کشتار
احمد غلامی
احمد شکارچی گفت: «دیگه خسته شدم از شکار، اولش شکار آرومم میکرد. اما حالا دیگه اثر نداره، شده مثِ مسکن، دوباره درد برمیگرده، بیشتر و قویتر. اولینبار که به یه بز کوهی زدم، دست و پام میلرزید. گلوله خورده بود تو گردنش، چنان خودش رو بالا و پایین میانداخت و به صخرهها میزد که وحشت کردم. صخرهها همه خونی شده بود. با خودم گفتم الانه که بوی خون دیونهش کنه و حمله کنه طرفم. اما افتاد وسط صخرهها و دیگه جنب نخورد. فقط پوست تنش میلرزید. انگار چیزی از توی تنش داشت بیرون میرفت. آروم آروم جلو رفتم. ديدم گلوله خورده بود تو گردنش. چشماش باز بود و مردمک چشمش میجنبید. عکس آسمون توش بود. زانو زدم زمین، باورم نمیشد من این کارو کردم. میخواستم یه کاری کنم که نمیره، نمیشد، کار از کار گذشته بود. بالاخره آروم گرفت. میخواستم بلندش کنم ببرم بندازم تو ماشین، نتونستم. دلم نیومد. یه گودال کندم تو دامنه کوه. همونجا که دیده بودمش خاکش کردم. بعد از همون بالا دشت رو نگاه کردم. صاف صاف بود. تا چشم کار میکرد بیابون بود. یه لحظه خودم رو تو دل کوه و بیابون تنها دیدم با جنازهای که خودم خاکش کرده بودم. یهدفعه احساس آرامش کردم. نشستم رو زمین. تکیه دادم به اسلحه و گریه کردم، نمیدونم چرا ولی کردم. شاید سکوت کوه و بیابون من رو گرفته بود. آروم شدم. دلم میخواست دنیا همونجوری همونجا بمونه و جلو نره. رفیقم میگفت هر کی با شکار یهجور حال میکنه! اون میگفت یکی رو میشناسه که لب به گوشت نمیزنه ولی هفتهاي یهبار میره شکار. قانونی و غیرقانونی براش فرقی نداره. حیوون حلال و حرومگوشت هم سرش نمیشه، فقط با کشتن حال میکنه! میگفت، ازش پرسیده آخه این چه کاریيه میکنی، گفته با این کار ارضا میشم. بهش گفتم راست میگفت؟ گفت آره بابا خودم با چشمام دیدم. چند بار باهاش رفتم، یهجوری تو کوه و صخره دنبال حیوون میگشت که انگاری داره میره تو حجله شب زفاف. میگفت، دلم میخواست از پشت یه گلوله بزنم تو مخش خلاصش کنم جونور رو. از این جونورا تو آدمیزاد زیاده. گریه که کردم آروم شدم. بلند شدم رفتم طرف لندرور. تازه فهمیدم دستام و تموم تنم خونیه. دبه آب رو از پشت ماشین درآوردم و دستم رو شستم اما راضی نمیشدم. تو بیابون لخت شدم، دبه آب رو گرفتم رو کلهم. آب گرم بود. ولی باد که میزد تنم مورمور میشد. لرز کردم، نمیدونم چرا. میلرزیدم. خودم رو با یه لُنگ کثیف خشک کردم رفتم تو ماشین نشستم. لرز تمومی نداشت. ماشین رو روشن کردم، راه افتادم. همون شب مریض شدم و تب کردم. خواب دیدم یه گله بز کوهی دارن میان طرفم. شروع کردم به زدن. هی گلوله میزدم و هی میکشتم اما تمومی نداشت. یکی بهم میگفت اگه تا قیامت هم کشتار کنی اینا تموم نمیشن. همینطور میان جلو تا با شاخهاشون تکهتکهت کنن. منم هی میزدم. اولش میترسیدم بهم برسند و تکهتکهم کنن، بعد بیخیال شدم. گفتم حالا که قراره منو بکشن منم تا جون دارم میکشم. کشتم، کشتم، کشتم. مگه آدم چقدر میتونه بکشه، بالا میاره از خودش از زندگی. از خواب پریدم بالا آوردم. تب و لرز کردم. با بدبختی رفتم درمانگاه، سِرم زدم. پرستار گفت گوشت بز خوردی، گفتم نه چطور مگه! گفت شکارچی هستی؟ گفتم از کجا فهمیدی! گفت آخه پاچه شلوارت خونیيه. نگاه کردم دیدم راست میگه، دمپای شلوارم خونیيه. از خواب پریدم. دیدم خواب تو خواب بوده. اصلا بیدار نبودم. خواب بودم، خواب میدیدم. اینبار به خودم گفتم، احمد حواست رو جمع کن ببین خوابی یا بیدار، بیخودی دست به کشتار نزن. دیدم بیدار بیدارم. اسلحهم گوشه دیوار بود. دیدم یه صدایی از تو حیاط میاد، از لای پرده سرک کشیدم. یه بز کوهی اومده بود تو حیاط. شستم خبردار شد. لاکردار همون بز کوهی بود که صبح کشته بودم. همونوقت هم شک داشتم که مرده یا زندهس. گردنش خونی بود، خون خشکشده. با سرعت تو باغچه میدوید و محکم شاخش رو میکوبید به در انباری. گفتم، الانه که در و همسایه رو بیدار کنه. اسلحه رو آماده کردم. بعد دیدم فایده نداره. یه گلوله در بره تمام خلقالله میریزن تو خونه. در رو بستم و رفتم زیر پتو، میلرزیدم. بز کوهی اومد تو درگاهی نشست. زل زدم بهش خودش بود. آسمون تو مردمک چشماش میلرزید. از خواب پریدم. لاکردار باز همهش خواب بود. رفتم سراغ اسلحه. اتاق سرد شده بود. پنجره رو بستم. اومدم تو جام دراز کشیدم. اسلحه رو گذاشتم کنارم. از این کار، خودم خندهم گرفت. آخه تو تهرون کی میخواست بیاد سراغم که منو بکشه! اونوقت بود که فهمیدم چرا شکار حال میده. کشتار میره تو خونت، تو جونت، تو خوابت، زندگیت میشه لاکردار. اونوقت اسلحه میشه بهترین رفیقت. اسلحه رو بردم زیر پتو، دیدم آروم شدم. اینبار اینقدر آروم خوابیدم که حتی تا صبح یه غلت هم نزدم. بیدار شدم اسلحه رو گذاشتم کنار دیوار. از دیروز که رفته بودم شکار هیچی نخورده بودم. مثِ یه حیوون گرسنه بودم. اینقدر خوردم که جون گرفتم. حالم عوض شده بود. دیگه تب نداشتم. آروم آروم بودم. بعد از اون افتادم به کشتار. هر شب خواب میدیدم. هر شب تب میکردم. صبح که میشد دوباره میشدم یه آدم دیگه. یه آدم درستدرمون که میتونه بار زندگی رو روی دوشش بذاره. اما دیگه میخوام خودم رو بازنشسته کنم. برم روستایی نزدیک جایی که اولین بار همون بز کوهی رو شکارش کردم و هر وقت دلم گرفت برم سر خاکش. از همون بالا دشت رو نگاه کنم و بیخودی گریه کنم».
احمد شکارچی گفت: «دیگه خسته شدم از شکار، اولش شکار آرومم میکرد. اما حالا دیگه اثر نداره، شده مثِ مسکن، دوباره درد برمیگرده، بیشتر و قویتر. اولینبار که به یه بز کوهی زدم، دست و پام میلرزید. گلوله خورده بود تو گردنش، چنان خودش رو بالا و پایین میانداخت و به صخرهها میزد که وحشت کردم. صخرهها همه خونی شده بود. با خودم گفتم الانه که بوی خون دیونهش کنه و حمله کنه طرفم. اما افتاد وسط صخرهها و دیگه جنب نخورد. فقط پوست تنش میلرزید. انگار چیزی از توی تنش داشت بیرون میرفت. آروم آروم جلو رفتم. ديدم گلوله خورده بود تو گردنش. چشماش باز بود و مردمک چشمش میجنبید. عکس آسمون توش بود. زانو زدم زمین، باورم نمیشد من این کارو کردم. میخواستم یه کاری کنم که نمیره، نمیشد، کار از کار گذشته بود. بالاخره آروم گرفت. میخواستم بلندش کنم ببرم بندازم تو ماشین، نتونستم. دلم نیومد. یه گودال کندم تو دامنه کوه. همونجا که دیده بودمش خاکش کردم. بعد از همون بالا دشت رو نگاه کردم. صاف صاف بود. تا چشم کار میکرد بیابون بود. یه لحظه خودم رو تو دل کوه و بیابون تنها دیدم با جنازهای که خودم خاکش کرده بودم. یهدفعه احساس آرامش کردم. نشستم رو زمین. تکیه دادم به اسلحه و گریه کردم، نمیدونم چرا ولی کردم. شاید سکوت کوه و بیابون من رو گرفته بود. آروم شدم. دلم میخواست دنیا همونجوری همونجا بمونه و جلو نره. رفیقم میگفت هر کی با شکار یهجور حال میکنه! اون میگفت یکی رو میشناسه که لب به گوشت نمیزنه ولی هفتهاي یهبار میره شکار. قانونی و غیرقانونی براش فرقی نداره. حیوون حلال و حرومگوشت هم سرش نمیشه، فقط با کشتن حال میکنه! میگفت، ازش پرسیده آخه این چه کاریيه میکنی، گفته با این کار ارضا میشم. بهش گفتم راست میگفت؟ گفت آره بابا خودم با چشمام دیدم. چند بار باهاش رفتم، یهجوری تو کوه و صخره دنبال حیوون میگشت که انگاری داره میره تو حجله شب زفاف. میگفت، دلم میخواست از پشت یه گلوله بزنم تو مخش خلاصش کنم جونور رو. از این جونورا تو آدمیزاد زیاده. گریه که کردم آروم شدم. بلند شدم رفتم طرف لندرور. تازه فهمیدم دستام و تموم تنم خونیه. دبه آب رو از پشت ماشین درآوردم و دستم رو شستم اما راضی نمیشدم. تو بیابون لخت شدم، دبه آب رو گرفتم رو کلهم. آب گرم بود. ولی باد که میزد تنم مورمور میشد. لرز کردم، نمیدونم چرا. میلرزیدم. خودم رو با یه لُنگ کثیف خشک کردم رفتم تو ماشین نشستم. لرز تمومی نداشت. ماشین رو روشن کردم، راه افتادم. همون شب مریض شدم و تب کردم. خواب دیدم یه گله بز کوهی دارن میان طرفم. شروع کردم به زدن. هی گلوله میزدم و هی میکشتم اما تمومی نداشت. یکی بهم میگفت اگه تا قیامت هم کشتار کنی اینا تموم نمیشن. همینطور میان جلو تا با شاخهاشون تکهتکهت کنن. منم هی میزدم. اولش میترسیدم بهم برسند و تکهتکهم کنن، بعد بیخیال شدم. گفتم حالا که قراره منو بکشن منم تا جون دارم میکشم. کشتم، کشتم، کشتم. مگه آدم چقدر میتونه بکشه، بالا میاره از خودش از زندگی. از خواب پریدم بالا آوردم. تب و لرز کردم. با بدبختی رفتم درمانگاه، سِرم زدم. پرستار گفت گوشت بز خوردی، گفتم نه چطور مگه! گفت شکارچی هستی؟ گفتم از کجا فهمیدی! گفت آخه پاچه شلوارت خونیيه. نگاه کردم دیدم راست میگه، دمپای شلوارم خونیيه. از خواب پریدم. دیدم خواب تو خواب بوده. اصلا بیدار نبودم. خواب بودم، خواب میدیدم. اینبار به خودم گفتم، احمد حواست رو جمع کن ببین خوابی یا بیدار، بیخودی دست به کشتار نزن. دیدم بیدار بیدارم. اسلحهم گوشه دیوار بود. دیدم یه صدایی از تو حیاط میاد، از لای پرده سرک کشیدم. یه بز کوهی اومده بود تو حیاط. شستم خبردار شد. لاکردار همون بز کوهی بود که صبح کشته بودم. همونوقت هم شک داشتم که مرده یا زندهس. گردنش خونی بود، خون خشکشده. با سرعت تو باغچه میدوید و محکم شاخش رو میکوبید به در انباری. گفتم، الانه که در و همسایه رو بیدار کنه. اسلحه رو آماده کردم. بعد دیدم فایده نداره. یه گلوله در بره تمام خلقالله میریزن تو خونه. در رو بستم و رفتم زیر پتو، میلرزیدم. بز کوهی اومد تو درگاهی نشست. زل زدم بهش خودش بود. آسمون تو مردمک چشماش میلرزید. از خواب پریدم. لاکردار باز همهش خواب بود. رفتم سراغ اسلحه. اتاق سرد شده بود. پنجره رو بستم. اومدم تو جام دراز کشیدم. اسلحه رو گذاشتم کنارم. از این کار، خودم خندهم گرفت. آخه تو تهرون کی میخواست بیاد سراغم که منو بکشه! اونوقت بود که فهمیدم چرا شکار حال میده. کشتار میره تو خونت، تو جونت، تو خوابت، زندگیت میشه لاکردار. اونوقت اسلحه میشه بهترین رفیقت. اسلحه رو بردم زیر پتو، دیدم آروم شدم. اینبار اینقدر آروم خوابیدم که حتی تا صبح یه غلت هم نزدم. بیدار شدم اسلحه رو گذاشتم کنار دیوار. از دیروز که رفته بودم شکار هیچی نخورده بودم. مثِ یه حیوون گرسنه بودم. اینقدر خوردم که جون گرفتم. حالم عوض شده بود. دیگه تب نداشتم. آروم آروم بودم. بعد از اون افتادم به کشتار. هر شب خواب میدیدم. هر شب تب میکردم. صبح که میشد دوباره میشدم یه آدم دیگه. یه آدم درستدرمون که میتونه بار زندگی رو روی دوشش بذاره. اما دیگه میخوام خودم رو بازنشسته کنم. برم روستایی نزدیک جایی که اولین بار همون بز کوهی رو شکارش کردم و هر وقت دلم گرفت برم سر خاکش. از همون بالا دشت رو نگاه کنم و بیخودی گریه کنم».
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.