|

جنگ قبیله‌ای

مجتبی راعی. کارگردان

تلخی درگذشت عباس کیارستمی عزیز، نه‌تنها با سردی خاک از میان نرفت و نمی‌رود، بلکه هر روز با انتشار خبر تازه‌ای، داغش تازه‌تر نیز می‌شود.
به‌راستی اگر یکی از افراد عادی جامعه که کسی او را نمی‌شناخت، یکی از ماها، من، تو و آن دیگری به جای او بودیم، باز هم تا این اندازه مسئله خطا و قصور پزشکی و ظلمی که به او به‌عنوان یک بیمار شده، بعد رسانه‌ای می‌یافت؟ باید نگران جامعه‌ای بود که به مسائل و مشکلاتش تنها در صورتی می‌پردازد که یک چهره، یک شخص مهم و پررنگ در بطن آن باشد. این‌روزها که خبرهای تلخ از رویارویی پزشکان با هنرمندان نمی‌گذارد با تلخی این فقدان، خلوت کنیم، از خود می‌پرسم که اگر کسی غیر از کیارستمی و بدون آن ویژگی‌های شناختی، از قصور پزشکی آسیب می‌دید، باز هم پزشکان تا این اندازه پیگیر پرونده‌اش می‌شدند و نهادها پا پیش می‌گذاشتند که او را از آرامگاه ابدی‌اش بیرون بکشند حالش را بپرسند؟
تأسف دقیقا همین‌جاست، تأسف اینجاست که هر کدام از ما، دوستی، فامیلی و آشنایی داشته‌ایم که نجاتش از مرگ، منوط به واریزکردن رقمی به حساب پزشک جراح بوده و حالا می‌داند که حتی اگر آن پول زیرمیزی را هم بخواهد گزارش کند، اتفاقی جدی برایش نخواهد افتاد. تأسف دقیقا همین‌جاست که با درگذشت عباس کیارستمی، جامعه پزشکان همدردی‌اش را با آحاد جامعه ادامه نداد، با شهامت مقابل حرف‌وحدیث‌ها نایستاد و اعلام نکرد که نتیجه بررسی‌هایش را با شرافت تمام اعلام و در صورت بروز قصور پزشکی، سرسختانه با آن برخورد می‌کند. به جای همه این حرف‌ها، پزشکان به لاک دفاعی رفتند تا بروز «اخلاق قبیله‌ای»، دوباره در جامعه نمایان شود؛ اخلاقی که حکم می‌کند به جای بررسی و حل یک پرونده، دل به تهاجم سپرد تا جایی که گروه روبه‌رو نیز مجبور به تشکیل قبیله‌ای دیگر شود تا جایی که سخنان دلسوزانه داريوش مهرجويي با واكنش تلخ پزشكي مواجه شود و همه را به اين سمت بكشاند كه از موقعيت خود به هر قيمت دفاع كنند. حالا وضع حتی اسفناک‌تر هم شده است. به جای آنکه پرونده کیارستمی بهانه‌ای شود برای بررسی پروسه سلامت و درمان در کشور و حل چالش‌های آن، بعید نیست که از این به بعد، بعد از بستری‌شدن هر بیماری، پرونده او را مرور کنند تا مبادا چهره‌ای مشهور باشد و به‌اصطلاح برایشان «شر» شود! خسران ازدست‌دادن کیارستمی کم نیست که امروز باید نگران این‌چنین برخوردهایی باشیم؟ در پرتو همین اخلاق قبیله‌ای است که اعتراض بی‌معنا می‌شود، درخواست نظارت و بازرسی، رنگ و رو می‌بازد و هرکس از هر طبقه و صنفی به دنبال آن می‌گردد که برای خود قبیله‌ای دست و پا کند تا در مواقع حساس برای بهره‌مندی از حمایت صددرصدی و کورکورانه، خود را در سایه آن قبیله ببیند.

تلخی درگذشت عباس کیارستمی عزیز، نه‌تنها با سردی خاک از میان نرفت و نمی‌رود، بلکه هر روز با انتشار خبر تازه‌ای، داغش تازه‌تر نیز می‌شود.
به‌راستی اگر یکی از افراد عادی جامعه که کسی او را نمی‌شناخت، یکی از ماها، من، تو و آن دیگری به جای او بودیم، باز هم تا این اندازه مسئله خطا و قصور پزشکی و ظلمی که به او به‌عنوان یک بیمار شده، بعد رسانه‌ای می‌یافت؟ باید نگران جامعه‌ای بود که به مسائل و مشکلاتش تنها در صورتی می‌پردازد که یک چهره، یک شخص مهم و پررنگ در بطن آن باشد. این‌روزها که خبرهای تلخ از رویارویی پزشکان با هنرمندان نمی‌گذارد با تلخی این فقدان، خلوت کنیم، از خود می‌پرسم که اگر کسی غیر از کیارستمی و بدون آن ویژگی‌های شناختی، از قصور پزشکی آسیب می‌دید، باز هم پزشکان تا این اندازه پیگیر پرونده‌اش می‌شدند و نهادها پا پیش می‌گذاشتند که او را از آرامگاه ابدی‌اش بیرون بکشند حالش را بپرسند؟
تأسف دقیقا همین‌جاست، تأسف اینجاست که هر کدام از ما، دوستی، فامیلی و آشنایی داشته‌ایم که نجاتش از مرگ، منوط به واریزکردن رقمی به حساب پزشک جراح بوده و حالا می‌داند که حتی اگر آن پول زیرمیزی را هم بخواهد گزارش کند، اتفاقی جدی برایش نخواهد افتاد. تأسف دقیقا همین‌جاست که با درگذشت عباس کیارستمی، جامعه پزشکان همدردی‌اش را با آحاد جامعه ادامه نداد، با شهامت مقابل حرف‌وحدیث‌ها نایستاد و اعلام نکرد که نتیجه بررسی‌هایش را با شرافت تمام اعلام و در صورت بروز قصور پزشکی، سرسختانه با آن برخورد می‌کند. به جای همه این حرف‌ها، پزشکان به لاک دفاعی رفتند تا بروز «اخلاق قبیله‌ای»، دوباره در جامعه نمایان شود؛ اخلاقی که حکم می‌کند به جای بررسی و حل یک پرونده، دل به تهاجم سپرد تا جایی که گروه روبه‌رو نیز مجبور به تشکیل قبیله‌ای دیگر شود تا جایی که سخنان دلسوزانه داريوش مهرجويي با واكنش تلخ پزشكي مواجه شود و همه را به اين سمت بكشاند كه از موقعيت خود به هر قيمت دفاع كنند. حالا وضع حتی اسفناک‌تر هم شده است. به جای آنکه پرونده کیارستمی بهانه‌ای شود برای بررسی پروسه سلامت و درمان در کشور و حل چالش‌های آن، بعید نیست که از این به بعد، بعد از بستری‌شدن هر بیماری، پرونده او را مرور کنند تا مبادا چهره‌ای مشهور باشد و به‌اصطلاح برایشان «شر» شود! خسران ازدست‌دادن کیارستمی کم نیست که امروز باید نگران این‌چنین برخوردهایی باشیم؟ در پرتو همین اخلاق قبیله‌ای است که اعتراض بی‌معنا می‌شود، درخواست نظارت و بازرسی، رنگ و رو می‌بازد و هرکس از هر طبقه و صنفی به دنبال آن می‌گردد که برای خود قبیله‌ای دست و پا کند تا در مواقع حساس برای بهره‌مندی از حمایت صددرصدی و کورکورانه، خود را در سایه آن قبیله ببیند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.