|

آینه

اعتماد
دانشجو و سياست و شادي
عباس عبدي: به ظاهر ١٦ آذر امسال قرار است كه رنگ و بوي ديگري پيدا كند و به‌جاي نقد و تحليل سياسي و حضور در عرصه عمومي، برنامه‌هاي شاد و خنده برگزار شود و در برخي از آنها به حاضرين نيز به قيد قرعه جايزه داده شود. اين اتفاق را چگونه مي‌توان تحليل كرد؟ آيا مثبت است يا منفي است؟ يكي از صاحب‌نظران از اين پديده استقبال كرده و از اين طريق خود را در شادي دانشجويان شريك دانسته است. برخي ديگر در پاسخ نيز آن را نشانه ابتذال و نه ليبراليسم دانستند. ولي واقعيت چيست؟ آيا اين اتفاق را مي‌توان نشانه بلوغ و تمايزيابي يا برعكس ابتذال ناميد؟
به نظر مي‌رسد كه قضاوت‌كردن درباره چنين پديده‌هايي در ايران قدري سخت و نيازمند گذشت زمان است. چرا؟ به اين دليل كه سخت است باور كنيم كه اين نوع برنامه‌ها صرفا براساس خواست و اراده مستقل و خودجوش دانشجويان شكل گرفته است و هيچ اراده‌اي از بيرون دانشگاه و فراتر از دانشجو در آن دخالت ندارد. البته در اين صورت هم نمي‌توان يكسره به چنين برنامه‌هايي برچسب زد و آنها را ناديده گرفت، بلكه بايد منتظر بود و واكنش دانشجويان را ديد... .
فرض اوليه اين است كه اين برنامه‌ها با برنامه بيرون از دانشگاه يا دانشجويان باشد، به‌ويژه اينكه هزينه‌هايي دارد كه بدون حضور و حمايت نهادهايي فراتر از دانشجويان قابل‌تأمين نيست. در اين حالت بايد پرسيد كه هدف اين نهادها و دست‌هاي بيرون از دانشگاه در ترويج اين برنامه‌ها چيست؟ چه نتايجي بر كارشان مترتب خواهد بود؟ جالب‌ترين نكته ماجرا اين است كه ١٦ آذر در كنار ١٣ آبان به نحوي نماد مبارزه با آمريكاست و اگر به ياد داشته باشيد، در سال‌هاي گذشته اصولگرايان بسيار كوشيدند كه اين روزها را زنده كنند، به‌ويژه آنكه به فضاي ضدآمريكايي نيز نيازمند بودند. اكنون هم كه در آستانه حضور ترامپ در كاخ سفيد هستيم بيش‌ازپيش بايد بر زنده‌كردن اين خاطره تاريخي تأكيد كنند، ولي چرا بايد به جاي آن، برنامه شادي و خنده برگزار كرد؟ يا مجوز انجام آن را داد و درعين‌حال خواهان ممانعت از حضور نايب‌رئيس مجلس در دانشگاه شد! شايد به دليل اينكه مي‌خواهند اثرات دو ماه عزاداري محرم و صفر را جبران كنند. نمي‌دانم.
فرض ديگر اين است كه پيشنهاد اين برنامه از درون دانشجويان جوشيده باشد يا حداقل اگر هم از درون آنان نجوشيده باشد، در ادامه با استقبال آنان مواجه شود. دراين‌صورت نبايد نام آن را ابتذال گذاشت يا نشانه ابتذال دانست. اين حق دانشجو است كه چنين انتخابي را داشته باشد. كساني كه نسبت به اين نگرش دانشجويان انتقاد دارند، بايد خودشان هم پاسخ‌گو باشند كه كدام‌يك از عملكردهاي‌شان موجب شده كه دانشجويان در روز ١٦ آذر برنامه‌هاي غيرسياسي و شاد بگذارند؟ چرا بايد اصولا سياست را مبتني بر مبارزه تعريف كرد و چون مبارزه هزينه دارد.

جمهوری اسلامی
بی‌اعتباری آمریکا و اعتبار برجام
در روزهای اخیر مکرر شنیده‌ایم که رژیم صهیونیستی و آل‌سعود از تمدید قانون ظالمانه داماتو، اظهار خشنودی و از این روند ضدایرانی استقبال کرده‌اند. طبعا انتظار نمی‌رفت بعضی افراد، گروه‌ها و جناح‌هايی که خود را شیفته انقلاب و عاشقان سینه‌چاک مردم و نظام معرفی می‌کنند، با صهیونیست‌ها و رژیم منفور آل‌سعود هم‌صدا و هم‌نوا شوند و تمدید قانون داماتو در سنای آمریکا را به جای آنکه نشانه بی‌اعتباری دولت آمریکا معرفی کنند، شکست برجام جلوه دهند. تلخ است ولی آدمی به طور ناخواسته به یاد آن دوره‌ای می‌افتد که آن شخص، قطع‌نامه‌های شورای امنیت را کاغذپاره‌ای می‌نامید و به طعنه و گزافه‌گويی به آنها توصیه می‌کرد آن‌قدر قطع‌نامه علیه ایران صادر کنند که قطع‌نامه‌دان آنها پاره شود درحالی که اوضاع پدیدآمده در آن هشت سال را باید از آثار سوءمدیریت و عدم درک سیاسی آن شخص و اطرافیانش دانست که علی‌رغم دراختیارداشتن مشاور ویژه رئیس‌جمهور در آمریکا! نتوانسته بود پیامدها بی‌توجهی به پیامدهای نادیده‌گرفتن مسئولیت‌های تعطیل‌ناپذیر خود و دستگاه دیپلماسی کشور در آن مقطع را به‌درستی ارزیابی کند و متناسب با نیازها و الزامات قطعی مرتبط، عمل نماید. سعی بر این نیست که نبش قبر کنیم و بی‌توجهی و رفتار ملال‌آور دستگاه اجرائی آن مقطع تاریک هشت‌ساله را یک‌بار دیگر مرور كنيم ولی انتظار می‌رفت و می‌رود تمامی کسانی که شاهد ساکت و بلکه تأییدکننده و توجیه‌گران آن رفتارها و مواضع تأسف‌بار بوده‌اند، حداقل از این پس صادقانه بپذیرند که اشتباه می‌کرده‌اند و به اشتباهات عمدی خود ادامه ندهند. جای سؤال است که چرا باید بزرگ‌ترین پیروزی دیپلماسی نفتی ایران این‌گونه تحت‌الشعاع مسائل دیگر قرار گیرد؟

اعتماد
دانشجو و سياست و شادي
عباس عبدي: به ظاهر ١٦ آذر امسال قرار است كه رنگ و بوي ديگري پيدا كند و به‌جاي نقد و تحليل سياسي و حضور در عرصه عمومي، برنامه‌هاي شاد و خنده برگزار شود و در برخي از آنها به حاضرين نيز به قيد قرعه جايزه داده شود. اين اتفاق را چگونه مي‌توان تحليل كرد؟ آيا مثبت است يا منفي است؟ يكي از صاحب‌نظران از اين پديده استقبال كرده و از اين طريق خود را در شادي دانشجويان شريك دانسته است. برخي ديگر در پاسخ نيز آن را نشانه ابتذال و نه ليبراليسم دانستند. ولي واقعيت چيست؟ آيا اين اتفاق را مي‌توان نشانه بلوغ و تمايزيابي يا برعكس ابتذال ناميد؟
به نظر مي‌رسد كه قضاوت‌كردن درباره چنين پديده‌هايي در ايران قدري سخت و نيازمند گذشت زمان است. چرا؟ به اين دليل كه سخت است باور كنيم كه اين نوع برنامه‌ها صرفا براساس خواست و اراده مستقل و خودجوش دانشجويان شكل گرفته است و هيچ اراده‌اي از بيرون دانشگاه و فراتر از دانشجو در آن دخالت ندارد. البته در اين صورت هم نمي‌توان يكسره به چنين برنامه‌هايي برچسب زد و آنها را ناديده گرفت، بلكه بايد منتظر بود و واكنش دانشجويان را ديد... .
فرض اوليه اين است كه اين برنامه‌ها با برنامه بيرون از دانشگاه يا دانشجويان باشد، به‌ويژه اينكه هزينه‌هايي دارد كه بدون حضور و حمايت نهادهايي فراتر از دانشجويان قابل‌تأمين نيست. در اين حالت بايد پرسيد كه هدف اين نهادها و دست‌هاي بيرون از دانشگاه در ترويج اين برنامه‌ها چيست؟ چه نتايجي بر كارشان مترتب خواهد بود؟ جالب‌ترين نكته ماجرا اين است كه ١٦ آذر در كنار ١٣ آبان به نحوي نماد مبارزه با آمريكاست و اگر به ياد داشته باشيد، در سال‌هاي گذشته اصولگرايان بسيار كوشيدند كه اين روزها را زنده كنند، به‌ويژه آنكه به فضاي ضدآمريكايي نيز نيازمند بودند. اكنون هم كه در آستانه حضور ترامپ در كاخ سفيد هستيم بيش‌ازپيش بايد بر زنده‌كردن اين خاطره تاريخي تأكيد كنند، ولي چرا بايد به جاي آن، برنامه شادي و خنده برگزار كرد؟ يا مجوز انجام آن را داد و درعين‌حال خواهان ممانعت از حضور نايب‌رئيس مجلس در دانشگاه شد! شايد به دليل اينكه مي‌خواهند اثرات دو ماه عزاداري محرم و صفر را جبران كنند. نمي‌دانم.
فرض ديگر اين است كه پيشنهاد اين برنامه از درون دانشجويان جوشيده باشد يا حداقل اگر هم از درون آنان نجوشيده باشد، در ادامه با استقبال آنان مواجه شود. دراين‌صورت نبايد نام آن را ابتذال گذاشت يا نشانه ابتذال دانست. اين حق دانشجو است كه چنين انتخابي را داشته باشد. كساني كه نسبت به اين نگرش دانشجويان انتقاد دارند، بايد خودشان هم پاسخ‌گو باشند كه كدام‌يك از عملكردهاي‌شان موجب شده كه دانشجويان در روز ١٦ آذر برنامه‌هاي غيرسياسي و شاد بگذارند؟ چرا بايد اصولا سياست را مبتني بر مبارزه تعريف كرد و چون مبارزه هزينه دارد.

جمهوری اسلامی
بی‌اعتباری آمریکا و اعتبار برجام
در روزهای اخیر مکرر شنیده‌ایم که رژیم صهیونیستی و آل‌سعود از تمدید قانون ظالمانه داماتو، اظهار خشنودی و از این روند ضدایرانی استقبال کرده‌اند. طبعا انتظار نمی‌رفت بعضی افراد، گروه‌ها و جناح‌هايی که خود را شیفته انقلاب و عاشقان سینه‌چاک مردم و نظام معرفی می‌کنند، با صهیونیست‌ها و رژیم منفور آل‌سعود هم‌صدا و هم‌نوا شوند و تمدید قانون داماتو در سنای آمریکا را به جای آنکه نشانه بی‌اعتباری دولت آمریکا معرفی کنند، شکست برجام جلوه دهند. تلخ است ولی آدمی به طور ناخواسته به یاد آن دوره‌ای می‌افتد که آن شخص، قطع‌نامه‌های شورای امنیت را کاغذپاره‌ای می‌نامید و به طعنه و گزافه‌گويی به آنها توصیه می‌کرد آن‌قدر قطع‌نامه علیه ایران صادر کنند که قطع‌نامه‌دان آنها پاره شود درحالی که اوضاع پدیدآمده در آن هشت سال را باید از آثار سوءمدیریت و عدم درک سیاسی آن شخص و اطرافیانش دانست که علی‌رغم دراختیارداشتن مشاور ویژه رئیس‌جمهور در آمریکا! نتوانسته بود پیامدها بی‌توجهی به پیامدهای نادیده‌گرفتن مسئولیت‌های تعطیل‌ناپذیر خود و دستگاه دیپلماسی کشور در آن مقطع را به‌درستی ارزیابی کند و متناسب با نیازها و الزامات قطعی مرتبط، عمل نماید. سعی بر این نیست که نبش قبر کنیم و بی‌توجهی و رفتار ملال‌آور دستگاه اجرائی آن مقطع تاریک هشت‌ساله را یک‌بار دیگر مرور كنيم ولی انتظار می‌رفت و می‌رود تمامی کسانی که شاهد ساکت و بلکه تأییدکننده و توجیه‌گران آن رفتارها و مواضع تأسف‌بار بوده‌اند، حداقل از این پس صادقانه بپذیرند که اشتباه می‌کرده‌اند و به اشتباهات عمدی خود ادامه ندهند. جای سؤال است که چرا باید بزرگ‌ترین پیروزی دیپلماسی نفتی ایران این‌گونه تحت‌الشعاع مسائل دیگر قرار گیرد؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.