اطلس
احمد غلامی
هوشنگهِری گفت: «چطوری پیداش كردی؟» احمدشكارچی گفت: «داشتم از شكار دستخالی برمیگشتم، از پشت تپه پیچیدم تا بیفتم تو آسفالت، تو گردنه زیر درخت سیب نشسته بود.» هوشنگهری گفت: «چی شد نگه داشتی؟» گفت: «نمیخواستم نگه دارم، ماشین تو سربالایی سرعتش كم بود، دست تكون داد، محل نذاشتم. یهكم كه رفتم جلو، دلم طاقت نیاورد، زدم رو ترمز و پیاده شدم. هنوز نرسیده بودم كه گفت، آب... برگشتم فلاسك رو برداشتم. دوتا لیوان آب خورد. گفتم، خیلی تشنهای مادر، جواب نداد. گفتم، جایی میخوای بری ببرمت، جواب نداد. زل زده بود تو چشام، یهجوری كه انگار من رو میشناخت. گفتم، مادر منتظر كسی هستی؟ با خودم گفتم شاید منتظر كسییه!» فریكج گفت: «گفتی اسمش چی بود؟» احمدشكارچی گفت: «اسمش رو میخوای چیكار...» دوباره گفت: «گفتم، مادر اگه گرسنهای، نون و پنیر دارم. جواب نداد. برگشتم برم از تو ماشین نون و پنیر بیارم گفت، نمیخورم. وایستادم، گفتم، كمكی از دست من برمیاد؟ اشك تو چشماش لرزید و سرازیر شد تو چینوچروك صورتش.» فریكج گفت: «نگفت اسمش چیه، شاید گم شده بوده!» هوشنگهری گفت: «پیرا وقتی گریه میكنن دل آدم كباب میشه.» احمدشكارچی گفت: «زدی
تو خال. دلم كباب شد. گفتم، مادر واسهچی گریه میكنی، بگو هر كاری بخوای برات میكنم. گفت، من رو ببر خونه. گفتم، چشم مادر، بگو از كجا برم. دستش رو گرفتم بلندش كنم، دستش رو پس كشید و گفت، تو برو پسرم رو بیار. گفتم، چشم مادر، از كدومطرف برم؟ جواب نداد. گفتم، من كه خونهتون رو بلد نیستم.» فریكج گفت: «خب اسمش رو میپرسیدی!» احمدشكارچی گفت: «دستش رو گرفتم بلندش كردم. گفتم، بیا با هم میریم خونه. جیغ زد گفت، نمیام. خودت برو، بگو بیان من رو ببرن. گفتم، مادرجون كجا برم، خونهتون كجاست؟ گفت، یادم نیست، تو پیدا كن. به بیابون نگاه كردم. چند تا جاده خاكی بود، از هر كدوم میخواستم برم و برگردم، شب میشد. گفتم، مادر عیب نداره، من پیدا میكنم، ولی تو هم بیا. گفت، پسرم من رو میكشه، گفته از اینجا تكون نخور، مراقب درخت سیب باش. گفتم، چند وقته اینجایی؟ گفت، نمیدونم.» هوشنگهری گفت: «واسه همین زنده مونده، نمیدونسته چه بلایی سرش اومده، اگه میدونست درجا مرده بود!» حسنگشنه گفت: «درخت سیب داشت؟» احمدشكارچی گفت: «سیب!؟ آره سیب داشت.» حسنگشنه گفت: «خدا رو شكر لااقل از گرسنگی نمیمرد!» فریكج گفت: «نگفت اسم پسرش چیه؟»
احمدشكارچی گفت: «اسمش! گوساله، الاغ، كرگدن، پفیوز... گیر دادیها!» فریكج گفت: «واسهچی ترش میكنی، خب اسمش رو بگو.» احمدشكارچی گفت: «اسم كی، پیرزنه یا پسرش؟» فریكج گفت: «پیرزنه.» هوشنگهری گفت: «خفهخون بگیر چلاقِ بیمقدار! آدم بااسم یا بیاسم، آدمه. درد میكشه، رنج میبره. واسهچی به تو میگن فریكج! واسه اینكه زندگی كجت كرده، تا شدی بیمقدار. حالا خودت هر اسمی دلت میخواد بذار رو پیرزنه و پسرش.» احمدشكارچی گفت: «خواستم بیارمش خونه خودم، اما دیدم یالغوزم، كی از این مراقبت كنه. دیوارِ شكستهس، خراب بشه صد تا صاحب پیدا میكنه! گفتم، مادر پاشو ببرمت یه جای خوب. گفت، كجا؟ پسرم بفهمه دعوام میكنه. داری گولم میزنی، میخوای من رو از راه بهدر كنی. گفتم، نه مادر، اینجا از گرسنگی میمیری. جكوجونور بهت حمله میكنن. اینجا موندن خطر داره. گفت، میگی برم، پسرم بیاد عصبانی نمیشه! گفتم، بهش میگم من آوردمت خونه، نمیذارم دعوات كنه. راضی شد. سوار ماشینش كردم. گفت، از اینطرف برو. رفتم، خوردیم به یه ده خالی. گفتم، مادر اینجا كه ویرونهس، كسی زندگی نمیكنه! گفت، همینجا خوبه. اون خونه بالای تپه، خونه ماست. من رو
ببر اونجا خدا عمرت بده! رفتم بالای تپه. یه سگ داشت لای آشغالا پرسه میزد. برگشتم و گفتم، مادر اینجا كسی نیس. خرابهس. گفت، خونه خودمونه! گفتم، بریم خونه پسرت، بلدی؟ گفت، نه. راه افتادم ببرمش پاسگاه. بهترین كار همین بود. تا راه افتادم، گفت، پسرم دعوام میكنه، من رو برگردون همونجا. گفتم، دعوات نمیكنه، بهش میگم من آوردمش. دیگه حرفی نزد. نون و پنیر رو گذاشت رو پاش و شروع كرد به خوردن. تازه یادش افتاده بود گرسنهس.» حسنگشنه گفت: «ننه من هم كه پیر شد، یادش میرفت گشنهس یا نه.» فریكج گفت: «اسمش چی بود؟» حسنگشنه گفت: «اسم كی؟» فریكج گفت: «اسم ننهت!» حسنگشنه گفت: «به تو چه یابو!» احمدشكارچی گفت: «سر راهِ پاسگاه از كنار درخت سیب گذشتم. پیرزنه گفت، نگهدار نگهدار، همینجا خونه منه! جوابش رو ندادم، گاز دادم رفتم پاسگاه. تا رسیدیم، سربازا دورمون حلقه زدن. یكیشون داد زد، جناب سروان بازم اطلسه!» فریكج گفت: «اطلس!» احمدشكارچی جوابش رو نداد. فریكج گفت: «چه اسم قشنگی!» احمدشكارچی گفت: «یكی از سربازا داد زد، چیكارش كنیم جناب سروان؟ صدایی از تو پاسگاه گفت، بیارینش دیگه! یكی از سربازا دوید، یه فرغون آورد.
دو نفری پیرزن رو بغل كردن و گذاشتن تو فرغون و راه افتادن. هی وایستادم كسی بیاد به من بگه خرت به چند، كسی نیومد كه نیومد...» فریكج گفت: «حقته!» احمدشكارچی گفت: «واسهچی؟» فریكج جواب نداد. هوشنگهری گفت: «بیخیالش بابا، مگه آخر و عاقبت ما چیه، هیچی. همین!» فریكج گفت: «من كه بچه بودم، بابام مادرجونم رو گذاشت تو كارتن و برد گذاشت دم خونه سالمندان، خونه كه رسیدیم به من گفت: اگه به مادرت بگی قلم پاتو خرد میكنم...» احمدشكارچی گفت: «اسم مادرجونت چی بود؟» فریكج جواب نداد. هوشنگهری گفت: «بس كنین این چرندیات رو...» قهوهخانه ساكت شد.
* داستانهای بههمپیوسته «کندو»، چهارشنبهها در همین ستون منتشر میشود.
هوشنگهِری گفت: «چطوری پیداش كردی؟» احمدشكارچی گفت: «داشتم از شكار دستخالی برمیگشتم، از پشت تپه پیچیدم تا بیفتم تو آسفالت، تو گردنه زیر درخت سیب نشسته بود.» هوشنگهری گفت: «چی شد نگه داشتی؟» گفت: «نمیخواستم نگه دارم، ماشین تو سربالایی سرعتش كم بود، دست تكون داد، محل نذاشتم. یهكم كه رفتم جلو، دلم طاقت نیاورد، زدم رو ترمز و پیاده شدم. هنوز نرسیده بودم كه گفت، آب... برگشتم فلاسك رو برداشتم. دوتا لیوان آب خورد. گفتم، خیلی تشنهای مادر، جواب نداد. گفتم، جایی میخوای بری ببرمت، جواب نداد. زل زده بود تو چشام، یهجوری كه انگار من رو میشناخت. گفتم، مادر منتظر كسی هستی؟ با خودم گفتم شاید منتظر كسییه!» فریكج گفت: «گفتی اسمش چی بود؟» احمدشكارچی گفت: «اسمش رو میخوای چیكار...» دوباره گفت: «گفتم، مادر اگه گرسنهای، نون و پنیر دارم. جواب نداد. برگشتم برم از تو ماشین نون و پنیر بیارم گفت، نمیخورم. وایستادم، گفتم، كمكی از دست من برمیاد؟ اشك تو چشماش لرزید و سرازیر شد تو چینوچروك صورتش.» فریكج گفت: «نگفت اسمش چیه، شاید گم شده بوده!» هوشنگهری گفت: «پیرا وقتی گریه میكنن دل آدم كباب میشه.» احمدشكارچی گفت: «زدی
تو خال. دلم كباب شد. گفتم، مادر واسهچی گریه میكنی، بگو هر كاری بخوای برات میكنم. گفت، من رو ببر خونه. گفتم، چشم مادر، بگو از كجا برم. دستش رو گرفتم بلندش كنم، دستش رو پس كشید و گفت، تو برو پسرم رو بیار. گفتم، چشم مادر، از كدومطرف برم؟ جواب نداد. گفتم، من كه خونهتون رو بلد نیستم.» فریكج گفت: «خب اسمش رو میپرسیدی!» احمدشكارچی گفت: «دستش رو گرفتم بلندش كردم. گفتم، بیا با هم میریم خونه. جیغ زد گفت، نمیام. خودت برو، بگو بیان من رو ببرن. گفتم، مادرجون كجا برم، خونهتون كجاست؟ گفت، یادم نیست، تو پیدا كن. به بیابون نگاه كردم. چند تا جاده خاكی بود، از هر كدوم میخواستم برم و برگردم، شب میشد. گفتم، مادر عیب نداره، من پیدا میكنم، ولی تو هم بیا. گفت، پسرم من رو میكشه، گفته از اینجا تكون نخور، مراقب درخت سیب باش. گفتم، چند وقته اینجایی؟ گفت، نمیدونم.» هوشنگهری گفت: «واسه همین زنده مونده، نمیدونسته چه بلایی سرش اومده، اگه میدونست درجا مرده بود!» حسنگشنه گفت: «درخت سیب داشت؟» احمدشكارچی گفت: «سیب!؟ آره سیب داشت.» حسنگشنه گفت: «خدا رو شكر لااقل از گرسنگی نمیمرد!» فریكج گفت: «نگفت اسم پسرش چیه؟»
احمدشكارچی گفت: «اسمش! گوساله، الاغ، كرگدن، پفیوز... گیر دادیها!» فریكج گفت: «واسهچی ترش میكنی، خب اسمش رو بگو.» احمدشكارچی گفت: «اسم كی، پیرزنه یا پسرش؟» فریكج گفت: «پیرزنه.» هوشنگهری گفت: «خفهخون بگیر چلاقِ بیمقدار! آدم بااسم یا بیاسم، آدمه. درد میكشه، رنج میبره. واسهچی به تو میگن فریكج! واسه اینكه زندگی كجت كرده، تا شدی بیمقدار. حالا خودت هر اسمی دلت میخواد بذار رو پیرزنه و پسرش.» احمدشكارچی گفت: «خواستم بیارمش خونه خودم، اما دیدم یالغوزم، كی از این مراقبت كنه. دیوارِ شكستهس، خراب بشه صد تا صاحب پیدا میكنه! گفتم، مادر پاشو ببرمت یه جای خوب. گفت، كجا؟ پسرم بفهمه دعوام میكنه. داری گولم میزنی، میخوای من رو از راه بهدر كنی. گفتم، نه مادر، اینجا از گرسنگی میمیری. جكوجونور بهت حمله میكنن. اینجا موندن خطر داره. گفت، میگی برم، پسرم بیاد عصبانی نمیشه! گفتم، بهش میگم من آوردمت خونه، نمیذارم دعوات كنه. راضی شد. سوار ماشینش كردم. گفت، از اینطرف برو. رفتم، خوردیم به یه ده خالی. گفتم، مادر اینجا كه ویرونهس، كسی زندگی نمیكنه! گفت، همینجا خوبه. اون خونه بالای تپه، خونه ماست. من رو
ببر اونجا خدا عمرت بده! رفتم بالای تپه. یه سگ داشت لای آشغالا پرسه میزد. برگشتم و گفتم، مادر اینجا كسی نیس. خرابهس. گفت، خونه خودمونه! گفتم، بریم خونه پسرت، بلدی؟ گفت، نه. راه افتادم ببرمش پاسگاه. بهترین كار همین بود. تا راه افتادم، گفت، پسرم دعوام میكنه، من رو برگردون همونجا. گفتم، دعوات نمیكنه، بهش میگم من آوردمش. دیگه حرفی نزد. نون و پنیر رو گذاشت رو پاش و شروع كرد به خوردن. تازه یادش افتاده بود گرسنهس.» حسنگشنه گفت: «ننه من هم كه پیر شد، یادش میرفت گشنهس یا نه.» فریكج گفت: «اسمش چی بود؟» حسنگشنه گفت: «اسم كی؟» فریكج گفت: «اسم ننهت!» حسنگشنه گفت: «به تو چه یابو!» احمدشكارچی گفت: «سر راهِ پاسگاه از كنار درخت سیب گذشتم. پیرزنه گفت، نگهدار نگهدار، همینجا خونه منه! جوابش رو ندادم، گاز دادم رفتم پاسگاه. تا رسیدیم، سربازا دورمون حلقه زدن. یكیشون داد زد، جناب سروان بازم اطلسه!» فریكج گفت: «اطلس!» احمدشكارچی جوابش رو نداد. فریكج گفت: «چه اسم قشنگی!» احمدشكارچی گفت: «یكی از سربازا داد زد، چیكارش كنیم جناب سروان؟ صدایی از تو پاسگاه گفت، بیارینش دیگه! یكی از سربازا دوید، یه فرغون آورد.
دو نفری پیرزن رو بغل كردن و گذاشتن تو فرغون و راه افتادن. هی وایستادم كسی بیاد به من بگه خرت به چند، كسی نیومد كه نیومد...» فریكج گفت: «حقته!» احمدشكارچی گفت: «واسهچی؟» فریكج جواب نداد. هوشنگهری گفت: «بیخیالش بابا، مگه آخر و عاقبت ما چیه، هیچی. همین!» فریكج گفت: «من كه بچه بودم، بابام مادرجونم رو گذاشت تو كارتن و برد گذاشت دم خونه سالمندان، خونه كه رسیدیم به من گفت: اگه به مادرت بگی قلم پاتو خرد میكنم...» احمدشكارچی گفت: «اسم مادرجونت چی بود؟» فریكج جواب نداد. هوشنگهری گفت: «بس كنین این چرندیات رو...» قهوهخانه ساكت شد.
* داستانهای بههمپیوسته «کندو»، چهارشنبهها در همین ستون منتشر میشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.