|

آینه سیاه

علیرضا مقدسی

دوشنبه آتش‌نشانان دلاور تهران را با قلبی پاره و چشمی سرخ به سردی زمین سپردیم. گفته‌اند خاک سرد است و زخم داغ‌های به‌دل‌زده را آرام می‌کند، اما این یادداشت سوگواره‌ای برای مرگ قهرمانانه‌‌‌‌ پسرانِ مادرانی مغموم و پدرانِ فرزندانی چشم‌انتظار نیست. این یادداشت قرار است تلخ باشد، قرار است آینه سیاهی باشد به روزهای محتمل زلزله تهران. تهران که بلرزد، برق قطع می‌شود، یقینا آب هم. لوله‌های گازِ شهری درهم می‌شکند و هر نقطه از شهر بمبی ساعتی می‌شود برای انفجار و آتش‌سوزی نابهنگامی. تهران که بلرزد، راه‌های ارتباطی قطع می‌شوند، مادر از فرزند و برادر از برادر بی‌خبر می‌شود، آذوقه هر خانواده به همان اندک‌میزانی است که در خانه داشته است. فاضلاب‌های اززیربه‌روآمده با چند میلیون ابرموش فاسدخوار و جسدهایی با فساد نعشی که آمبولانس‌های شهری نمی‌رسند از پهنه شهر جمع‌شان کنند، شهر را مسری هر بیماری‌ای می‌کند. تهران که بلرزد، بسان زلزله بم دستانی به هوای النگوهایش قطع می‌شوند و عده‌ای رذل بر ویرانه‌ها دزد مال و جان و ناموس خواهند شد. تهران که بلرزد، بیمارستان‌هایی با قدمت نیم‌قرن و بیشتر بعید است بتوانند بار سقف خود و نه حتی بار درمان آسیب‌دیدگان را به دوش بکشند، کوچه‌های باریک منتهی به بیمارستان اختر و فیروزگر یا گسله‌های خوابیده زیر بیمارستان مدرس و طالقانی چقدر می‌توانند از پس زلزله بربیایند. تهران که بلرزد، هجوم شهروندان به خارج از خانه‌ها، خیابان‌ها و اتوبان‌ها برای پیداکردن عزیزانشان، یافتن آب و غذا، فرار از آتش‌سوزی پس از زلزله، رسیدن به مراکز درمانی یا... همان اندک رمق یگان‌های امدادرسانی را در ترافیکی مهلک از بین خواهد برد. تهران که بلرزد، به دلیل مختصات ژئوفیزیکی منطقه تمام جریان‌های آبی تهران از کوه‌های البرز به سمت زمین‌های ورامین می‌رود، رسوبات سنگین در شمال نشست کرده و رسوبات سبک مانند شن در زمین‌های کشاورزی رسوب می‌کند، فاضلاب‌های تهران نیز راهی جنوب تهران با بافت فرسوده و سازه‌های ناایمنی می‌شود که ساختمان‌های به‌شدت آسیب‌پذیر دارد و در برابر زلزله‌ای زیر هفت ریشتر مخروبه می‌شود. تهران که بلرزد، کابوسی تعبیر می‌شود که سال‌هاست متخصصان حوزه شهری درباره آن انذار داده‌اند.

دوشنبه آتش‌نشانان دلاور تهران را با قلبی پاره و چشمی سرخ به سردی زمین سپردیم. گفته‌اند خاک سرد است و زخم داغ‌های به‌دل‌زده را آرام می‌کند، اما این یادداشت سوگواره‌ای برای مرگ قهرمانانه‌‌‌‌ پسرانِ مادرانی مغموم و پدرانِ فرزندانی چشم‌انتظار نیست. این یادداشت قرار است تلخ باشد، قرار است آینه سیاهی باشد به روزهای محتمل زلزله تهران. تهران که بلرزد، برق قطع می‌شود، یقینا آب هم. لوله‌های گازِ شهری درهم می‌شکند و هر نقطه از شهر بمبی ساعتی می‌شود برای انفجار و آتش‌سوزی نابهنگامی. تهران که بلرزد، راه‌های ارتباطی قطع می‌شوند، مادر از فرزند و برادر از برادر بی‌خبر می‌شود، آذوقه هر خانواده به همان اندک‌میزانی است که در خانه داشته است. فاضلاب‌های اززیربه‌روآمده با چند میلیون ابرموش فاسدخوار و جسدهایی با فساد نعشی که آمبولانس‌های شهری نمی‌رسند از پهنه شهر جمع‌شان کنند، شهر را مسری هر بیماری‌ای می‌کند. تهران که بلرزد، بسان زلزله بم دستانی به هوای النگوهایش قطع می‌شوند و عده‌ای رذل بر ویرانه‌ها دزد مال و جان و ناموس خواهند شد. تهران که بلرزد، بیمارستان‌هایی با قدمت نیم‌قرن و بیشتر بعید است بتوانند بار سقف خود و نه حتی بار درمان آسیب‌دیدگان را به دوش بکشند، کوچه‌های باریک منتهی به بیمارستان اختر و فیروزگر یا گسله‌های خوابیده زیر بیمارستان مدرس و طالقانی چقدر می‌توانند از پس زلزله بربیایند. تهران که بلرزد، هجوم شهروندان به خارج از خانه‌ها، خیابان‌ها و اتوبان‌ها برای پیداکردن عزیزانشان، یافتن آب و غذا، فرار از آتش‌سوزی پس از زلزله، رسیدن به مراکز درمانی یا... همان اندک رمق یگان‌های امدادرسانی را در ترافیکی مهلک از بین خواهد برد. تهران که بلرزد، به دلیل مختصات ژئوفیزیکی منطقه تمام جریان‌های آبی تهران از کوه‌های البرز به سمت زمین‌های ورامین می‌رود، رسوبات سنگین در شمال نشست کرده و رسوبات سبک مانند شن در زمین‌های کشاورزی رسوب می‌کند، فاضلاب‌های تهران نیز راهی جنوب تهران با بافت فرسوده و سازه‌های ناایمنی می‌شود که ساختمان‌های به‌شدت آسیب‌پذیر دارد و در برابر زلزله‌ای زیر هفت ریشتر مخروبه می‌شود. تهران که بلرزد، کابوسی تعبیر می‌شود که سال‌هاست متخصصان حوزه شهری درباره آن انذار داده‌اند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.