|

پوتین

احمد غلامی

موسی چشمش را که باز کرد، دوروبرش پر از جنازه بود. سمت راستش، بسیجی شهیدی افتاده که دهانش باز مانده بود و باران از گوشه لب‌هایش پایین می‌ریخت. سمت چپ‌ گروهبانی ارتشی افتاده و درجه‌هایش خونی بود. موسی خواست به خودش تکانی بدهد و از جا بلند شود اما پاهایش زیر جنازه پیرمردی بسیجی گیر کرده بود. یکی از پاهایش را به زور از زیر جنازه بیرون کشید و با پای دیگر جنازه را جابه‌جا کرد. پوتین‌هایش خونی شده بود. تا خواست بلند شود، صدای دو عراقی را شنید. وحشت‌زده دوباره روی زمین دراز کشید و خودش را به مردن زد. دو عراقی نزدیک‌تر شده بودند و سر موضوعی با هم مشاجره می‌کردند. یکی از آنها رفت سراغ جنازه‌ای که به پشت افتاده بود، دست کرد توی جیب‌هایش و هرچه پول توی آن بود، بیرون کشید و با خوشحالی فریاد زد: «شکرا!» موسی فهمید مشاجره آنها سر تقسیم کار و غنایم است. او نه ساعتی داشت و نه پولی در بساط. فقط دفترچه یادداشت کوچکی در جیب داشت که چند شماره تلفن توی آن نوشته بود، با چندتا بلیت شرکت واحد که از مرخصی قبلی مانده بود. این اولین‌بار بود که از نداری‌اش خوشحال شد. اما این احساس زیاد دوام نیاورد. پوتین‌هایش در میان جنازه‌ها تک بود. هیچ جنازه‌ای پوتین‌های مثل او نداشت. اغلب یا کتانی پوشیده بودند یا پوتین‌های زمخت ارتش را. یکی از عراقی‌ها بدجوری غر می‌زد، انگار باران کلافه‌اش کرده بود، یا غنایم به‌دردخوری گیرش نیامده بود. موسی پاهایش را به‌زور دوباره زیر جنازه پنهان کرد. قلبش از ترس می‌تپید. یک خمپاره که معلوم نبود از کدام جبهه شلیک شده بود، نزدیکی‌شان افتاد. یکی از عراقی‌ها با عصبانیت چیزی گفت، انگار فحش می‌داد. اگر می‌توانست از فرصت استفاده کند و با صورت روی زمین بخوابد و نقش نعش را بازی کند، شانس زنده‌ماندنش و نجات پوتین‌هایش بیشتر می‌شد. این پوتین‌ها را توی مرخصی آخر از میدان گمرک خریده بود. پوتین‌های ارتشی را به اضافه بالابودش داده و آنها را گرفته بود. نوک پوتین‌ها و بالای پاشنه‌اش چرمی و مابقی آن برزنت سبز بود: پوتین کماندویی.
رفیق‌ که در معراج شهدا کار می‌کرد، برای دیدنش به سنگرش آمده بود، گفت: «شهید شدی از روی همین پوتین‌ها شناسایی‌ات می‌کنم!» بعد زده بود زیر خنده. یاقوت گفت: «خب، پلاک که دارد!» سرباز معراج شهدا گفت: «این صفر کیلومتره انگار!» موسی گفت: «دو ماه است که آمده جبهه.» سرباز معراج شهدا گفت: «دو ماه! یا خدا، 18 ماه دیگر مانده. اما چشم روی هم بگذاری تمام می‌شود. ببین آها...» بعد چشم‌هایش را روی هم گذاشت و گفت: «دیدی کاری نداشت، تمام شد، پاشو برو خانه...» یاقوت گفت: «مگر آدم از روی پلاک هویت شناسایی نمی‌شود؟» سرباز معراج شهدا گفت: «اگر یک توپ 106 یا آرپی‌جی خورد تو کله‌ات تکلیف چیه؟» موسی گفت: «آمدی ما را ببینی یا جنازه‌مان را شناسایی کنی؟» سرباز معراج شهدا که فهمید یاقوت ترسیده، گفت: «نگران نباش هرجا شهید شدی خودم می‌آیم شناسایی‌ات می‌کنم!» یاقوت گفت: «از کجا می‌فهمی؟» سرباز معراج شهدا گفت: «از چشم‌های عسلی خوشگلت!» یاقوت گفت: «اگر کله نداشتم؟» موسی گفت: «بس کنید بابا!» سربازهای عراقی نزدیک‌تر شدند. موسی سعی کرد جلوی لرزش زانوهایش را بگیرد. تا جایی که می‌توانست صورتش را در گل‌ها فرو کرد. حالا دو عراقی بالای سرش بودند. جنازه پیرمرد را از روی پاهایش کنار زدند. یکی از آنها چیزی گفت و بعد کارشان به مشاجره کشید. اما دعوایشان زیاد طول نکشید. یکی از آنها غرغرکنان دور شد و دیگری مشغول بازکردن بند پوتین‌های او شد. موسی داشت از ترس قالب تهی می‌کرد. صدای تپش قلبش را که از حلقومش بیرون می‌زد، می‌شنید. سرباز عراقی محو پوتین‌های او بود و با شتاب بندها را باز می‌کرد. پوتین‌ها را از پای موسی درآورد و فوری جای پوتین‌های خودش پوشید. چند خمپاره پی‌درپی زدند و صدای رگبار در دشت پیچید. عراقی که در فاصله دورتری بود، رفیقش را صدا کرد و بعد صدای گام‌هایش در باران گم شد. دیگری هم سراسیمه بلند شد و دنبالش دوید. موسی از ترس تکان نمی‌خورد. ساعتی همان‌طور دراز کشید تا آرام شود. سکوتِ دشت دلش را آرام کرد. بلند شد، دوروبرش پر از جنازه بود که لخت‌شان کرده و اموال‌شان را غارت کرده بودند. هوا داشت به تاریکی می‌زد. باران دیگر مثل قطره اشک می‌بارید. موسی از جا کنده شد. به قامت ایستاد. باید به عقب برمی‌گشت. لابه‌لای جنازه‌ها چشم گرداند تا پوتینی اندازه پای خودش پیدا کند. پیدا کرد. رفت به سمت جنازه اما هر کاری کرد دلش نیامد این کار را بکند. پابرهنه در بیابان گل‌آلود راه افتاد.

موسی چشمش را که باز کرد، دوروبرش پر از جنازه بود. سمت راستش، بسیجی شهیدی افتاده که دهانش باز مانده بود و باران از گوشه لب‌هایش پایین می‌ریخت. سمت چپ‌ گروهبانی ارتشی افتاده و درجه‌هایش خونی بود. موسی خواست به خودش تکانی بدهد و از جا بلند شود اما پاهایش زیر جنازه پیرمردی بسیجی گیر کرده بود. یکی از پاهایش را به زور از زیر جنازه بیرون کشید و با پای دیگر جنازه را جابه‌جا کرد. پوتین‌هایش خونی شده بود. تا خواست بلند شود، صدای دو عراقی را شنید. وحشت‌زده دوباره روی زمین دراز کشید و خودش را به مردن زد. دو عراقی نزدیک‌تر شده بودند و سر موضوعی با هم مشاجره می‌کردند. یکی از آنها رفت سراغ جنازه‌ای که به پشت افتاده بود، دست کرد توی جیب‌هایش و هرچه پول توی آن بود، بیرون کشید و با خوشحالی فریاد زد: «شکرا!» موسی فهمید مشاجره آنها سر تقسیم کار و غنایم است. او نه ساعتی داشت و نه پولی در بساط. فقط دفترچه یادداشت کوچکی در جیب داشت که چند شماره تلفن توی آن نوشته بود، با چندتا بلیت شرکت واحد که از مرخصی قبلی مانده بود. این اولین‌بار بود که از نداری‌اش خوشحال شد. اما این احساس زیاد دوام نیاورد. پوتین‌هایش در میان جنازه‌ها تک بود. هیچ جنازه‌ای پوتین‌های مثل او نداشت. اغلب یا کتانی پوشیده بودند یا پوتین‌های زمخت ارتش را. یکی از عراقی‌ها بدجوری غر می‌زد، انگار باران کلافه‌اش کرده بود، یا غنایم به‌دردخوری گیرش نیامده بود. موسی پاهایش را به‌زور دوباره زیر جنازه پنهان کرد. قلبش از ترس می‌تپید. یک خمپاره که معلوم نبود از کدام جبهه شلیک شده بود، نزدیکی‌شان افتاد. یکی از عراقی‌ها با عصبانیت چیزی گفت، انگار فحش می‌داد. اگر می‌توانست از فرصت استفاده کند و با صورت روی زمین بخوابد و نقش نعش را بازی کند، شانس زنده‌ماندنش و نجات پوتین‌هایش بیشتر می‌شد. این پوتین‌ها را توی مرخصی آخر از میدان گمرک خریده بود. پوتین‌های ارتشی را به اضافه بالابودش داده و آنها را گرفته بود. نوک پوتین‌ها و بالای پاشنه‌اش چرمی و مابقی آن برزنت سبز بود: پوتین کماندویی.
رفیق‌ که در معراج شهدا کار می‌کرد، برای دیدنش به سنگرش آمده بود، گفت: «شهید شدی از روی همین پوتین‌ها شناسایی‌ات می‌کنم!» بعد زده بود زیر خنده. یاقوت گفت: «خب، پلاک که دارد!» سرباز معراج شهدا گفت: «این صفر کیلومتره انگار!» موسی گفت: «دو ماه است که آمده جبهه.» سرباز معراج شهدا گفت: «دو ماه! یا خدا، 18 ماه دیگر مانده. اما چشم روی هم بگذاری تمام می‌شود. ببین آها...» بعد چشم‌هایش را روی هم گذاشت و گفت: «دیدی کاری نداشت، تمام شد، پاشو برو خانه...» یاقوت گفت: «مگر آدم از روی پلاک هویت شناسایی نمی‌شود؟» سرباز معراج شهدا گفت: «اگر یک توپ 106 یا آرپی‌جی خورد تو کله‌ات تکلیف چیه؟» موسی گفت: «آمدی ما را ببینی یا جنازه‌مان را شناسایی کنی؟» سرباز معراج شهدا که فهمید یاقوت ترسیده، گفت: «نگران نباش هرجا شهید شدی خودم می‌آیم شناسایی‌ات می‌کنم!» یاقوت گفت: «از کجا می‌فهمی؟» سرباز معراج شهدا گفت: «از چشم‌های عسلی خوشگلت!» یاقوت گفت: «اگر کله نداشتم؟» موسی گفت: «بس کنید بابا!» سربازهای عراقی نزدیک‌تر شدند. موسی سعی کرد جلوی لرزش زانوهایش را بگیرد. تا جایی که می‌توانست صورتش را در گل‌ها فرو کرد. حالا دو عراقی بالای سرش بودند. جنازه پیرمرد را از روی پاهایش کنار زدند. یکی از آنها چیزی گفت و بعد کارشان به مشاجره کشید. اما دعوایشان زیاد طول نکشید. یکی از آنها غرغرکنان دور شد و دیگری مشغول بازکردن بند پوتین‌های او شد. موسی داشت از ترس قالب تهی می‌کرد. صدای تپش قلبش را که از حلقومش بیرون می‌زد، می‌شنید. سرباز عراقی محو پوتین‌های او بود و با شتاب بندها را باز می‌کرد. پوتین‌ها را از پای موسی درآورد و فوری جای پوتین‌های خودش پوشید. چند خمپاره پی‌درپی زدند و صدای رگبار در دشت پیچید. عراقی که در فاصله دورتری بود، رفیقش را صدا کرد و بعد صدای گام‌هایش در باران گم شد. دیگری هم سراسیمه بلند شد و دنبالش دوید. موسی از ترس تکان نمی‌خورد. ساعتی همان‌طور دراز کشید تا آرام شود. سکوتِ دشت دلش را آرام کرد. بلند شد، دوروبرش پر از جنازه بود که لخت‌شان کرده و اموال‌شان را غارت کرده بودند. هوا داشت به تاریکی می‌زد. باران دیگر مثل قطره اشک می‌بارید. موسی از جا کنده شد. به قامت ایستاد. باید به عقب برمی‌گشت. لابه‌لای جنازه‌ها چشم گرداند تا پوتینی اندازه پای خودش پیدا کند. پیدا کرد. رفت به سمت جنازه اما هر کاری کرد دلش نیامد این کار را بکند. پابرهنه در بیابان گل‌آلود راه افتاد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.