|

روح شب

«تفريحگاه خانوادگي» عنوان رماني است از يكتا كوپان كه مدتي است با ترجمه فرهاد سخا در نشر ماهي منتشر شده است. كوپان از نويسندگان معاصر تركيه است و در اين داستان،‌ به مشكلات خانواده‌اي پرداخته كه در جامعه امروز تركيه زندگي مي‌كنند. «تفريحگاه خانوادگي»، روايت زندگي دختري است كه در كودكي مادرش را از دست داده و خواهر كوچكش را مسبب مرگ مادرش مي‌داند. او سال‌هاي زيادي را با نفرت و فاصله از خواهرش زندگي مي‌كند تا اين‌كه بيماري پدرشان شرايط را تغيير مي‌دهد و اين دو خواهر را به‌هم نزديك مي‌كند. در بخشي از اين رمان مي‌خوانيم: «در تمام اين داستان نقش من چه بود؟ چه كسي نقش مرا تعيين كرده بود؟ كي صحنه‌هاي اين نمايش را تدوين كرده بود؟ دائم به اين سؤالات فكر مي‌كردم. اين‌كه چطور قرار بود وارد صحنه شوم؟ وقتي داشتم نقش دختر خوب را بازي مي‌كردم، چطور بايد لباس مي‌پوشيدم؟ و چه كسي تصميم گرفته بود وقت آشكاركردن بدي‌هاي درونم بر صحنه، چه چيزهايي را از خود دور كنم؟ هميشه در كتاب‌هايي كه مي‌خواندم دنبال قهرماناني بودم كه شباهتي به من داشته باشند. دائم در فيلم‌هايي كه مي‌ديدم يا نمايش‌هاي راديويي‌اي كه گوش مي‌كردم دنبال يك جمله، آري، تنها يك جمله بودم كه درباره من باشد، جمله‌اي كه بتواند مزين، دختر نجات‌بيگ ساعت‌ساز و مرال خانم خانه‌دار، را تعريف كند. اين جمله بايد چيز متفاوتي باشد، چيزي بالاتر از ازدواجي نتيجه چك‌وچانه‌زدن‌هاي طولاني، بالاتر از كنده‌شدن پاشنه كفش در مراسم عروسي، بالاتر از داستان‌هايي با بوي مواد شوينده و دهاني مملو از بوي عرق‌سگي، چيزي بالاتر از خودكشي عروسكي كه چشمانش از دگمه‌هايي گرد و دماغش از سوزن بود، يا بالاتر از تولد خواهر كوچولويي كه تمام زندگي‌ام را به‌هم ريخته بود. خيلي گشتم، اما افسوس! در تمام اين مدت، وقتي خبردار شدم مرگ به در خانه پدر رسيده، وقتي سوار اتوبوسي شدم كه مثل هواپيما بزكش كرده بودند، هنگامي كه در طول جاده از پنجره اتوبوس به شهرهاي بين راه نگاه مي‌كردم و حتي در همان لحظه‌اي كه خيريه‌خانم در توري را گشود و با شادماني‌اي تصنعي مرا بغل كرد،‌ دنبال آن جمله لعنتي بودم. اما نتوانستم پيدايش كنم. تازه آن‌وقت بود كه احساس كردم همه عمر چنان به زندگي خود نگريسته‌ام كه انگار دارم به ويترين گرد و غبارگرفته يك مغازه سمساري نگاه مي‌كنم!» راوي «تفريحگاه خانوادگي»، مزين، دختر بزرگ خانواده است. او دختري افسرده و عصيان‌گر است كه از پدر هوسبازش خسته شده و از خواهر كوچك‌ترش متنفر است. مزين فكر مي‌كند كه پدرش با رفتارهايش موجب دردمندي مادرش بوده و خواهرش هم دليل مرگ او. او به‌رغم عدم دلبستگي به خانواده‌اش و دوري از پدر و خواهرش، مي‌خواهد آينده‌اش را به‌گونه‌اي ديگر رقم بزند. در اين داستان، خاطرات گذشته مزين و زندگي امروز او تصوير شده و نگاهي روانشناسانه در روايت رمان ديده مي‌شود.

«تفريحگاه خانوادگي» عنوان رماني است از يكتا كوپان كه مدتي است با ترجمه فرهاد سخا در نشر ماهي منتشر شده است. كوپان از نويسندگان معاصر تركيه است و در اين داستان،‌ به مشكلات خانواده‌اي پرداخته كه در جامعه امروز تركيه زندگي مي‌كنند. «تفريحگاه خانوادگي»، روايت زندگي دختري است كه در كودكي مادرش را از دست داده و خواهر كوچكش را مسبب مرگ مادرش مي‌داند. او سال‌هاي زيادي را با نفرت و فاصله از خواهرش زندگي مي‌كند تا اين‌كه بيماري پدرشان شرايط را تغيير مي‌دهد و اين دو خواهر را به‌هم نزديك مي‌كند. در بخشي از اين رمان مي‌خوانيم: «در تمام اين داستان نقش من چه بود؟ چه كسي نقش مرا تعيين كرده بود؟ كي صحنه‌هاي اين نمايش را تدوين كرده بود؟ دائم به اين سؤالات فكر مي‌كردم. اين‌كه چطور قرار بود وارد صحنه شوم؟ وقتي داشتم نقش دختر خوب را بازي مي‌كردم، چطور بايد لباس مي‌پوشيدم؟ و چه كسي تصميم گرفته بود وقت آشكاركردن بدي‌هاي درونم بر صحنه، چه چيزهايي را از خود دور كنم؟ هميشه در كتاب‌هايي كه مي‌خواندم دنبال قهرماناني بودم كه شباهتي به من داشته باشند. دائم در فيلم‌هايي كه مي‌ديدم يا نمايش‌هاي راديويي‌اي كه گوش مي‌كردم دنبال يك جمله، آري، تنها يك جمله بودم كه درباره من باشد، جمله‌اي كه بتواند مزين، دختر نجات‌بيگ ساعت‌ساز و مرال خانم خانه‌دار، را تعريف كند. اين جمله بايد چيز متفاوتي باشد، چيزي بالاتر از ازدواجي نتيجه چك‌وچانه‌زدن‌هاي طولاني، بالاتر از كنده‌شدن پاشنه كفش در مراسم عروسي، بالاتر از داستان‌هايي با بوي مواد شوينده و دهاني مملو از بوي عرق‌سگي، چيزي بالاتر از خودكشي عروسكي كه چشمانش از دگمه‌هايي گرد و دماغش از سوزن بود، يا بالاتر از تولد خواهر كوچولويي كه تمام زندگي‌ام را به‌هم ريخته بود. خيلي گشتم، اما افسوس! در تمام اين مدت، وقتي خبردار شدم مرگ به در خانه پدر رسيده، وقتي سوار اتوبوسي شدم كه مثل هواپيما بزكش كرده بودند، هنگامي كه در طول جاده از پنجره اتوبوس به شهرهاي بين راه نگاه مي‌كردم و حتي در همان لحظه‌اي كه خيريه‌خانم در توري را گشود و با شادماني‌اي تصنعي مرا بغل كرد،‌ دنبال آن جمله لعنتي بودم. اما نتوانستم پيدايش كنم. تازه آن‌وقت بود كه احساس كردم همه عمر چنان به زندگي خود نگريسته‌ام كه انگار دارم به ويترين گرد و غبارگرفته يك مغازه سمساري نگاه مي‌كنم!» راوي «تفريحگاه خانوادگي»، مزين، دختر بزرگ خانواده است. او دختري افسرده و عصيان‌گر است كه از پدر هوسبازش خسته شده و از خواهر كوچك‌ترش متنفر است. مزين فكر مي‌كند كه پدرش با رفتارهايش موجب دردمندي مادرش بوده و خواهرش هم دليل مرگ او. او به‌رغم عدم دلبستگي به خانواده‌اش و دوري از پدر و خواهرش، مي‌خواهد آينده‌اش را به‌گونه‌اي ديگر رقم بزند. در اين داستان، خاطرات گذشته مزين و زندگي امروز او تصوير شده و نگاهي روانشناسانه در روايت رمان ديده مي‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.