|

تاجگردون در نامه‌ای به لاریجانی:

مانع تصویب برنامه ششم در مجلس فعلی شوید

شرق: دیروز غلامرضا تاجگردون، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس خطاب به رئیس مجلس نامه‌ای نوشت و در آن صراحتا از لاریجانی خواست از هر طریقی که می‌تواند مانع تصویب برنامه ششم در مجلس فعلی شود. تاجگردون در همان ابتدای نامه، تاکید کرده که این یادداشت سیاسی نیست و سپس دلایلش را توضیح داده است. او نامه را با اشاره به یک تجربه تلخ آغاز می‌کند: مجلس ششم در چنین شرایطی مشابه فضای کنونی مجلس نهم و دهم قرار گرفته بود (البته با شرایط سیاسی خاص خود). اکثریت قاطع نمایندگان تغییر کرده بودند، برنامه چهارم روی میز مجلس بود و کشور هم بدون برنامه. مجلس فوق از تجربه خود استفاده کرده و همچون دوستان امروز ما این‌گونه برداشت می‌کردند که بهتر است از تجربه مفید مجلس استفاده شده و با قید فوریت برنامه را به تصویب برسانیم و آنچنان کردند که شما بهتر از من می‌دانید و برنامه در مجلس ششم به تصویب رسید.
مجلس هفتم آمد و با نگاهی دیگر، ایرادات شورای نگهبان، رفت‌وبرگشت در مجمع و حرف‌وحدیث‌های متعدد موجب شد در آغازین روزهای کاری خود، برنامه را به شکل دیگر اصلاح و به تصویب رسانند؛ برنامه‌ای که پایه‌اش چیز دیگری بود و رویش نمای دیگر. نتیجه آن شد که دولتی آمد و ضعف خود یا به‌عبارتی نیت خود مبنی‌بر بی‌توجهی به ساختار نظارتی و برنامه‌ای را در پشت این دوگانگی پایه و رو پنهان کرد و آنچه کرد که همگان می‌دانند و قصد بر واکاوی آن ندارم. برنامه مثله شد و انحراف جدی در فرایند توسعه و هدایت صحیح منابع صورت گرفت که این موضوع را تقریبا همه تأیید می‌کنند. برنامه ششم نه با آن تندی، بلکه نمایشی از آن حالت است و یقین دارم اتفاق مشابه صورت خواهد گرفت. دومین نکته در این نامه به اختلاف نظر جدی مبنی‌بر نوع نگاه به برنامه بین دولت و برخی از دوستان و صاحب‌نظران درباره شکل و ماهیت برنامه می‌پردازد: با تقدیم برنامه از سوی دولت به مجلس و از شکل ظاهری برنامه این‌گونه استنباط می‌شود که دولت فعلی حرف‌نگفته و پنهان در وجود دولت‌های گذشته را نهان کرد؛ حرفی که می‌گوید برنامه به حکم قانون اساسی، متعلق به دولت است و دولت صرفا احکامی را که نیازمند اجرای برنامه است، از مجلس مطالبه می‌کند و به این منظور عنوان برنامه ششم تقدیمی به مجلس شد: «احکام مورد نیاز اجرای برنامه». این جمله پنج کلمه‌ای دنیایی از نگاه‌های حقوقی متفاوت است. نباید ساده از آن گذشت و بی‌تدبر و بدون دستیابی به باور یکسان بین مجلس و دولت و کارشناسان کشور، عجولانه تصمیمی گرفت و کار اجرای برنامه را به چالش بکشیم؛ برنامه‌ای که انبوهی از سیاست‌های کلی بالا دست آن است و ابزارهای نظارتی آن مفقود و نظم قانون اساسی ما انحصارا قانون‌گذاری و نظارت را بر عهده مجلس گذاشته است.
برخی از دوستان اصرار بر ارائه برنامه توسط دولت و تصویب آن توسط مجلس دارند و برخی غیر از این تصور دارند و دولت هم نظر دیگر. آنچه مشهود است دولت همچنان اصرار بر نظر خود دارد. این موضوع هم بدون بحث استدلالی و برداشت یکسان حقوقی و در یک فضای سالم کارشناسی و غیرسیاسی، قابل حل نیست.
شاید یکی از دلایلی که قاطبه نمایندگان مجلس رأی بر تمدید برنامه پنجم دادند، همین بود و بس.
تمدید برنامه پنجم این فرصت را برای مجلس خلق کرد که بدون تعجیل در تصویب، خرد بیشتر صاحب‌نظران را به کار گرفته شود تا برنامه دچار انحراف نشود. نه افراط مسلط شود و نه تفریط، ما را به انحراف بکشاند. جناب دکتر لاریجانی، تصویب این برنامه یا تصویب تعدادی حکم توسط این مجلس، کار سخت و پیچیده‌ای نیست و شاید بتوان در واپسین روزهای مجلس در یکی، دو، سه شیفت اضافه و بدون تعصب و انگیزه بالا کار را به سرانجام رساند.
تاجگردون در بخش پایانی نامه با طرح این پرسش که «نتیجه چه می‌شود و بعد چه اتفاقی می‌افتد»، چنین آورده است: مجلسی خواهد آمد که قطعا نگاهش با این مجلس متفاوت است و یقینا انسان‌هایی با تجربه متفاوت هستند که دارای نگاهی متفاوت به فرایند توسعه و واقعیات امروز جامعه هستند. دولتی حاکم است که شاید این رویه را قبول نداشته باشد و نتیجه آن خواهد شد که دولت برنامه را اجرا نکند و مجلسی که اصل برنامه را قبول ندارد تعصبی بر نظارت نداشته و کشور بدون برنامه جلو خواهد رفت و همه ضعف‌های دولت و مجلس در پشت این فضای غبارآلود گم می‌شود. دولت و مجلس دست به‌کار خواهند شد و هر روز باید شاهد اصلاحی در برنامه بوده و درنتیجه بودجه‌های مصوب کشور انحراف جدی از برنامه خواهند داشت.

شرق: دیروز غلامرضا تاجگردون، رئیس کمیسیون برنامه و بودجه مجلس خطاب به رئیس مجلس نامه‌ای نوشت و در آن صراحتا از لاریجانی خواست از هر طریقی که می‌تواند مانع تصویب برنامه ششم در مجلس فعلی شود. تاجگردون در همان ابتدای نامه، تاکید کرده که این یادداشت سیاسی نیست و سپس دلایلش را توضیح داده است. او نامه را با اشاره به یک تجربه تلخ آغاز می‌کند: مجلس ششم در چنین شرایطی مشابه فضای کنونی مجلس نهم و دهم قرار گرفته بود (البته با شرایط سیاسی خاص خود). اکثریت قاطع نمایندگان تغییر کرده بودند، برنامه چهارم روی میز مجلس بود و کشور هم بدون برنامه. مجلس فوق از تجربه خود استفاده کرده و همچون دوستان امروز ما این‌گونه برداشت می‌کردند که بهتر است از تجربه مفید مجلس استفاده شده و با قید فوریت برنامه را به تصویب برسانیم و آنچنان کردند که شما بهتر از من می‌دانید و برنامه در مجلس ششم به تصویب رسید.
مجلس هفتم آمد و با نگاهی دیگر، ایرادات شورای نگهبان، رفت‌وبرگشت در مجمع و حرف‌وحدیث‌های متعدد موجب شد در آغازین روزهای کاری خود، برنامه را به شکل دیگر اصلاح و به تصویب رسانند؛ برنامه‌ای که پایه‌اش چیز دیگری بود و رویش نمای دیگر. نتیجه آن شد که دولتی آمد و ضعف خود یا به‌عبارتی نیت خود مبنی‌بر بی‌توجهی به ساختار نظارتی و برنامه‌ای را در پشت این دوگانگی پایه و رو پنهان کرد و آنچه کرد که همگان می‌دانند و قصد بر واکاوی آن ندارم. برنامه مثله شد و انحراف جدی در فرایند توسعه و هدایت صحیح منابع صورت گرفت که این موضوع را تقریبا همه تأیید می‌کنند. برنامه ششم نه با آن تندی، بلکه نمایشی از آن حالت است و یقین دارم اتفاق مشابه صورت خواهد گرفت. دومین نکته در این نامه به اختلاف نظر جدی مبنی‌بر نوع نگاه به برنامه بین دولت و برخی از دوستان و صاحب‌نظران درباره شکل و ماهیت برنامه می‌پردازد: با تقدیم برنامه از سوی دولت به مجلس و از شکل ظاهری برنامه این‌گونه استنباط می‌شود که دولت فعلی حرف‌نگفته و پنهان در وجود دولت‌های گذشته را نهان کرد؛ حرفی که می‌گوید برنامه به حکم قانون اساسی، متعلق به دولت است و دولت صرفا احکامی را که نیازمند اجرای برنامه است، از مجلس مطالبه می‌کند و به این منظور عنوان برنامه ششم تقدیمی به مجلس شد: «احکام مورد نیاز اجرای برنامه». این جمله پنج کلمه‌ای دنیایی از نگاه‌های حقوقی متفاوت است. نباید ساده از آن گذشت و بی‌تدبر و بدون دستیابی به باور یکسان بین مجلس و دولت و کارشناسان کشور، عجولانه تصمیمی گرفت و کار اجرای برنامه را به چالش بکشیم؛ برنامه‌ای که انبوهی از سیاست‌های کلی بالا دست آن است و ابزارهای نظارتی آن مفقود و نظم قانون اساسی ما انحصارا قانون‌گذاری و نظارت را بر عهده مجلس گذاشته است.
برخی از دوستان اصرار بر ارائه برنامه توسط دولت و تصویب آن توسط مجلس دارند و برخی غیر از این تصور دارند و دولت هم نظر دیگر. آنچه مشهود است دولت همچنان اصرار بر نظر خود دارد. این موضوع هم بدون بحث استدلالی و برداشت یکسان حقوقی و در یک فضای سالم کارشناسی و غیرسیاسی، قابل حل نیست.
شاید یکی از دلایلی که قاطبه نمایندگان مجلس رأی بر تمدید برنامه پنجم دادند، همین بود و بس.
تمدید برنامه پنجم این فرصت را برای مجلس خلق کرد که بدون تعجیل در تصویب، خرد بیشتر صاحب‌نظران را به کار گرفته شود تا برنامه دچار انحراف نشود. نه افراط مسلط شود و نه تفریط، ما را به انحراف بکشاند. جناب دکتر لاریجانی، تصویب این برنامه یا تصویب تعدادی حکم توسط این مجلس، کار سخت و پیچیده‌ای نیست و شاید بتوان در واپسین روزهای مجلس در یکی، دو، سه شیفت اضافه و بدون تعصب و انگیزه بالا کار را به سرانجام رساند.
تاجگردون در بخش پایانی نامه با طرح این پرسش که «نتیجه چه می‌شود و بعد چه اتفاقی می‌افتد»، چنین آورده است: مجلسی خواهد آمد که قطعا نگاهش با این مجلس متفاوت است و یقینا انسان‌هایی با تجربه متفاوت هستند که دارای نگاهی متفاوت به فرایند توسعه و واقعیات امروز جامعه هستند. دولتی حاکم است که شاید این رویه را قبول نداشته باشد و نتیجه آن خواهد شد که دولت برنامه را اجرا نکند و مجلسی که اصل برنامه را قبول ندارد تعصبی بر نظارت نداشته و کشور بدون برنامه جلو خواهد رفت و همه ضعف‌های دولت و مجلس در پشت این فضای غبارآلود گم می‌شود. دولت و مجلس دست به‌کار خواهند شد و هر روز باید شاهد اصلاحی در برنامه بوده و درنتیجه بودجه‌های مصوب کشور انحراف جدی از برنامه خواهند داشت.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.