان شر راه نیانداز». سجاد به سرتاپای مهدی نگاه کرد. اول که وارد سنگر شده بود با خودش گفته بود اینکه هیچ، و فکر کرده بود شاید حسن که جثه قویتری دارد موی دماغش بشود. سرگروهبان گفت: «خوش باشید بچهها. آرزوی شادکامی برایتان دارم». بعد خندید و رفت. سکوت
توی سنگر پر شد. مهدی لیوان چای را پر کرد و گذاشت جلوی سجاد و گفت: «بفرمایید». سجاد باز جا خورد. انتظار این برخورد را هم نداشت. مهدی با این کارش جایی برای تلافی نگذاشت. حسن گفت: «گرینوف، حرف ندارد، من ام.ژ.آ3 داشتم، بیپدر هی گیر میکرد. فقط اسمش تیربار بود.[...] بارم نبود». سجاد زد زیر خنده. از ته دل میخندید. به سرفه افتاد. میان سرفههایش گفت: «اما این همان است که تو گفتی، یک بند میزند. تا قطار فشنگش تمام نشود یک سره میزند». سجاد و حسن میخندیدند. مهدی ساکت بود.
مهدی گفت: «بهتر که گیر میکنه. کمتر آدم میکشد». یکدفعه هر دو ساکت شدند. حسن گفت: «باز ضد حال زدی!» مهدی گفت: «دروغ نگفتم که، گفتم». سجاد گفت: «نه، اتفاقا درست گفتی. خوب تیربار برای همین خوب است. دست بگذاری روی ماشه و هرچی جلو چشمت است درو کنی». مهدی گفت: «این خالیبندیها مال فیلمهاست، اینجا جنگِ راستراستکی است، تکان بخوری یک ترکش خورده توی کلهات و باید دار دنیا را وداع کنی رفیق.» سجاد گفت: «تو عقل کلی!» مهدی گفت: «از تو بیشتر سرم میشود». این دومین بار بود که مهدی زد توی پرش. باید جوابش را میداد. دیگر برایش خوبیت نداشت. با خودش فکر کرد از اول راه غلطی را انتخاب کرده بود که تصمیم گرفت زهرچشم بگیرد. فکر نمیکرد تیرش به سنگ بخورد. حرف سرگروهبان را جدی نگرفته بود که گفت: «میری سنگری که درستت میکنند». با چشمهای غضبناک به مهدی نگاه کرد تا شاید ترس توی دلش بیاندازد. اما مهدی انگار نه انگار کسی جلویش نشسته است. سجاد جریتر شد و گفت: «ببین بچهخوشگل، میزنم لهات میکنمها...» مهدی جا نخورد و گفت: «من جای تو بودم امتحان هم نمیکردم». مهدی دوباره زده بود توی پرش. سجاد بیش از آنکه عصبانی باشد کلافه شده بود.
اول که آمده بود توی سنگر با دیدن پوست سفید و موهای خرمایی مهدی با خودش گفته بود: «این بچه خوشگل که هیچ...» اما همه محاسباتش به هم ریخته بود. دیگر باید با مهدی دستبهیقه میشد. به چشمهای مهدی زل زد. مهدی فهمید که او میخواهد خیز بردارد. همانطور که نشسته بود، مراقب کارهای سجاد بود. حسن گفت: «بابا کوتاه بیایید سرِ صبحی». بعد برای مهدی چای ریخت و رو به سجاد گفت: «راست گفت، امتحان نکن، این تا حالا یکی، دو نفر را کشته است.» سجاد مهدی را نگاه کرد و گفت: «این!» حسن گفت: «آره خیلی بد کینهای است». سجاد گفت: «مگر شهر هرت است آدم بکشد و صافصاف راه برود». حسن گفت: «نه شهر هرت نیست، برای همین صافصاف راه میرود و آدم میکشد». بعد هر دو خندیدند. سجاد به چشمهای مهدی نگاه کرد. از اول هم که آمده بود یک چیزی در چشمهای مهدی میدید که او را میترساند. توی چشمهایش نه ترس بود نه خشم و نه مهربانی. انگار چشمهایش شیشهای بودند و مصنوعی. این نگاه را خوب میشناخت، مثل نگاه پدرش که یکی از چشمهایش را تخلیه کرده بودند و توی آن مردمکی مصنوعی گذاشته بودند. سجاد باز کوتاه آمد. تکیه داد به گونیهای سنگر و زل زد به تیربارش. دلش
میخواست بلند شود و آن را بردارد و یک قطار فشنگ خالی کند روی مهدی. اما مهدی بلند شد و کمپوت گیلاسی را باز کرد و ریخت توی کاسه و تکهای یخ از فلاسک درآورد و انداخت توی آن و به هم زد تا خنک شود. سه تا قاشق آورد و گذاشت توی آن و گفت: «بیایید جلو قبل از اینکه یک گلوله بخوریم کار این کمپوتها را یکسره کنیم...».
هر سه به هم نگاه کردند. خودشان را جلو کشیدند. کاسه گیلاس سرخ بود مثل کاسهای پر خون... .
سرگروهبان باروتسازان سرش را آورد توی سنگر و گفت: «برایتان مهمان آوردهام». سایه یکی دم سنگر افتاده بود، خودش دیده نمیشد. مهدی گفت: «بفرمایید چای سرگروهبان!» سرگروهبان به جای اینکه پاسخ تعارف مهدی را بدهد برگشت سمت سربازی که سایهاش دیده میشد گفت: «مادر زنت دوستت دارد، به موقع رسیدی، بیا برو تو.» سرباز قدبلندی که روی صورتش رد زخمی به جا مانده بود سرش را خم کرد و آمد توی سنگر. یک دستش تیربار بود و دست دیگرش کیسه وسایلش. سرگروهبان گفت: «اگر سربهسرش نگذارید رفقای خوبی میشوید». بعد گفت: «چرا ماتت برده برو تو». سرباز تیربار و وسایلش را گذاشت گوشه سنگر و بندهای پوتیناش را باز کرد. بوی گندی توی سنگر پیچید. سرگروهبان گفت: «تازه ادکلن زده!» بعد خندید. بقیه نخندیدند. سرگروهبان گفت: «اسمش سجاد است. تیربارچی دسته است!»
حسن که تا آن موقع ساکت بود گفت: «بیا تو، دم در آفتاب میزند به سرت». سجاد خودش را روی زمین جلو کشید و نشست سر سفره. کتری چای را برداشت و تو لیوان نیمه پر مهدی برای خودش چای ریخت و مشتی قند ریخت توی آن و شروع کرد به همزدن. سرگروهبان گفت: «نگفتم رفقای خوبی میشوید». مهدی گفت: «اخوی این چای من بود». سجاد نگاه غضبناکی به او انداخت و گفت: «دیگر مال تو نیست». مهدی برگشت به سمت سرگروهبان و گفت: «این کیه آوردی اینجا!» سرگروهبان گفت: «آدم شروری است. سربهسرش نگذارید، درست میشود». مهدی چای را از جلوی سجاد برداشت و پاشید بیرون سنگر و گفت: «هر خری میخواهد باشد، من به کسی باج نمیدهم». سجاد انتظار نداشت اینطور جوابش را بدهند. با خودش حساب کرده بود همان اول از این دوتا ریقو زهرچشم میگیرد و خلاص. سرگروهبان که دمِ در نشسته بود، گفت: «جانمی مهدی اربابی». مهدی گفت: «سرگروهبان شر راه نیانداز». سجاد به سرتاپای مهدی نگاه کرد. اول که وارد سنگر شده بود با خودش گفته بود اینکه هیچ، و فکر کرده بود شاید حسن که جثه قویتری دارد موی دماغش بشود. سرگروهبان گفت: «خوش باشید بچهها. آرزوی شادکامی برایتان دارم». بعد خندید و رفت. سکوت
توی سنگر پر شد. مهدی لیوان چای را پر کرد و گذاشت جلوی سجاد و گفت: «بفرمایید». سجاد باز جا خورد. انتظار این برخورد را هم نداشت. مهدی با این کارش جایی برای تلافی نگذاشت. حسن گفت: «گرینوف، حرف ندارد، من ام.ژ.آ3 داشتم، بیپدر هی گیر میکرد. فقط اسمش تیربار بود.[...] بارم نبود». سجاد زد زیر خنده. از ته دل میخندید. به سرفه افتاد. میان سرفههایش گفت: «اما این همان است که تو گفتی، یک بند میزند. تا قطار فشنگش تمام نشود یک سره میزند». سجاد و حسن میخندیدند. مهدی ساکت بود.
مهدی گفت: «بهتر که گیر میکنه. کمتر آدم میکشد». یکدفعه هر دو ساکت شدند. حسن گفت: «باز ضد حال زدی!» مهدی گفت: «دروغ نگفتم که، گفتم». سجاد گفت: «نه، اتفاقا درست گفتی. خوب تیربار برای همین خوب است. دست بگذاری روی ماشه و هرچی جلو چشمت است درو کنی». مهدی گفت: «این خالیبندیها مال فیلمهاست، اینجا جنگِ راستراستکی است، تکان بخوری یک ترکش خورده توی کلهات و باید دار دنیا را وداع کنی رفیق.» سجاد گفت: «تو عقل کلی!» مهدی گفت: «از تو بیشتر سرم میشود». این دومین بار بود که مهدی زد توی پرش. باید جوابش را میداد. دیگر برایش خوبیت نداشت. با خودش فکر کرد از اول راه غلطی را انتخاب کرده بود که تصمیم گرفت زهرچشم بگیرد. فکر نمیکرد تیرش به سنگ بخورد. حرف سرگروهبان را جدی نگرفته بود که گفت: «میری سنگری که درستت میکنند». با چشمهای غضبناک به مهدی نگاه کرد تا شاید ترس توی دلش بیاندازد. اما مهدی انگار نه انگار کسی جلویش نشسته است. سجاد جریتر شد و گفت: «ببین بچهخوشگل، میزنم لهات میکنمها...» مهدی جا نخورد و گفت: «من جای تو بودم امتحان هم نمیکردم». مهدی دوباره زده بود توی پرش. سجاد بیش از آنکه عصبانی باشد کلافه شده بود.
اول که آمده بود توی سنگر با دیدن پوست سفید و موهای خرمایی مهدی با خودش گفته بود: «این بچه خوشگل که هیچ...» اما همه محاسباتش به هم ریخته بود. دیگر باید با مهدی دستبهیقه میشد. به چشمهای مهدی زل زد. مهدی فهمید که او میخواهد خیز بردارد. همانطور که نشسته بود، مراقب کارهای سجاد بود. حسن گفت: «بابا کوتاه بیایید سرِ صبحی». بعد برای مهدی چای ریخت و رو به سجاد گفت: «راست گفت، امتحان نکن، این تا حالا یکی، دو نفر را کشته است.» سجاد مهدی را نگاه کرد و گفت: «این!» حسن گفت: «آره خیلی بد کینهای است». سجاد گفت: «مگر شهر هرت است آدم بکشد و صافصاف راه برود». حسن گفت: «نه شهر هرت نیست، برای همین صافصاف راه میرود و آدم میکشد». بعد هر دو خندیدند. سجاد به چشمهای مهدی نگاه کرد. از اول هم که آمده بود یک چیزی در چشمهای مهدی میدید که او را میترساند. توی چشمهایش نه ترس بود نه خشم و نه مهربانی. انگار چشمهایش شیشهای بودند و مصنوعی. این نگاه را خوب میشناخت، مثل نگاه پدرش که یکی از چشمهایش را تخلیه کرده بودند و توی آن مردمکی مصنوعی گذاشته بودند. سجاد باز کوتاه آمد. تکیه داد به گونیهای سنگر و زل زد به تیربارش. دلش
میخواست بلند شود و آن را بردارد و یک قطار فشنگ خالی کند روی مهدی. اما مهدی بلند شد و کمپوت گیلاسی را باز کرد و ریخت توی کاسه و تکهای یخ از فلاسک درآورد و انداخت توی آن و به هم زد تا خنک شود. سه تا قاشق آورد و گذاشت توی آن و گفت: «بیایید جلو قبل از اینکه یک گلوله بخوریم کار این کمپوتها را یکسره کنیم...».
هر سه به هم نگاه کردند. خودشان را جلو کشیدند. کاسه گیلاس سرخ بود مثل کاسهای پر خون... .
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.