|

آينه

كيهان
سگ زرد و دوستی خاله‌خرسه؟! (یادداشت روز)

جعفر بلوری: برخلاف آنچه در دنیا تبلیغ می‌شود، «دونالد ترامپ»، نه یک پوپولیست است نه یک جمهوری‌خواه احمق. او فقط روی پنهان و واقعی جامعه سیاسی آمریکاست که بی‌پرده و غیردیپلماتیک حرف می‌زند. چه ترامپ روی کار بیاید چه کلینتون، دشمنی‌های آمریکا با ایران کمافی‌السابق ادامه خواهد یافت. کلینتون می‌گوید با حفظ برجام و تکرار برجام‌های بعدی باید «ایران را مهار کرد»، ترامپ اما معتقد است باید با پاره‌کردن برجام و گزینه‌های دیگر «ایران را مهار کرد». با این وجود اینکه چطور عده‌ای در داخل دل‌خوش کرده‌اند که در صورت پیروزی نامزد حامی برجام، دشمنی‌های آمریکا با ایران تمام می‌شود، معمایی است که حقیر از درک آن ناتوان است. داستان ترامپ و کلینتون داستان «سگ زرد» و «شغال» است؛ اما، داستان ارادت لیبرال‌های وطنی به نامزد‌های انتخاباتی آمریکا چیزی نیست جز داستان «دوستی خاله‌خرسه».

آرمان امروز
اصلاحات در قدرت معنا پیدا نمی‌کند

مصطفی تاجزاده: اصلاحات در قدرت معنا پیدا نمی‌کند و منحصر به قدرت نیست. با این وجود اصلاحات در ایران بدون حضورداشتن در قدرت و تأثیرگذاری بر قدرت به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. اصلاح‌طلبان در دولت آقای روحانی با اعتمادبه‌نفس بیشتری عنوان می‌کنند که ایران نیازمند اصلاحات و «دموکراتیزاسیون» است. اگر در دوران اصلاحات ما چنین مسائلی را مطرح می‌کردیم، برخی از دوستان اصلاح‌طلب آن را به خرده می‌گرفتند و برای آن اهمیت قائل نبودند. در شرایط کنونی مردم جامعه بسیار بیشتر از دوران اصلاحات به مبانی دموکراسی، حقوق‌ بشر، آزادی و کرامت انسان اعتقاد پیدا کرده‌اند. در نتیجه امروز جامعه ما در زمینه دموکراسی نسبت به دوم خرداد پیشرفت داشته است. امروز هنگامی که آقای روحانی سخن می‌گوید همه فکر می‌کنند رئیس دولت اصلاحات در حال سخن‌گفتن است. اصلاح‌طلبان در دولت دوم آقای روحانی نیز بدون هیچ شرطی از ایشان حمایت خواهند کرد. در شرایط کنونی اصلاح‌طلبان به اندازه‌ای دارای اعتمادبه‌نفس هستند که گمان می‌کنند اصولگرایان نیز دیر یا زود مجبور می‌شوند از دموکراتیزاسیون در جامعه استقبال کنند و با اصلاح‌طلبان در این زمینه همراهی کنند. جریان اصلاحات در انتخابات ۹۶ به‌دلیل اینکه آلترناتیوی برای آقای روحانی ندارد از ایشان حمایت می‌کند. دلیل اینکه اصلاح‌طلبان آلترناتیو ندارند نیز این نیست که این جریان فاقد گزینه مناسب برای ریاست‌جمهوری است. دلیل اصلی این مسئله این است که نهادهای نظارتی اجازه نمی‌دهد گزینه‌های اصلی جریان اصلاحات وارد رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری شوند.
در شرایط کنونی به مصلحت نیست که جریان اصلاحات به صورت مستقل از آقای روحانی عمل کند و این دو باید در کنار هم مسیر خود را ادامه بدهند. من در آرای آقای روحانی برای انتخابات ۹۶ هم ریزش می‌بینم و هم رویش. بنده معقدم برخی از افرادی که در سال ۹۲ به آقای روحانی رأی دادند، در سال ۹۶ به ایشان رأی نخواهند داد و از سوی دیگر برخی از کسانی که در سال ۹۲ به ایشان رأی ندادند، در سال ۹۶ از آقای روحانی حمایت خواهند کرد. بدون شک آقای روحانی موفق نشده همه وعده‌های انتخاباتی خود را محقق کند اما موفق شده گام‌های بزرگی برای کشور بردارد. دفاعی که آقای روحانی از آزادی و دموکراسی کرد، از هر دفاعی تاکنون مؤثر‌تر بوده است. بدون شک اگر آقای روحانی در سال ۹۲ به ریاست‌جمهوری دست پیدا نمی‌کرد، آزادی‌های سیاسی شکل محدود‌تری نسبت به گذشته پیدا می‌کرد. به‌همین‌دلیل ما باید به آقای روحانی فشار بیاوریم که علاوه بر گام برجام در دولت دوم خود یک گام بلند دیگر نیز در زمینه آزادی‌های سیاسی بردارد. با این وجود اگر کسی فکر کند همه باید کنار بکشند و گمان کنند که آقای روحانی به‌تنهایی می‌تواند همه مشکلات کشور را حل کند، سخت در اشتباه است. رئیس دولت اصلاحات ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارند که نه در آقای روحانی، بلکه در بین هیچ سیاست‌مدار ایرانی مشاهده نمی‌شود. رئیس دولت اصلاحات به معنای واقعی مؤمن به کرامت انسان است. ایشان از اینکه حرمت یک شخص حتی مخالف وی شکسته شود، رنج می‌برد. این در حالی است که آقای روحانی بیشتر از دیدگاه حکومتی به مسائل نگاه می‌کند که البته در جای خود قابل احترام است. از سوی دیگر آقای روحانی از ابتدای روی‌کارآمدن عنوان کرد که قصد دارد به صورت فراجناحی عمل کند. این در حالی است که رئیس دولت اصلاحات با اینکه تا حدودی فراجناحی عمل می‌کرد اما به‌دنبال تحقق آرمان‌های جریان اصلاحات نیز بود و در این زمینه فعالیت می‌کرد. با این وجود ائتلاف اصلاح‌طلبان با آقای روحانی باید زمینه‌ای برای ائتلاف بزرگ‌تری باشد که مانند دوران ابتدایی انقلاب همه طیف‌های فکری در آن حضور داشته باشند و بتوانند در سرنوشت کشور تأثیرگذار باشند.

كيهان
سگ زرد و دوستی خاله‌خرسه؟! (یادداشت روز)

جعفر بلوری: برخلاف آنچه در دنیا تبلیغ می‌شود، «دونالد ترامپ»، نه یک پوپولیست است نه یک جمهوری‌خواه احمق. او فقط روی پنهان و واقعی جامعه سیاسی آمریکاست که بی‌پرده و غیردیپلماتیک حرف می‌زند. چه ترامپ روی کار بیاید چه کلینتون، دشمنی‌های آمریکا با ایران کمافی‌السابق ادامه خواهد یافت. کلینتون می‌گوید با حفظ برجام و تکرار برجام‌های بعدی باید «ایران را مهار کرد»، ترامپ اما معتقد است باید با پاره‌کردن برجام و گزینه‌های دیگر «ایران را مهار کرد». با این وجود اینکه چطور عده‌ای در داخل دل‌خوش کرده‌اند که در صورت پیروزی نامزد حامی برجام، دشمنی‌های آمریکا با ایران تمام می‌شود، معمایی است که حقیر از درک آن ناتوان است. داستان ترامپ و کلینتون داستان «سگ زرد» و «شغال» است؛ اما، داستان ارادت لیبرال‌های وطنی به نامزد‌های انتخاباتی آمریکا چیزی نیست جز داستان «دوستی خاله‌خرسه».

آرمان امروز
اصلاحات در قدرت معنا پیدا نمی‌کند

مصطفی تاجزاده: اصلاحات در قدرت معنا پیدا نمی‌کند و منحصر به قدرت نیست. با این وجود اصلاحات در ایران بدون حضورداشتن در قدرت و تأثیرگذاری بر قدرت به نتیجه مطلوب نمی‌رسد. اصلاح‌طلبان در دولت آقای روحانی با اعتمادبه‌نفس بیشتری عنوان می‌کنند که ایران نیازمند اصلاحات و «دموکراتیزاسیون» است. اگر در دوران اصلاحات ما چنین مسائلی را مطرح می‌کردیم، برخی از دوستان اصلاح‌طلب آن را به خرده می‌گرفتند و برای آن اهمیت قائل نبودند. در شرایط کنونی مردم جامعه بسیار بیشتر از دوران اصلاحات به مبانی دموکراسی، حقوق‌ بشر، آزادی و کرامت انسان اعتقاد پیدا کرده‌اند. در نتیجه امروز جامعه ما در زمینه دموکراسی نسبت به دوم خرداد پیشرفت داشته است. امروز هنگامی که آقای روحانی سخن می‌گوید همه فکر می‌کنند رئیس دولت اصلاحات در حال سخن‌گفتن است. اصلاح‌طلبان در دولت دوم آقای روحانی نیز بدون هیچ شرطی از ایشان حمایت خواهند کرد. در شرایط کنونی اصلاح‌طلبان به اندازه‌ای دارای اعتمادبه‌نفس هستند که گمان می‌کنند اصولگرایان نیز دیر یا زود مجبور می‌شوند از دموکراتیزاسیون در جامعه استقبال کنند و با اصلاح‌طلبان در این زمینه همراهی کنند. جریان اصلاحات در انتخابات ۹۶ به‌دلیل اینکه آلترناتیوی برای آقای روحانی ندارد از ایشان حمایت می‌کند. دلیل اینکه اصلاح‌طلبان آلترناتیو ندارند نیز این نیست که این جریان فاقد گزینه مناسب برای ریاست‌جمهوری است. دلیل اصلی این مسئله این است که نهادهای نظارتی اجازه نمی‌دهد گزینه‌های اصلی جریان اصلاحات وارد رقابت‌های انتخابات ریاست‌جمهوری شوند.
در شرایط کنونی به مصلحت نیست که جریان اصلاحات به صورت مستقل از آقای روحانی عمل کند و این دو باید در کنار هم مسیر خود را ادامه بدهند. من در آرای آقای روحانی برای انتخابات ۹۶ هم ریزش می‌بینم و هم رویش. بنده معقدم برخی از افرادی که در سال ۹۲ به آقای روحانی رأی دادند، در سال ۹۶ به ایشان رأی نخواهند داد و از سوی دیگر برخی از کسانی که در سال ۹۲ به ایشان رأی ندادند، در سال ۹۶ از آقای روحانی حمایت خواهند کرد. بدون شک آقای روحانی موفق نشده همه وعده‌های انتخاباتی خود را محقق کند اما موفق شده گام‌های بزرگی برای کشور بردارد. دفاعی که آقای روحانی از آزادی و دموکراسی کرد، از هر دفاعی تاکنون مؤثر‌تر بوده است. بدون شک اگر آقای روحانی در سال ۹۲ به ریاست‌جمهوری دست پیدا نمی‌کرد، آزادی‌های سیاسی شکل محدود‌تری نسبت به گذشته پیدا می‌کرد. به‌همین‌دلیل ما باید به آقای روحانی فشار بیاوریم که علاوه بر گام برجام در دولت دوم خود یک گام بلند دیگر نیز در زمینه آزادی‌های سیاسی بردارد. با این وجود اگر کسی فکر کند همه باید کنار بکشند و گمان کنند که آقای روحانی به‌تنهایی می‌تواند همه مشکلات کشور را حل کند، سخت در اشتباه است. رئیس دولت اصلاحات ویژگی‌های منحصربه‌فردی دارند که نه در آقای روحانی، بلکه در بین هیچ سیاست‌مدار ایرانی مشاهده نمی‌شود. رئیس دولت اصلاحات به معنای واقعی مؤمن به کرامت انسان است. ایشان از اینکه حرمت یک شخص حتی مخالف وی شکسته شود، رنج می‌برد. این در حالی است که آقای روحانی بیشتر از دیدگاه حکومتی به مسائل نگاه می‌کند که البته در جای خود قابل احترام است. از سوی دیگر آقای روحانی از ابتدای روی‌کارآمدن عنوان کرد که قصد دارد به صورت فراجناحی عمل کند. این در حالی است که رئیس دولت اصلاحات با اینکه تا حدودی فراجناحی عمل می‌کرد اما به‌دنبال تحقق آرمان‌های جریان اصلاحات نیز بود و در این زمینه فعالیت می‌کرد. با این وجود ائتلاف اصلاح‌طلبان با آقای روحانی باید زمینه‌ای برای ائتلاف بزرگ‌تری باشد که مانند دوران ابتدایی انقلاب همه طیف‌های فکری در آن حضور داشته باشند و بتوانند در سرنوشت کشور تأثیرگذار باشند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.