به یاد بهمن بیگی، بنیانگذار آموزش عشایر
قدر بدانیم
جهانگیر ایزدپناه
بگوییم و به یاد بیاوریم بلکه در آینده غفلت کمتری صورت پذیرد. زندهیاد بهمن بیگی را همه میشناسیم؛ اسطورهای بدون نیاز به توصیف، کسی که نور علم را از کورهراهها به سیاهچادرهای عشایر رساند و بشارتدهنده علم، آگاهی، ترقی و عقلانیت بود. با نگاهی به کتابش «بخارای من ایل من» بدون اغراق میتوان گفت اگر از همان ابتدا بر نویسندگی تمرکز میکرد و مسئولیت آموزش عشایر را برعهده نداشت یکی از نویسندگان ماندگار میشد. توصیفات و صحنهآرایی و مقدمهچینی و بیان زیبا برای شخصیتهای داستانهایش حیرتانگیزند. در مورد شخصیت و اقدامات بهمن بیگی صاحبنظران گفتهاند و خواهند گفت. اما این حقیر میخواهم از غفلتها و ندانمکاریها و تندرویها بگویم. وقتی در خاطرات میخوانیم و میشنویم که در آن سالها بهجای گرامیداشت و بهکارگیری این شخصیت فداکار در عرصه علم مورد بیمهری واقع شد تأسفآور است. آیا افسوس نخواهید خورد؟
عجیبتر آنکه سالهایسال تا هنگام مرگش در انزوا و فراموشی بود. نه قدردانی، نه برگزاری همایش و گردهمایی برای ارجنهادن به فعالیتها و فداکاریهایش. (البته مردم و شاگردانش هیچوقت وی را فراموش نکردند و نخواهند کرد). صد افسوس و دریغ! مسئولان امر هنگام مرگش به فکر قدردانی و برگزاری تشییع جنازه رسمی میافتند که بحق خانوادهاش هم نوشداروی بعد از مرگ سهراب میدانند. خاکسپاری زندهیاد بهمن بیگی هم با حضور شایسته دوستدارانش بهسر آمد. ولی تجربه و زندگی و استقبال مردم از خادمان و قهرمانانشان به ما میآموزد و میتواند آویزه گوش مسئولان امر باشد که در این مملکت و این سرزمین کهن و باستانی بسی بهمن بیگیهای زنده و ارج نهادهنشده وجود دارند که نشاید در مورد آنها باز هم غفلت صورت گیرد. نوشداروی بعد از مرگ سهراب به چه کار آید؟
بگوییم و به یاد بیاوریم بلکه در آینده غفلت کمتری صورت پذیرد. زندهیاد بهمن بیگی را همه میشناسیم؛ اسطورهای بدون نیاز به توصیف، کسی که نور علم را از کورهراهها به سیاهچادرهای عشایر رساند و بشارتدهنده علم، آگاهی، ترقی و عقلانیت بود. با نگاهی به کتابش «بخارای من ایل من» بدون اغراق میتوان گفت اگر از همان ابتدا بر نویسندگی تمرکز میکرد و مسئولیت آموزش عشایر را برعهده نداشت یکی از نویسندگان ماندگار میشد. توصیفات و صحنهآرایی و مقدمهچینی و بیان زیبا برای شخصیتهای داستانهایش حیرتانگیزند. در مورد شخصیت و اقدامات بهمن بیگی صاحبنظران گفتهاند و خواهند گفت. اما این حقیر میخواهم از غفلتها و ندانمکاریها و تندرویها بگویم. وقتی در خاطرات میخوانیم و میشنویم که در آن سالها بهجای گرامیداشت و بهکارگیری این شخصیت فداکار در عرصه علم مورد بیمهری واقع شد تأسفآور است. آیا افسوس نخواهید خورد؟
عجیبتر آنکه سالهایسال تا هنگام مرگش در انزوا و فراموشی بود. نه قدردانی، نه برگزاری همایش و گردهمایی برای ارجنهادن به فعالیتها و فداکاریهایش. (البته مردم و شاگردانش هیچوقت وی را فراموش نکردند و نخواهند کرد). صد افسوس و دریغ! مسئولان امر هنگام مرگش به فکر قدردانی و برگزاری تشییع جنازه رسمی میافتند که بحق خانوادهاش هم نوشداروی بعد از مرگ سهراب میدانند. خاکسپاری زندهیاد بهمن بیگی هم با حضور شایسته دوستدارانش بهسر آمد. ولی تجربه و زندگی و استقبال مردم از خادمان و قهرمانانشان به ما میآموزد و میتواند آویزه گوش مسئولان امر باشد که در این مملکت و این سرزمین کهن و باستانی بسی بهمن بیگیهای زنده و ارج نهادهنشده وجود دارند که نشاید در مورد آنها باز هم غفلت صورت گیرد. نوشداروی بعد از مرگ سهراب به چه کار آید؟
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.