|

پوتین

احمد غلامی

یاقوت اهل این حرف‌ها نبود، اما تا پنج اسیر عراقی را دید با سرعت به طرف یکی از آنها دوید و سیلی محکمی به گوشش زد. همه سربازان با تفنگ‌ها و تجهیزات آویخته بر دوش بهت‌زده نگاهش می‌کردند. سرگروهبان رستمی با شتاب دوید، دست یاقوت را کشید و گفت: «آرام باش، این‌ها اسیرند!» یاقوت همراه سرگروهبان چند قدم به عقب برداشت، اما خیلی زود خشم در دلش شعله‌ور شد. به طرف اسیر عراقی دوید و این بار تفنگش را مسلح کرد و گفت: «می‌کشمت!» همه خشک‌شان زده بود. سرگروهبان گفت: «شلیک کنی می‌نویسم دادگاهی‌ات کنند!» دست‌های یاقوت می‌لرزید، با کوچک‌ترین فشاري روی ماشه قطاری از گلوله‌ها از خشاب خارج می‌شد. اسرا دست‌هایشان را بالا برده بودند و یکی از آن‌ها كه میانسالی با موهای جوگندمی بود، شروع کرد به التماس‌کردن. گروهبان آرام به یاقوت نزدیک شد و اسلحه را از دستش گرفت. یاقوت بدون اسلحه جلو رفت و به اسیری که به مرگ تهدیدش کرده بود فهماند كه پوتین‌هایش را درآورد. اسیر روی زمین نشست و بند پوتین‌ها را باز کرد و جلوِ یاقوت گرفت. یاقوت بند پوتین‌ها را به هم گره زد و دور گردنش انداخت. بهرامی گفت: «حالا می‌خواهی این‌ها را چکار کنی؟» یاقوت گفت: «مرخصی که رفتم برایش می‌برم.» بهرامی گفت: «برای کی؟» یاقوت گفت: «موسي!» بهرامی گفت: «این‌ها دیگر به دردش نمی‌خورند!» یاقوت جوابش را نداد. راه افتاد. باید زودتر به خط مقدم می‌رسید. سرگروهبان صدایش زد: «یاقوت...» برگشت. سرگروهبان حرفش را خورد و گفت: «هیچی زودتر برو به بقیه برس!» تجهیزات و تفنگ روی دوشش حسابی خسته‌اش کرده بود و تازه پوتین‌ها هم به آنها اضافه شده بود. راه افتاد. دشتی باز روبه‌رویش بود با خاکریزهايي که دل و روده‌هایشان را سربازان بیرون ریخته بودند. بی‌وقفه خمپاره می‌بارید. معلوم نبود از کجا می‌زنند و برای چه می‌زنند. با اینکه خط شکسته بود و همه عقب‌نشینی کرده بودند، آتشبارهای دشمن دست‌بردار نبودند. شاید می‌زدند تا دشمن جلوتر از ‌آن نرود. یاقوت از بچه‌های خط‌شکن خیلی عقب افتاده بود، اما ناراضی نبود. گاه می‌دوید و گاه آرام می‌رفت و نفس می‌گرفت، گاه هم توی سنگرهای دشمن سرک می‌کشید. توی همین سرک‌کشیدن‌ها بود که هندوانه‌ای دو‌نیم‌شده را وسط سنگر دید. قرمز و رسیده بود. عراقی‌ها حتی فرصت نکرده بودند تکه‌ای از آن را بخورند. رفت توی سنگر. بوی هندوانه فضا را برداشته بود. روی زمین نشست. این سنگر مرتب‌تر از بقیه سنگرها بود. یادش آمد از کله‌ سحر تا حالا که نزدیک ظهر بود چیزی نخورده است. دلش مالش رفت. دو سه تا قاشق کنار سنگر افتاده بود. هر کاری کرد، دلش نیامد با آن‌ها هندوانه بخورد. دنبال چاقو گشت. چاقویی نبود. با خودش گفت، حتما با سرنیزه آن را نصف کرده‌اند. خواست با سرنیزه خودش تکه‌ای قاچ کند و بخورد، بی‌خیال شد، چنگ به دل هندوانه زد و آن را توی دهان گذاشت. يك‌دفعه تمام وجودش خنك شد. تكه‌اي ديگر كَند و توي دهان گذاشت. تخمه‌هندوانه‌اي توي گلويش پريد. به سرفه افتاد. سرفه كرد، سرفه كرد و سرفه كرد. اشك از چشم‌هايش جاري شد. بعد دست‌هايش را كه آشكارا مي‌لرزيد با چفيه پاك كرد. گلنگدن را كشيد و گلوله‌اي از لوله خارج شد. نفس عميقي كشيد و ضامن اسلحه را بست. از سنگر كه بيرون زد، بوي دود و باروت فضا را آكنده بود. قدم‌هايش را تندتر برداشت. كلاه‌آهني‌هاي عراقي مثل قارچ توي دشت سبز شده بودند. ياقوت قدم‌هايش را از كنار خاكريز تندتر برمي‌داشت. هرقدر به جاهاي بلند خاكريز نزديك‌تر مي‌شد، بوي ماهي بيشتر به دماغش مي‌خورد. كنجكاوي امانش را بريد. از خاكريز بالا رفت. خشكش زد. تا چشم كار مي‌‌كرد، آب بود. آبي به وسعت دريا. از مرغ‌هاي دريايي خبري نبود. خمپاره‌ها فراري‌شان داده بودند. رفت توي سنگر نگهباني كه مشرف به آب بود و داخل آن نشست. عراقي‌ها براي اينكه جلوي پيشروي دشمن را بگيرند، آب را توي دشت رها كرده بودند. ياقوت زل زد به موج‌هاي آبي روي آب كه در كناره‌ها به سبزي مي‌زد، همان‌جايي كه پُر از ماهي ريز و درشت بود. نسيمي از روي آب گذشت و صورتش را نوازش داد. روي گوني‌هاي سنگر يله شد. صداي خمپاره‌ها دور و دورتر مي‌شد. هنوز پوتين‌ها به گردنش آويزان بودند. آنها را برداشت و آرام توي آب رها كرد. آب از سوراخ بندها تو رفت و پوتين آرام آرام كنار خاكريز فرو رفت. ماهي‌ها كه ترس‌شان ريخته بود، دور پوتين جمع شدند و برخي هم زود توي آنها رفتند و جا خوش كردند. ياقوت مشتي آب برداشت و به صورتش زد. يك تانك عراقي سوخته كه از جنگ خسته شده بود، مثل فيل گنده‌اي بي‌خيال در دل موج‌ها خوابيده بود.

یاقوت اهل این حرف‌ها نبود، اما تا پنج اسیر عراقی را دید با سرعت به طرف یکی از آنها دوید و سیلی محکمی به گوشش زد. همه سربازان با تفنگ‌ها و تجهیزات آویخته بر دوش بهت‌زده نگاهش می‌کردند. سرگروهبان رستمی با شتاب دوید، دست یاقوت را کشید و گفت: «آرام باش، این‌ها اسیرند!» یاقوت همراه سرگروهبان چند قدم به عقب برداشت، اما خیلی زود خشم در دلش شعله‌ور شد. به طرف اسیر عراقی دوید و این بار تفنگش را مسلح کرد و گفت: «می‌کشمت!» همه خشک‌شان زده بود. سرگروهبان گفت: «شلیک کنی می‌نویسم دادگاهی‌ات کنند!» دست‌های یاقوت می‌لرزید، با کوچک‌ترین فشاري روی ماشه قطاری از گلوله‌ها از خشاب خارج می‌شد. اسرا دست‌هایشان را بالا برده بودند و یکی از آن‌ها كه میانسالی با موهای جوگندمی بود، شروع کرد به التماس‌کردن. گروهبان آرام به یاقوت نزدیک شد و اسلحه را از دستش گرفت. یاقوت بدون اسلحه جلو رفت و به اسیری که به مرگ تهدیدش کرده بود فهماند كه پوتین‌هایش را درآورد. اسیر روی زمین نشست و بند پوتین‌ها را باز کرد و جلوِ یاقوت گرفت. یاقوت بند پوتین‌ها را به هم گره زد و دور گردنش انداخت. بهرامی گفت: «حالا می‌خواهی این‌ها را چکار کنی؟» یاقوت گفت: «مرخصی که رفتم برایش می‌برم.» بهرامی گفت: «برای کی؟» یاقوت گفت: «موسي!» بهرامی گفت: «این‌ها دیگر به دردش نمی‌خورند!» یاقوت جوابش را نداد. راه افتاد. باید زودتر به خط مقدم می‌رسید. سرگروهبان صدایش زد: «یاقوت...» برگشت. سرگروهبان حرفش را خورد و گفت: «هیچی زودتر برو به بقیه برس!» تجهیزات و تفنگ روی دوشش حسابی خسته‌اش کرده بود و تازه پوتین‌ها هم به آنها اضافه شده بود. راه افتاد. دشتی باز روبه‌رویش بود با خاکریزهايي که دل و روده‌هایشان را سربازان بیرون ریخته بودند. بی‌وقفه خمپاره می‌بارید. معلوم نبود از کجا می‌زنند و برای چه می‌زنند. با اینکه خط شکسته بود و همه عقب‌نشینی کرده بودند، آتشبارهای دشمن دست‌بردار نبودند. شاید می‌زدند تا دشمن جلوتر از ‌آن نرود. یاقوت از بچه‌های خط‌شکن خیلی عقب افتاده بود، اما ناراضی نبود. گاه می‌دوید و گاه آرام می‌رفت و نفس می‌گرفت، گاه هم توی سنگرهای دشمن سرک می‌کشید. توی همین سرک‌کشیدن‌ها بود که هندوانه‌ای دو‌نیم‌شده را وسط سنگر دید. قرمز و رسیده بود. عراقی‌ها حتی فرصت نکرده بودند تکه‌ای از آن را بخورند. رفت توی سنگر. بوی هندوانه فضا را برداشته بود. روی زمین نشست. این سنگر مرتب‌تر از بقیه سنگرها بود. یادش آمد از کله‌ سحر تا حالا که نزدیک ظهر بود چیزی نخورده است. دلش مالش رفت. دو سه تا قاشق کنار سنگر افتاده بود. هر کاری کرد، دلش نیامد با آن‌ها هندوانه بخورد. دنبال چاقو گشت. چاقویی نبود. با خودش گفت، حتما با سرنیزه آن را نصف کرده‌اند. خواست با سرنیزه خودش تکه‌ای قاچ کند و بخورد، بی‌خیال شد، چنگ به دل هندوانه زد و آن را توی دهان گذاشت. يك‌دفعه تمام وجودش خنك شد. تكه‌اي ديگر كَند و توي دهان گذاشت. تخمه‌هندوانه‌اي توي گلويش پريد. به سرفه افتاد. سرفه كرد، سرفه كرد و سرفه كرد. اشك از چشم‌هايش جاري شد. بعد دست‌هايش را كه آشكارا مي‌لرزيد با چفيه پاك كرد. گلنگدن را كشيد و گلوله‌اي از لوله خارج شد. نفس عميقي كشيد و ضامن اسلحه را بست. از سنگر كه بيرون زد، بوي دود و باروت فضا را آكنده بود. قدم‌هايش را تندتر برداشت. كلاه‌آهني‌هاي عراقي مثل قارچ توي دشت سبز شده بودند. ياقوت قدم‌هايش را از كنار خاكريز تندتر برمي‌داشت. هرقدر به جاهاي بلند خاكريز نزديك‌تر مي‌شد، بوي ماهي بيشتر به دماغش مي‌خورد. كنجكاوي امانش را بريد. از خاكريز بالا رفت. خشكش زد. تا چشم كار مي‌‌كرد، آب بود. آبي به وسعت دريا. از مرغ‌هاي دريايي خبري نبود. خمپاره‌ها فراري‌شان داده بودند. رفت توي سنگر نگهباني كه مشرف به آب بود و داخل آن نشست. عراقي‌ها براي اينكه جلوي پيشروي دشمن را بگيرند، آب را توي دشت رها كرده بودند. ياقوت زل زد به موج‌هاي آبي روي آب كه در كناره‌ها به سبزي مي‌زد، همان‌جايي كه پُر از ماهي ريز و درشت بود. نسيمي از روي آب گذشت و صورتش را نوازش داد. روي گوني‌هاي سنگر يله شد. صداي خمپاره‌ها دور و دورتر مي‌شد. هنوز پوتين‌ها به گردنش آويزان بودند. آنها را برداشت و آرام توي آب رها كرد. آب از سوراخ بندها تو رفت و پوتين آرام آرام كنار خاكريز فرو رفت. ماهي‌ها كه ترس‌شان ريخته بود، دور پوتين جمع شدند و برخي هم زود توي آنها رفتند و جا خوش كردند. ياقوت مشتي آب برداشت و به صورتش زد. يك تانك عراقي سوخته كه از جنگ خسته شده بود، مثل فيل گنده‌اي بي‌خيال در دل موج‌ها خوابيده بود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.