فرصتی برای علتیابی خشونت علیه زنان
فاطمه راکعی
این روزها متأسفانه خبرهای بسیار ناراحتکنندهای در ارتباط با خشونت در جامعه میشنویم؛ از شکنجه و آزار اعظم و دو دختر پنج و هفتسالهاش در مشهد تا آزار و قتل ستایش قریشی، دختر ششساله افغانستانی. این خشونتها که علیه زنان و دختران صورت پذیرفته است بار دیگر موضوع خشونت علیه زنان را در جامعه پررنگ و فرصتی برای تفکر در این زمینه فراهم کرده است؛ فرصتی برای علتیابی این پدیده که متأسفانه در جامعه ما مسبوق به سابقه هم هست و البته جستوجوی راهحل براساس علتیابیهای صورتگرفته. به همین دلیل لازم است دو گروه به موازات هم در این زمینه فعال شوند. گروه اول که جامعهشناسان و روانشناسان هستند و باید سریعا وارد عمل شوند زیرا این گروه مواد اولیه را درباره چرایی این خشونتها فراهم میکنند. ما در ابتدا باید بدانیم چرا و چگونه یک مرد میتواند این درجه از خشونت را نسبت به نزدیکترین کسانش اعمال کند؟ گفته میشود دلیل این موضوع اعتیاد همسر اعظم بوده است. بنابراین باید در این زمینه در کشور تحقیق و پژوهش کنند. گروه دوم قانونگذاران و مسئولان کشور هستند. ما متأسفانه در زمینه قانونگذاری در حوزه زنان ضعیف عمل کردهایم. یکی از موضوعاتی که در مجلس ششم، فراکسیون زنان بهدنبال آن بود تصویب قوانینی برای مبارزه با خشونت خانگی بود که میتوان گفت با گذشت سالها از آن زمان هنوز قوانین حمایتکننده از زنان خشونتدیده یا در معرض خشونت در کشور وجود ندارد. در این زمینه نیز امیدواریم که مجلس آینده که زنان نقش بسیار مهمی در آن داشتند، اقدامات لازم را انجام دهد و قوانینی تصویب کند که هم پیشگیرانه باشد و باعث شود این خشونتها کاهش پیدا کند و هم حمایتکننده باشد تا زنان قربانی خشونت بدانند در صورت تجربه خشونت میتوانند با حمایت قانون، برای استیفای حقوق خود اقدام کنند. در کنار اینها مسئولان و نهادهای مختلف، ازجمله نهادهای دولتی باید زمینههای حمایتی را فراهم کنند. بدون وجود مراجع حمایتکننده که زنان بدانند در مواقع خطر میتوانند به آنها پناه ببرند، رفع همه اشکال خشونت خانگی امکانپذیر نیست. سالهاست که از راهاندازی پلیس اجتماعی ویژه زنان و کودکان آسیبدیده صحبت میشود ولی درباره آن اقدام عملی صورت نگرفته است. سالهاست که گفته میشود باید خطوط تلفنی در نظر گرفته شود که زنان و کودکان خشونتدیده بتوانند در صورت نیاز با آنها تماس بگیرند و پلیس و دیگر نهادهای حمایتی بتوانند بهسرعت وارد عمل شوند و آنها را از معرض خطر دور کنند. ولی متأسفانه هنوز هیچیک از این اقدامات صورت نگرفته است و هرچقدر دیرتر این اقدامات صورت پذیرد، بیش از پیش نهاد خانواده تهدید خواهد شد.
این روزها متأسفانه خبرهای بسیار ناراحتکنندهای در ارتباط با خشونت در جامعه میشنویم؛ از شکنجه و آزار اعظم و دو دختر پنج و هفتسالهاش در مشهد تا آزار و قتل ستایش قریشی، دختر ششساله افغانستانی. این خشونتها که علیه زنان و دختران صورت پذیرفته است بار دیگر موضوع خشونت علیه زنان را در جامعه پررنگ و فرصتی برای تفکر در این زمینه فراهم کرده است؛ فرصتی برای علتیابی این پدیده که متأسفانه در جامعه ما مسبوق به سابقه هم هست و البته جستوجوی راهحل براساس علتیابیهای صورتگرفته. به همین دلیل لازم است دو گروه به موازات هم در این زمینه فعال شوند. گروه اول که جامعهشناسان و روانشناسان هستند و باید سریعا وارد عمل شوند زیرا این گروه مواد اولیه را درباره چرایی این خشونتها فراهم میکنند. ما در ابتدا باید بدانیم چرا و چگونه یک مرد میتواند این درجه از خشونت را نسبت به نزدیکترین کسانش اعمال کند؟ گفته میشود دلیل این موضوع اعتیاد همسر اعظم بوده است. بنابراین باید در این زمینه در کشور تحقیق و پژوهش کنند. گروه دوم قانونگذاران و مسئولان کشور هستند. ما متأسفانه در زمینه قانونگذاری در حوزه زنان ضعیف عمل کردهایم. یکی از موضوعاتی که در مجلس ششم، فراکسیون زنان بهدنبال آن بود تصویب قوانینی برای مبارزه با خشونت خانگی بود که میتوان گفت با گذشت سالها از آن زمان هنوز قوانین حمایتکننده از زنان خشونتدیده یا در معرض خشونت در کشور وجود ندارد. در این زمینه نیز امیدواریم که مجلس آینده که زنان نقش بسیار مهمی در آن داشتند، اقدامات لازم را انجام دهد و قوانینی تصویب کند که هم پیشگیرانه باشد و باعث شود این خشونتها کاهش پیدا کند و هم حمایتکننده باشد تا زنان قربانی خشونت بدانند در صورت تجربه خشونت میتوانند با حمایت قانون، برای استیفای حقوق خود اقدام کنند. در کنار اینها مسئولان و نهادهای مختلف، ازجمله نهادهای دولتی باید زمینههای حمایتی را فراهم کنند. بدون وجود مراجع حمایتکننده که زنان بدانند در مواقع خطر میتوانند به آنها پناه ببرند، رفع همه اشکال خشونت خانگی امکانپذیر نیست. سالهاست که از راهاندازی پلیس اجتماعی ویژه زنان و کودکان آسیبدیده صحبت میشود ولی درباره آن اقدام عملی صورت نگرفته است. سالهاست که گفته میشود باید خطوط تلفنی در نظر گرفته شود که زنان و کودکان خشونتدیده بتوانند در صورت نیاز با آنها تماس بگیرند و پلیس و دیگر نهادهای حمایتی بتوانند بهسرعت وارد عمل شوند و آنها را از معرض خطر دور کنند. ولی متأسفانه هنوز هیچیک از این اقدامات صورت نگرفته است و هرچقدر دیرتر این اقدامات صورت پذیرد، بیش از پیش نهاد خانواده تهدید خواهد شد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.