سازمان کنفرانس اسلامی و مزه زندگی

سوای هر نتیجه‌ای که از رفت‌و‌آمد هیئت‌های ایرانی و پاکستانی برای توافق حاصل شده، یک چیز کاملا حس می‌شود و برای همگان عیان شده است؛ آغازش در بازگشت مسافران نگران و دلواپس به شهرها و خانه‌هایشان بود. ادامه‌اش، جنب‌و‌جوش در پیاده‌رو‌ها و مراکز خرید است و مشاهده چهره‌های منتظر و گاهی امیدوار در خیابان‌ها که حرف‌هایی هم برای گفتن دارند.

این نشانه‌ها به عبارتی یعنی زندگی با آتش‌بس جریان قوی‌تری پیدا کرده و رگ‌های شهر دوباره جانی گرفته‌اند تا همه از کار ماندگان، به نحوی که در جهاد ملی تعریف می‌شود، بتوانند با ترمیم نارسایی‌ها دوباره بر سر کارشان حاضر شوند. بحث مردم با خوش‌بینی یا حتی بی‌تفاوتی به خبرها و خط‌و‌نشان‌های جنگی نیست، بلکه از نگاهی دیگر با تردید از توافقی گپ می‌زنند که به‌طور خزنده دارد از راه می‌رسد. هیئت پاکستانی هم به همه جا سر می‌زند؛ از ترکیه تا کشورهای حاشیه خلیج فارس. شهباز شریف، به‌عنوان یک میانجیگر تلاش می‌کند کاری بزرگ به نام خویش انجام دهد، اگر بتواند. عده‌ای هم البته هستند که به مذاکرات بدبین هستند؛ اینکه تکلیف نهایی را چه عامل کارسازی تعیین می‌کند، آن را هم نمی‌دانند.

برای همین است که به کلیت یک توافق خوش‌بین نیستند اما مطمئن هستند که روزی یا شبی می‌رسد که جنگی دوباره با این جرثومه متصل به استکبار جهانی رخ دهد و تا نابودی کامل آن، بی‌توقف پیش خواهد رفت. نکته مهم این است که آیا قاطبه مردم هم با این توصیه اثبات‌نشده همراهی دارند یا خیر. و در مجموع به تحقق آن امیدوار باشند یا نباشند؟ پرسش‌های آنها بسیار است؛ اینکه اگر شروط ایران به تحقق رسید، از شماران خواسته‌ها، پول‌های بلوکه‌شده است؛ آیا آن مبالغ هنگ رچوب منافع ملی نباشد یا به نوعی پنهان و دور از دسترس رانت‌خواری شود، سبب‌ساز نگرانی آنهاست.

آرزو برای جوانان بیکار عیب نیست، شاید با نگاهی خوش‌بینانه برای عمران و آبادی ایران و ایجاد اشتغال بیشتر خرج شد! مردمانی هم هستند که حرف‌هایی زیر لب زمزمه می‌کنند. آنها دوست دارند نظرات‌شان مطرح شود و نیروهای مسئول هم از آنان در هم‌صدایی جمعی حفاظت کنند. آنها نکته‌هایی دارند؛ مانند مقدمه‌چینی برای بازنگری قانون اساسی تا شاید نمایندگان همه افکار بتوانند وارد حلقه تصمیم‌گیری‌ها شوند و درباره برخی نظارت‌ها از سوی برخی شوراها نظرات اصلاحی دهند. فکر این قضیه، اتفاقا تحقق درست‌و‌حسابی یک اراده ملی و تحقق شعار امسال برای وحدت و امنیت ملی است.

به‌ویژه آنکه کارگزارانی جان‌فدا در این خاک، زمام اداره کشور را به دست گرفته‌اند که نمونه دم‌دستی آن در این حدود ۵۰ روز جنگ، به زیبایی و مهارت توانسته خود را نشان دهد و سکان این کشتی پرتلاطم را با زحمت شبانه‌روزی نیروهای خدمات‌رسان و امدادرسان و آتش‌نشان تا وزارتخانه‌ها و نهادها به جلو ببرد. نمایش باشکوه این تدبیر هنرمندانه در کشورداری جای بسی تشکر و قدردانی دارد. از آن سو هم برخی منتقدان پیغام می‌دهند که بیایید معیار دوستی‌ها و عداوت‌های دراز‌مدت با جهان را بار دیگر دوره کنیم و پالایشی مطابق با آموزه‌ها و آرمان‌های نخستین انقلاب اسلامی در پیش بگیریم.‌ سوای هر نوع دیدگاهی که در گفت‌وگوهای مردمی، به‌ویژه در فضای مجازی مطرح می‌شود، یک طرح و یک تشریک مساعی جمعی ضرورت دارد تا دولت و ملت برای حمایت از تداوم یک مذاکره خوب همخوان و منسجم شوند.‌ در وضعیت کنونی و تاریخ‌ساز میهن که جبهه متجاوزان را وادار به قبول خواسته‌های ملت می‌کند، از این سو هم تلنگری برای انعطاف بیشتر در سیاست‌های داخلی باید اتفاق بیفتد، زیرا آنها خودشان را در این وضعیت سخت ثابت کردند که همدلانه با هر دیدگاه و جایگاه مخالفی باید پشت مسئولان ایرانی بایستند.

عجالتا راه‌حلی که می‌تواند برای یک توافق جامع، پیش‌برنده باشد و در‌عین‌حال وحدت عینی کشورهای اسلامی را برای افکار جهانی به نمایش بگذارد، درخواست یک جلسه فوق‌العاده در صحن سازمان کنفرانس اسلامی است. این پیشنهاد بزرگ، تداعی‌کننده «در حلقه بودن» ایران برای رهبران منطقه هم می‌تواند تلقی شود و ابتکار عمل را همچنان در دست ایران نگه دارد. احقاق این خواسته، گام مهمی است، برای آنکه روایت ایرانیان از جنگ، پررنگ‌تر خوانده شود. ظرفیت این کنفرانس متشکل از ۵۷ کشور مسلمان می‌تواند محملی باشد تا ایران سرافراز، شکایت حق‌طلبانه خود را بی‌حرف پیش از متجاوزان جنایتکار مطرح کند. بدیهی است که رسیدن به این خواسته، انرژی و تدبیر ویژه‌ای از رجال کارکشته دیپلماسی می‌طلبد. این مهم با نظر به همراهی صادقانه پاکستان در زمان میزبانی مذاکره می‌تواند در امر رایزنی برای برگزاری کنفرانس اسلامی در کنار ترکیه و عربستان یاریگر کشورمان شود تا به شکل قدرتمندی، برحق‌بودن ایران در چشم‌انداز منطقه‌ای نمایان شود و در این راستا که جنگ به میهن تحمیل شده، ضمانتی قوی برای اجرای شروط ایران به دست آید.