مفته مفت
سعید برآبادی: بیشتر پمپبنزینهای تهران، بعد از افطار، بادلیل یا بیدلیل، میپیچانند. کلهقندی نارنجیرنگی میگذارند جلو ورودی و کمی استراحت میکنند یا حتی نوار قرمزرنگی آن جلو میزنند که یعنی تعمیرات داریم. یکی هم هست که اشاره میکند به طرفی که احتمالا پمپبنزین بعدی آنجاست. باید از نواب گرد کرد به سمت جنوب و اتوبان خلیجفارس، باید رفت تا آنطرف رمپ حقشناس و یکجوری وارد خیابان شکوفه شد، بلکه پمپبنزینهای آنجا باز باشد. اما رانندههایی که عجله دارند تا زودتر بروند سمت قم و اصفهان، همان برِ اتوبان دنبال بنزین میگردند. پسربچههایی توی تاریکی حاشیه اتوبان ایستادهاند و کافیست فلاشر ماشین را روشن کنی تا خودشان بیایند: «داداش بنزین! بنزین میخوای؟» قیمت هر لیتر چقدر است؟ خدا میداند: «مفته! مفته! باک رو پر کنم؟» دو یا شاید هم دووپانصد! بستگی به این دارد که چند پمپبنزین بسته را رد کرده باشی و پمپبنزین بعدی کجا باشد. اگر بپرسی «جلوتر پمپبنزین نیست؟» سریع جواب میدهند: «پمپبنزین میخوای چیکار، شما دوتا دَهی بده، خودم الان باکترو پر میکنم، بعد برو سمت قم، 40 کیلومتر مونده به قم، دو، سهتا پمپبنزین هست». اهل همین طرفها هستند، خلازیر، پایین آسفالت، زیر پل؛ هرجایی که بشود چراغهای سوسوزن خانههایش را از حاشیه نواب دید. سمت شرق نواب، نور چراغهای پارک ولایت هم چشمک میزنند و انگار منتظرند که اذان صبح گفته شود. بچه، پول را میگیرد، به دقت میشمرد، تا میکند؛ میگذارد در جیبش و سیگارش را روشن میکند؛ «نترکیم؟! خاموشش کن!» اینها را نمیشنوند. با لب یکوریشده که به زحمت سیگار را نگه داشته و شانههایی که زیر 20لیتری بنزین میلرزند، میگوید: «خیالت جمع داداش، این بنزینا آتیش نمیگیرن! ما کارمون اینه، برادرمون هم یکم پایینتر بنزین میفروشه. راستی اگه آپارات هم میخوای، بابام هست، شمارهاش رو بدم؟» پدرش همان نور سوسوزنِ چراغ موتوری است که در لاین کندروی اتوبان، خلاف حرکت میکند. پیرمردی چروکیده که انگار 80سالش است و نمیخورد چنین بچه کوچکی داشته باشد. اول پول را از پسر میگیرد و میشمارد و بعد میگوید: «واسه سحری آش داریم، حلوا داریم و ماکارونی. ماکارونی با سویا» و اشاره میکند به یکی از آن خانههای گلی که پشت مزارع فرورفته در تاریکی، چراغی روشن دارد. نزدیکتر که میشوی، چند مرد نشستهاند روی صندلیهای زنگزده و دارند آش رشته میخورند.
سعید برآبادی: بیشتر پمپبنزینهای تهران، بعد از افطار، بادلیل یا بیدلیل، میپیچانند. کلهقندی نارنجیرنگی میگذارند جلو ورودی و کمی استراحت میکنند یا حتی نوار قرمزرنگی آن جلو میزنند که یعنی تعمیرات داریم. یکی هم هست که اشاره میکند به طرفی که احتمالا پمپبنزین بعدی آنجاست. باید از نواب گرد کرد به سمت جنوب و اتوبان خلیجفارس، باید رفت تا آنطرف رمپ حقشناس و یکجوری وارد خیابان شکوفه شد، بلکه پمپبنزینهای آنجا باز باشد. اما رانندههایی که عجله دارند تا زودتر بروند سمت قم و اصفهان، همان برِ اتوبان دنبال بنزین میگردند. پسربچههایی توی تاریکی حاشیه اتوبان ایستادهاند و کافیست فلاشر ماشین را روشن کنی تا خودشان بیایند: «داداش بنزین! بنزین میخوای؟» قیمت هر لیتر چقدر است؟ خدا میداند: «مفته! مفته! باک رو پر کنم؟» دو یا شاید هم دووپانصد! بستگی به این دارد که چند پمپبنزین بسته را رد کرده باشی و پمپبنزین بعدی کجا باشد. اگر بپرسی «جلوتر پمپبنزین نیست؟» سریع جواب میدهند: «پمپبنزین میخوای چیکار، شما دوتا دَهی بده، خودم الان باکترو پر میکنم، بعد برو سمت قم، 40 کیلومتر مونده به قم، دو، سهتا پمپبنزین هست». اهل همین طرفها هستند، خلازیر، پایین آسفالت، زیر پل؛ هرجایی که بشود چراغهای سوسوزن خانههایش را از حاشیه نواب دید. سمت شرق نواب، نور چراغهای پارک ولایت هم چشمک میزنند و انگار منتظرند که اذان صبح گفته شود. بچه، پول را میگیرد، به دقت میشمرد، تا میکند؛ میگذارد در جیبش و سیگارش را روشن میکند؛ «نترکیم؟! خاموشش کن!» اینها را نمیشنوند. با لب یکوریشده که به زحمت سیگار را نگه داشته و شانههایی که زیر 20لیتری بنزین میلرزند، میگوید: «خیالت جمع داداش، این بنزینا آتیش نمیگیرن! ما کارمون اینه، برادرمون هم یکم پایینتر بنزین میفروشه. راستی اگه آپارات هم میخوای، بابام هست، شمارهاش رو بدم؟» پدرش همان نور سوسوزنِ چراغ موتوری است که در لاین کندروی اتوبان، خلاف حرکت میکند. پیرمردی چروکیده که انگار 80سالش است و نمیخورد چنین بچه کوچکی داشته باشد. اول پول را از پسر میگیرد و میشمارد و بعد میگوید: «واسه سحری آش داریم، حلوا داریم و ماکارونی. ماکارونی با سویا» و اشاره میکند به یکی از آن خانههای گلی که پشت مزارع فرورفته در تاریکی، چراغی روشن دارد. نزدیکتر که میشوی، چند مرد نشستهاند روی صندلیهای زنگزده و دارند آش رشته میخورند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.