|

سیمینوف 3

احمد غلامی

- آن دو نفر را می‌بینی؟
- كدام، من كسی را نمی‌بینم!
- چشم‌هایت را باز كن، پشت آن بوته بلند روی تپه.
- آنجا كه كسی نیست. دوتا گونی است با یك بوته.
- خب همان‌ها آدم هستند. كسانی كه دارند گِرا می‌دهند. صدای خمپاره‌ها و توپ‌ها را نمی‌شنوی كه از بالای سرمان می‌گذرند!
- چرا، مثل صدای هواپیما است.
- صدای هواپیما؟!
- آره خونه ما نزدیك فرودگاه است. هواپیماها كه می‌آیند پایین، صدایشان این‌طوری است.
- پس تو هواپیماها را خوب می‌شناسی؟
- آره، حتی از روی صدایشان. با بچه‌ها شرط‌بندی هم می‌كردیم كه این صدای اِف4 است یا اِف5 یا اِف14.
- خدایا یعنی توِ فسقلي اف14 دیدی و می‌توانی از روی صدایش آن را بشناسی؟
- آره! حتی می‌توانم بگویم اف14 نو است یا كهنه.
- خب پس اگر دقت كنی صدای توپ و خمپاره‌ها را هم می‌شناسی. می‌توانی بگویی خمپاره 120 است یا 80 یا توپ 106 است یا توپ دوربُرد.
- شاید، ولی شناسایی هواپیماها بازی بود.
- خب حالا فكر كن این هم بازی است. نگاه كن آن دو نفر به توپ‌ها و خمپاره‌هایشان می‌گویند ما را بكوبند. می‌دانی اینها تا حالا چند نفر از ما را كشته‌اند و زخمی كرده‌اند!
- خیلی، ولی من چه‌كار می‌توانم بكنم؟
- هیچی می‌توانی هدف بگیری و یك گلوله بزنی تو كله‌شان كه آدم بشوند.
- گلوله بخورد تو كله‌شان می‌میرند، دیگر نمی‌‌توانند آدم بشوند!
- مثل گربه می‌مانی، هرجور می‌اندازمت بالا، روی دو دست می‌آیی پایین.
- یعنی باید به آنها شلیك كنیم؟
- بله اگر اجازه بدهی! می‌خواهی تو امتحان كنی و هدف بگیری و یكی‌شان را بزنی؟ آن یكی كه بلند شد فرار كند من می‌زنم. هدف متحرك سخت‌تر است.
- نه من این كار را نمی‌كنم، نشانه‌گیری‌ام خوب نیست.
- این سیمینوف حرف ندارد. دست بچه هم بدهی، درست نشانه‌گیری كند، ردخور ندارد.
- نه، من نمی‌توانم. اگر خواستی از صدای توپ‌ها و خمپاره‌ها می‌گویم كه چه‌جوری‌اند.
- برایت مهم نیست آنها گِرای بچه‌های ما را می‌دهند!
- چرا، برایم مهم است، اما...
- اما چی! بالاخره آنها رفقا و هم‌وطنان تو هم هستند...
- می‌دانم. اما من اگر بمیرم هم نمی‌توانم به كسی شلیك كنم!
- یعنی اگر آن دو نفر الان جای ما را بفهمند و به طرف ما تیراندازی كنند، باز هم تو با این تفنگی كه از گردنت آویزان كردی، شلیك نمی‌كنی؟!
- نه، نمی‌کنم!
- خب، آنها شلیک می‌کنند.
- می‌دانم!
- پس برای چی با من آمدی؟
- آمدم تا مواظبت باشم.
- مواظبِ من! چرا، چطوری؟
- گفتم که این تفنگ مهیار را کُشت و فاروق را بیچاره کرد.
- این حرف‌ها چیه! این تفنگ تا با آن شلیک نکنی خاصیتی ندارد.
- خوب شلیک نکن.
- تو انگار حالی‌ات نیست، آن دو نفر دارند گِرا می‌دهند.
- خوب بزن بغل‌شان، بترسند و فرار کنند.
- اگر فرار نکردند و صاف آمدند بالای سر ما...
- فرار می‌کنند. آدم‌هایی که گِرا می‌دهند، جان‌شان را دوست دارند. حاضر نیستند بمانند و بجنگند.
- ولی بچه‌های ما جنگیدند...
- آنها تو خاک خودمان بودند. این خیلی فرق دارد.
- چه فرقی دارد؟
- آنها می‌ترسند، چون تو خاک یک کشور دیگرند.
- شاید! اما اگر کنارشان بزنم فکر می‌کنند تیرم خطا رفته، جرئت می‌کنند و می‌آیند بالای سر ما...
- مطمئنم فرار می‌کنند.
- مطمئنی؟
- مطمئنم.
درخشانی، تفنگ را روی زمین گذاشت و گفت: «خوب پس خودت آنها را بترسان، من حاضر نیستم این کار احمقانه را بکنم!» یاقوت به سیمینوف نگاه کرد. از اینکه آن را در دست بگیرد، می‌ترسید. این اولین‌بار بود که می‌خواست به طرف کسی شلیک کند. درخشانی گفت: «پس چرا معطلی، مگر نمی‌گویی آنها فرار می‌کنند!» یاقوت اسلحه را در دست گرفت. درخشانی گفت: «صبر کن، من کمی از اینجا دور بشوم. دلم نمی‌خواهد زیر رگبار گلوله‌های آنها باشم.» یاقوت مردد ماند. با صدای خفه‌ای گفت: «برگرد!» درخشانی اعتنایی نکرد و گفت: «این کار خودت است. اگر مطمئنی با شنیدن صدای گلوله فرار می‌کنند، پس همان کار را بکن. من از این پشت هوایت را دارم.» یاقوت تنها ماند. اسلحه را دست گرفت و از دوربین آن نگاه کرد. درخشانی راست می‌گفت، آنها دو نفر بودند. یاقوت مثل پرنده‌ای که از گرما و تشنگی له‌له می‌زد، دهانش باز مانده بود. از توی دوربین بوته را نشانه گرفت. قبل از آنکه بخواهد به بوته‌ها شلیک کند، وسوسه شد تا چهره کسی را که گِرا می‌دهد نگاه کند.
از توی دوربین به روبه‌رو زل زد. کسی که گِرا می‌داد، چاق بود و ریشش را تراشیده بود. یاقوت نفس عمیقی کشید. می‌خواست تفنگ را به طرف بوته برگرداند و شلیک کند، اما حسی در درونش بیدار شد، حسی که ناشناخته بود. دلش می‌خواست به آنها شلیک کند و ببیند چه اتفاقی می‌افتد. اما زود پشیمان شد. تفنگ را روی بوته چرخاند، چشم‌هایش را بست و انگشتش را روی ماشه فشار داد. صدای مهیبی توی گوشش پیچید و تفنگ لگد محکمی به سینه‌اش زد. یاقوت افتاد کف گودال. درخشانی شتاب‌زده به طرفش دوید و فریاد زد: «حرف نداری بابا! تو این‌کاره‌ای، مخش را داغان ‌کردی!»
یاقوت بهت‌زده بلند شد و از دوربین به تپه نگاه کرد. جز بوته‌ای که لخته‌های خون و تکه‌های گوشت از آن آویزان بود چیزی ندید.

- آن دو نفر را می‌بینی؟
- كدام، من كسی را نمی‌بینم!
- چشم‌هایت را باز كن، پشت آن بوته بلند روی تپه.
- آنجا كه كسی نیست. دوتا گونی است با یك بوته.
- خب همان‌ها آدم هستند. كسانی كه دارند گِرا می‌دهند. صدای خمپاره‌ها و توپ‌ها را نمی‌شنوی كه از بالای سرمان می‌گذرند!
- چرا، مثل صدای هواپیما است.
- صدای هواپیما؟!
- آره خونه ما نزدیك فرودگاه است. هواپیماها كه می‌آیند پایین، صدایشان این‌طوری است.
- پس تو هواپیماها را خوب می‌شناسی؟
- آره، حتی از روی صدایشان. با بچه‌ها شرط‌بندی هم می‌كردیم كه این صدای اِف4 است یا اِف5 یا اِف14.
- خدایا یعنی توِ فسقلي اف14 دیدی و می‌توانی از روی صدایش آن را بشناسی؟
- آره! حتی می‌توانم بگویم اف14 نو است یا كهنه.
- خب پس اگر دقت كنی صدای توپ و خمپاره‌ها را هم می‌شناسی. می‌توانی بگویی خمپاره 120 است یا 80 یا توپ 106 است یا توپ دوربُرد.
- شاید، ولی شناسایی هواپیماها بازی بود.
- خب حالا فكر كن این هم بازی است. نگاه كن آن دو نفر به توپ‌ها و خمپاره‌هایشان می‌گویند ما را بكوبند. می‌دانی اینها تا حالا چند نفر از ما را كشته‌اند و زخمی كرده‌اند!
- خیلی، ولی من چه‌كار می‌توانم بكنم؟
- هیچی می‌توانی هدف بگیری و یك گلوله بزنی تو كله‌شان كه آدم بشوند.
- گلوله بخورد تو كله‌شان می‌میرند، دیگر نمی‌‌توانند آدم بشوند!
- مثل گربه می‌مانی، هرجور می‌اندازمت بالا، روی دو دست می‌آیی پایین.
- یعنی باید به آنها شلیك كنیم؟
- بله اگر اجازه بدهی! می‌خواهی تو امتحان كنی و هدف بگیری و یكی‌شان را بزنی؟ آن یكی كه بلند شد فرار كند من می‌زنم. هدف متحرك سخت‌تر است.
- نه من این كار را نمی‌كنم، نشانه‌گیری‌ام خوب نیست.
- این سیمینوف حرف ندارد. دست بچه هم بدهی، درست نشانه‌گیری كند، ردخور ندارد.
- نه، من نمی‌توانم. اگر خواستی از صدای توپ‌ها و خمپاره‌ها می‌گویم كه چه‌جوری‌اند.
- برایت مهم نیست آنها گِرای بچه‌های ما را می‌دهند!
- چرا، برایم مهم است، اما...
- اما چی! بالاخره آنها رفقا و هم‌وطنان تو هم هستند...
- می‌دانم. اما من اگر بمیرم هم نمی‌توانم به كسی شلیك كنم!
- یعنی اگر آن دو نفر الان جای ما را بفهمند و به طرف ما تیراندازی كنند، باز هم تو با این تفنگی كه از گردنت آویزان كردی، شلیك نمی‌كنی؟!
- نه، نمی‌کنم!
- خب، آنها شلیک می‌کنند.
- می‌دانم!
- پس برای چی با من آمدی؟
- آمدم تا مواظبت باشم.
- مواظبِ من! چرا، چطوری؟
- گفتم که این تفنگ مهیار را کُشت و فاروق را بیچاره کرد.
- این حرف‌ها چیه! این تفنگ تا با آن شلیک نکنی خاصیتی ندارد.
- خوب شلیک نکن.
- تو انگار حالی‌ات نیست، آن دو نفر دارند گِرا می‌دهند.
- خوب بزن بغل‌شان، بترسند و فرار کنند.
- اگر فرار نکردند و صاف آمدند بالای سر ما...
- فرار می‌کنند. آدم‌هایی که گِرا می‌دهند، جان‌شان را دوست دارند. حاضر نیستند بمانند و بجنگند.
- ولی بچه‌های ما جنگیدند...
- آنها تو خاک خودمان بودند. این خیلی فرق دارد.
- چه فرقی دارد؟
- آنها می‌ترسند، چون تو خاک یک کشور دیگرند.
- شاید! اما اگر کنارشان بزنم فکر می‌کنند تیرم خطا رفته، جرئت می‌کنند و می‌آیند بالای سر ما...
- مطمئنم فرار می‌کنند.
- مطمئنی؟
- مطمئنم.
درخشانی، تفنگ را روی زمین گذاشت و گفت: «خوب پس خودت آنها را بترسان، من حاضر نیستم این کار احمقانه را بکنم!» یاقوت به سیمینوف نگاه کرد. از اینکه آن را در دست بگیرد، می‌ترسید. این اولین‌بار بود که می‌خواست به طرف کسی شلیک کند. درخشانی گفت: «پس چرا معطلی، مگر نمی‌گویی آنها فرار می‌کنند!» یاقوت اسلحه را در دست گرفت. درخشانی گفت: «صبر کن، من کمی از اینجا دور بشوم. دلم نمی‌خواهد زیر رگبار گلوله‌های آنها باشم.» یاقوت مردد ماند. با صدای خفه‌ای گفت: «برگرد!» درخشانی اعتنایی نکرد و گفت: «این کار خودت است. اگر مطمئنی با شنیدن صدای گلوله فرار می‌کنند، پس همان کار را بکن. من از این پشت هوایت را دارم.» یاقوت تنها ماند. اسلحه را دست گرفت و از دوربین آن نگاه کرد. درخشانی راست می‌گفت، آنها دو نفر بودند. یاقوت مثل پرنده‌ای که از گرما و تشنگی له‌له می‌زد، دهانش باز مانده بود. از توی دوربین بوته را نشانه گرفت. قبل از آنکه بخواهد به بوته‌ها شلیک کند، وسوسه شد تا چهره کسی را که گِرا می‌دهد نگاه کند.
از توی دوربین به روبه‌رو زل زد. کسی که گِرا می‌داد، چاق بود و ریشش را تراشیده بود. یاقوت نفس عمیقی کشید. می‌خواست تفنگ را به طرف بوته برگرداند و شلیک کند، اما حسی در درونش بیدار شد، حسی که ناشناخته بود. دلش می‌خواست به آنها شلیک کند و ببیند چه اتفاقی می‌افتد. اما زود پشیمان شد. تفنگ را روی بوته چرخاند، چشم‌هایش را بست و انگشتش را روی ماشه فشار داد. صدای مهیبی توی گوشش پیچید و تفنگ لگد محکمی به سینه‌اش زد. یاقوت افتاد کف گودال. درخشانی شتاب‌زده به طرفش دوید و فریاد زد: «حرف نداری بابا! تو این‌کاره‌ای، مخش را داغان ‌کردی!»
یاقوت بهت‌زده بلند شد و از دوربین به تپه نگاه کرد. جز بوته‌ای که لخته‌های خون و تکه‌های گوشت از آن آویزان بود چیزی ندید.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.