|

حکم

احمد غلامی

محسن مسافرچی گفت: «تو می‌گی چند سال برام می‌برن؟» هوشنگ هِری گفت: «بستگی به قاضی داره!» محسن مسافرچی گفت: «اگه شانس منه یه قاضی خيلي خشك می‌خوره به پستم.» فری‌كج گفت: «شبا نمی‌ترسیدی؟» محسن مسافرچی گفت: «اولش چرا. هر شب خواب می‌دیدم پا شده اومده بالای سرم، صدام می‌زنه می‌گه منو برگردون سر جام، از خواب می‌پریدم. اما دیگه برام عادی شد. می‌اومد بالای سرم با خودم می‌گفتم، داری خواب می‌بینی، بگیر بخواب، خودش می‌ره...» احمد شكارچی گفت: «نمی‌ترسیدی زن و بچه‌ت برن سر یخچال ببینن یه كله اون توئه ‌زل زده بهشون!» محسن مسافرچی گفت: «با زنم طی كرده بودم. گفتم، یه خونه واسه‌ت می‌خرم از دربه‌دری نجات پیدا كنی، ولی یه شرط داره، یه اتاق كوچیكش مال منه با یه یخچال و تلویزیون... تلویزیون رو واسه رد گم‌كنی گفتم كه نفهمه تو یخچال كله یه زن رو قایم كردم. زنم گفت، نمی‌خوام، با دربه‌دری و اجاره‌نشینی می‌سازم، این‌طور كه بوش میاد می‌خوای سرم هوو بیاری... تا گفت هوو، هول كردم. گفتم، نه به پیر نه به پیغمبر، یه تار موی تو رو به صدتا زن دیگه نمی‌دم. اگه بدونی واسه اینكه تو و بچه‌ها راحت باشین، زیر بار چه عذابی رفتم. زنم گفت، محسن چه عذابی، نكنه مواد جابه‌جا می‌كنی، این‌همه پول رو یه‌دفعه از كجا آوردی؟! گفتم، زن به قیافه من می‌خوره مواد بدم دست بچه‌های مردم، تموم عمر ناله و نفرین یه عالمه مادر پشت سرم باشه. زنم گفت، پس این‌همه پول رو از كجا آوردی؟ گفتم، تو به اون كاری نداشته باش، ‌فقط بدون زیر بار هر كاری واسه خوشبختی شما رفتم. زنم گفت، من نمی‌خوام واسه خوشبختی من یكی دیگه بدبخت بشه. گفتم، زن به جده‌سادات نقل این حرفا نیست. یكی یه كاری ازم خواسته، منم واسه‌ش می‌كنم. زنم گفت، چه كاری؟ گفتم، نپرس، تا زنده‌ای نپرس.»
فری‌كج گفت: «كله‌ رو گذاشته بودی تو یخچال؟!» محسن مسافرچی گفت: «آره، تو ساك بود. آوردمش خونه گذاشتمش تو یخچال. یخچال خالی بود. چند تیكه زغال هم گذاشتم كنارش كه بو نگیره. اونی كه كله رو بهم داد گفت، ببین رفیق كاری نداره. این كله زن منه، نمی‌خوام پیش خودم نگهش دارم. آخه اگه پیش من باشه، صبح تا شب باید بشینم كنارش، باهاش حرف بزنم. بهتره پیش تو باشه، هر وقت خواستم بذار تو یه ساك، برام بیار تا نگاش كنم. ماهی یه‌بار می‌گفت بیار. ساك رو پر یخ می‌كردم كله رو می‌ذاشتم تو ساك براش می‌بردم. یكی دو ساعتی با هم اختلاط می‌كردن، بعد می‌گفت، حالا ببرش.» احمد شكارچی گفت: «فكر نكردی با این كار شریك جرم می‌شی؟» محسن مسافرچی گفت: «اولش نه، بعد یه‌دفعه هول تو دلم افتاد، اما دیگه خیلی دیر بود. صد‌میلیون بهم داده بود، خونه خریده بودم. راهی رو كه رفتی باید تا تهش بری.» فری‌كج گفت: «كاش من هم كله ننه‌م رو نگه می‌داشتم!» احمد شكارچی گفت: «واسه‌ چی؟» فری‌كج گفت: «هر شب می‌نشستم باهاش حرف می‌زدم. ازش گله می‌كردم واسه چی من رو زایید...» احمد شكارچی گفت: «دست از سر مرده هم بر‌نمی‌دارن!» محسن مسافرچی گفت: «اولش می‌ترسیدم، بعد كه كسی خونه نبود، می‌رفتم تو انباری می‌نشستم، در یخچال رو باز می‌كردم و زل می‌زدم به كله و كلی باهاش حرف می‌زدم. از مسافرا می‌گفتم، از كِنسی آدما، از جفای روزگار. اون هم از شوهرش می‌گفت، می‌گفت از عشق هم شانس نیاوردم. این‌قدر خركی عاشقم شد كه طاقت زنده‌بودنم رو نداشت.» فری‌كج گفت: «مگه حرف می‌زد؟!» محسن مسافرچی گفت: «لاكردار مگه كله ننه مرده تو حرف می‌زنه!» فری‌كج گفت: «چند روزه یه گوشم سوت می‌كشه. كله‌م پر سوت قطاره. یه شب بلند شدم،‌ هی صدای سوت قطار می‌اومد. انگار قطار از پشت دیوار خونه‌م رد می‌شد. سرم رو كردم زیر بالش، از گرما خوابم برد. ننه‌م رو خواب دیدم، گفت، فری! گفتم، جونم ننه! گفت، فری پاشو برو امام رضا زیارت، دلم هوای زیارت كرده، پاشو برو امام رضا، پرنده‌ت رو هم اونجا آزاد كن. جای من هم زیارت كن. همون‌جا هم پیش خاله‌ت بمون... از خواب پریدم، صدای سوت قطار قطع شده بود. ولی هر شب كه می‌رم خونه، صدای سوت قطار میاد.» محسن مسافرچی گفت: «این مزخرفات چه ربطی به وضع من داره، دلم مثه سیر و سركه می‌جوشه تو از ننه‌ت می‌گی.» احمد شكارچی گفت: «آروم باش. گیر نده حالا، كاری‌یه كه شده، برو خودت رو معرفی كن، شاید تخفیف بدن!» محسن مسافرچی گفت: «حكمش چقدره؟» احمد شكارچی گفت: «واسه تو چه فرقی می‌كنه، بین سه تا پونزده سال!» محسن مسافرچی گفت: «سه تا پونزده سال؟ یا خدا!» فری‌كج گفت: «یه كله بردی خونه‌ت، می‌خواستی یه ماه بهت بدن!» محسن مسافرچی جواب نداد. هوشنگ هری گفت: «حالا كله رو چی‌كار كردی؟» محسن مسافرچی گفت: «خونه‌س!» احمد شكارچی گفت: «هنوز خونه‌س؟! خب گم‌وگورش می‌كردی!» محسن مسافرچی گفت: «شوهرش رو كه دستگیر كردن می‌خواستم همین كار رو كنم، اما دلم نیومد. اگه می‌نداختمش دور با كی درددل می‌كردم!» هوشنگ هری گفت: «می‌فهمم. خوب كاری كردی. بهتره برگرده پیش خودش. كاش می‌دونستیم خودش كجاست!» محسن مسافرچی گفت: «خودش؟!» هوشنگ هری گفت: «آره بدنش. ازش نپرسیدی بقیه‌ش رو چی‌كار كرده!» محسن مسافرچی گفت: «یه‌بار من رو برد اطراف شهریار تو یه خونه خرابه گفت، همین‌‌جا تو حیاط وایسا، پرنده پر نمی‌زد... آره خودشه...»
محسن مسافرچی بلند شد. فری‌كج گفت: «كجا می‌ری؟» جواب نداد. رفت طرف در قهوه‌خانه و در را باز كرد تا برود بیرون، اما برگشت و به ته قهوه‌خانه نگاه كرد. فری‌كج قفس‌به‌دست بی‌هوا از جایش بلند شد و بهت‌زده دوباره نشست و گفت: «رفت؟»
* داستان‌های به‌هم‌پیوسته‌ »کندو»، چهارشنبه‌ها در همین ستون منتشر می‌شود.

محسن مسافرچی گفت: «تو می‌گی چند سال برام می‌برن؟» هوشنگ هِری گفت: «بستگی به قاضی داره!» محسن مسافرچی گفت: «اگه شانس منه یه قاضی خيلي خشك می‌خوره به پستم.» فری‌كج گفت: «شبا نمی‌ترسیدی؟» محسن مسافرچی گفت: «اولش چرا. هر شب خواب می‌دیدم پا شده اومده بالای سرم، صدام می‌زنه می‌گه منو برگردون سر جام، از خواب می‌پریدم. اما دیگه برام عادی شد. می‌اومد بالای سرم با خودم می‌گفتم، داری خواب می‌بینی، بگیر بخواب، خودش می‌ره...» احمد شكارچی گفت: «نمی‌ترسیدی زن و بچه‌ت برن سر یخچال ببینن یه كله اون توئه ‌زل زده بهشون!» محسن مسافرچی گفت: «با زنم طی كرده بودم. گفتم، یه خونه واسه‌ت می‌خرم از دربه‌دری نجات پیدا كنی، ولی یه شرط داره، یه اتاق كوچیكش مال منه با یه یخچال و تلویزیون... تلویزیون رو واسه رد گم‌كنی گفتم كه نفهمه تو یخچال كله یه زن رو قایم كردم. زنم گفت، نمی‌خوام، با دربه‌دری و اجاره‌نشینی می‌سازم، این‌طور كه بوش میاد می‌خوای سرم هوو بیاری... تا گفت هوو، هول كردم. گفتم، نه به پیر نه به پیغمبر، یه تار موی تو رو به صدتا زن دیگه نمی‌دم. اگه بدونی واسه اینكه تو و بچه‌ها راحت باشین، زیر بار چه عذابی رفتم. زنم گفت، محسن چه عذابی، نكنه مواد جابه‌جا می‌كنی، این‌همه پول رو یه‌دفعه از كجا آوردی؟! گفتم، زن به قیافه من می‌خوره مواد بدم دست بچه‌های مردم، تموم عمر ناله و نفرین یه عالمه مادر پشت سرم باشه. زنم گفت، پس این‌همه پول رو از كجا آوردی؟ گفتم، تو به اون كاری نداشته باش، ‌فقط بدون زیر بار هر كاری واسه خوشبختی شما رفتم. زنم گفت، من نمی‌خوام واسه خوشبختی من یكی دیگه بدبخت بشه. گفتم، زن به جده‌سادات نقل این حرفا نیست. یكی یه كاری ازم خواسته، منم واسه‌ش می‌كنم. زنم گفت، چه كاری؟ گفتم، نپرس، تا زنده‌ای نپرس.»
فری‌كج گفت: «كله‌ رو گذاشته بودی تو یخچال؟!» محسن مسافرچی گفت: «آره، تو ساك بود. آوردمش خونه گذاشتمش تو یخچال. یخچال خالی بود. چند تیكه زغال هم گذاشتم كنارش كه بو نگیره. اونی كه كله رو بهم داد گفت، ببین رفیق كاری نداره. این كله زن منه، نمی‌خوام پیش خودم نگهش دارم. آخه اگه پیش من باشه، صبح تا شب باید بشینم كنارش، باهاش حرف بزنم. بهتره پیش تو باشه، هر وقت خواستم بذار تو یه ساك، برام بیار تا نگاش كنم. ماهی یه‌بار می‌گفت بیار. ساك رو پر یخ می‌كردم كله رو می‌ذاشتم تو ساك براش می‌بردم. یكی دو ساعتی با هم اختلاط می‌كردن، بعد می‌گفت، حالا ببرش.» احمد شكارچی گفت: «فكر نكردی با این كار شریك جرم می‌شی؟» محسن مسافرچی گفت: «اولش نه، بعد یه‌دفعه هول تو دلم افتاد، اما دیگه خیلی دیر بود. صد‌میلیون بهم داده بود، خونه خریده بودم. راهی رو كه رفتی باید تا تهش بری.» فری‌كج گفت: «كاش من هم كله ننه‌م رو نگه می‌داشتم!» احمد شكارچی گفت: «واسه‌ چی؟» فری‌كج گفت: «هر شب می‌نشستم باهاش حرف می‌زدم. ازش گله می‌كردم واسه چی من رو زایید...» احمد شكارچی گفت: «دست از سر مرده هم بر‌نمی‌دارن!» محسن مسافرچی گفت: «اولش می‌ترسیدم، بعد كه كسی خونه نبود، می‌رفتم تو انباری می‌نشستم، در یخچال رو باز می‌كردم و زل می‌زدم به كله و كلی باهاش حرف می‌زدم. از مسافرا می‌گفتم، از كِنسی آدما، از جفای روزگار. اون هم از شوهرش می‌گفت، می‌گفت از عشق هم شانس نیاوردم. این‌قدر خركی عاشقم شد كه طاقت زنده‌بودنم رو نداشت.» فری‌كج گفت: «مگه حرف می‌زد؟!» محسن مسافرچی گفت: «لاكردار مگه كله ننه مرده تو حرف می‌زنه!» فری‌كج گفت: «چند روزه یه گوشم سوت می‌كشه. كله‌م پر سوت قطاره. یه شب بلند شدم،‌ هی صدای سوت قطار می‌اومد. انگار قطار از پشت دیوار خونه‌م رد می‌شد. سرم رو كردم زیر بالش، از گرما خوابم برد. ننه‌م رو خواب دیدم، گفت، فری! گفتم، جونم ننه! گفت، فری پاشو برو امام رضا زیارت، دلم هوای زیارت كرده، پاشو برو امام رضا، پرنده‌ت رو هم اونجا آزاد كن. جای من هم زیارت كن. همون‌جا هم پیش خاله‌ت بمون... از خواب پریدم، صدای سوت قطار قطع شده بود. ولی هر شب كه می‌رم خونه، صدای سوت قطار میاد.» محسن مسافرچی گفت: «این مزخرفات چه ربطی به وضع من داره، دلم مثه سیر و سركه می‌جوشه تو از ننه‌ت می‌گی.» احمد شكارچی گفت: «آروم باش. گیر نده حالا، كاری‌یه كه شده، برو خودت رو معرفی كن، شاید تخفیف بدن!» محسن مسافرچی گفت: «حكمش چقدره؟» احمد شكارچی گفت: «واسه تو چه فرقی می‌كنه، بین سه تا پونزده سال!» محسن مسافرچی گفت: «سه تا پونزده سال؟ یا خدا!» فری‌كج گفت: «یه كله بردی خونه‌ت، می‌خواستی یه ماه بهت بدن!» محسن مسافرچی جواب نداد. هوشنگ هری گفت: «حالا كله رو چی‌كار كردی؟» محسن مسافرچی گفت: «خونه‌س!» احمد شكارچی گفت: «هنوز خونه‌س؟! خب گم‌وگورش می‌كردی!» محسن مسافرچی گفت: «شوهرش رو كه دستگیر كردن می‌خواستم همین كار رو كنم، اما دلم نیومد. اگه می‌نداختمش دور با كی درددل می‌كردم!» هوشنگ هری گفت: «می‌فهمم. خوب كاری كردی. بهتره برگرده پیش خودش. كاش می‌دونستیم خودش كجاست!» محسن مسافرچی گفت: «خودش؟!» هوشنگ هری گفت: «آره بدنش. ازش نپرسیدی بقیه‌ش رو چی‌كار كرده!» محسن مسافرچی گفت: «یه‌بار من رو برد اطراف شهریار تو یه خونه خرابه گفت، همین‌‌جا تو حیاط وایسا، پرنده پر نمی‌زد... آره خودشه...»
محسن مسافرچی بلند شد. فری‌كج گفت: «كجا می‌ری؟» جواب نداد. رفت طرف در قهوه‌خانه و در را باز كرد تا برود بیرون، اما برگشت و به ته قهوه‌خانه نگاه كرد. فری‌كج قفس‌به‌دست بی‌هوا از جایش بلند شد و بهت‌زده دوباره نشست و گفت: «رفت؟»
* داستان‌های به‌هم‌پیوسته‌ »کندو»، چهارشنبه‌ها در همین ستون منتشر می‌شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.