با حوزه اجتماعی مهربانتر باشیم
سیدحسن موسویچلک- رئیس انجمن مددکاری ایران
نه برای سال پیشرو، بلکه برای سالها و سالیانی که در پیش است، «محیطزیست» را باید یکی از اولویتهای حوزههای مختلف به حساب آوریم؛ ضرورت پرداختن به این حوزه در بخشهای دولتی و غیردولتی تنها بهخاطر حفظ محیطزیست در معنای علمی آن نیست، بلکه در دنیای امروز، زیست سالم را یکی از حقوق اجتماعی افراد جامعه میدانند. بنابراین آنگاه که سخن از مسائل اجتماعی به میان میآید، پرداختن به محیطزیست نیز در اولویتهای آن گنجانده شده است. بااینحساب برای سال پیشرو باید امیدوار باشیم که مسائل اجتماعی از حاشیه به متن بیایند چراکه وضعیت اجتماعی ایران در شرایط کنونی نگرانکننده است و نیازمند مدیریتی هوشمند در این زمینه هستیم که واقعیتها را آنگونه که هست بپذیرد و براساس آن برنامهریزی مطلوبی داشته باشد. در حوزه برنامهریزی، نظام رفاه و تأمین اجتماعی ایران (فارغ از تشکیلات و ساختار دولتی آن) باید با پنج مؤلفه مورد ارزیابی و بازنگری قرار بگیرد؛ «فراگیری خدمات»، «جامعیت خدمات»، «کفایت خدمات»، «استمرار خدمات» و «اثربخشی خدمات». اگر نظام رفاه در کشور براساس چنین مؤلفههایی مورد بازنگری جدی قرار بگیرد، نگرانیهای ما در سال پیشرو از مزمنترشدن و عمیقترشدن آسیبهای اجتماعی اندکی کمتر خواهد شد. سال آینده، سالی است که کشور باید برای کاهش سرمایههای اجتماعی خودش فکری اساسی کند. مشارکتهای احساسی و لحظهای که در بزنگاههای محیطزیستی، اجتماعی و ملی میبینیم، سرمایههای اجتماعی به حساب نمیآیند بلکه براساس الگوهای بینالمللی، کشوری به سرمایههای اجتماعی خود افتخار میکند که مهربانی را در فضای اجتماعی خودش تسری داده باشد. برعکس آن جامعه امروز ما، جامعهای خودمحور است که شعار «کلاهمان را باد نبرد»، به محور انتخاب در سبک زندگی ما بدل شده. پس کجا هستند مردمی که میسرودند: «بیا در کوچهباغ شهر احساس/ شکست لاله را جدی بگیریم/ اگر نیلوفری دیدیم زخمی/ برای قلب پردردش بمیریم». خلاصه کلام اینکه ما باید در بخشهای مختلف حوزه اجتماعی، یک بازنگری جدی کنیم تا سال آینده پلهای رو به صعود برای وضعیت اجتماعی ایران به حساب آید.
نه برای سال پیشرو، بلکه برای سالها و سالیانی که در پیش است، «محیطزیست» را باید یکی از اولویتهای حوزههای مختلف به حساب آوریم؛ ضرورت پرداختن به این حوزه در بخشهای دولتی و غیردولتی تنها بهخاطر حفظ محیطزیست در معنای علمی آن نیست، بلکه در دنیای امروز، زیست سالم را یکی از حقوق اجتماعی افراد جامعه میدانند. بنابراین آنگاه که سخن از مسائل اجتماعی به میان میآید، پرداختن به محیطزیست نیز در اولویتهای آن گنجانده شده است. بااینحساب برای سال پیشرو باید امیدوار باشیم که مسائل اجتماعی از حاشیه به متن بیایند چراکه وضعیت اجتماعی ایران در شرایط کنونی نگرانکننده است و نیازمند مدیریتی هوشمند در این زمینه هستیم که واقعیتها را آنگونه که هست بپذیرد و براساس آن برنامهریزی مطلوبی داشته باشد. در حوزه برنامهریزی، نظام رفاه و تأمین اجتماعی ایران (فارغ از تشکیلات و ساختار دولتی آن) باید با پنج مؤلفه مورد ارزیابی و بازنگری قرار بگیرد؛ «فراگیری خدمات»، «جامعیت خدمات»، «کفایت خدمات»، «استمرار خدمات» و «اثربخشی خدمات». اگر نظام رفاه در کشور براساس چنین مؤلفههایی مورد بازنگری جدی قرار بگیرد، نگرانیهای ما در سال پیشرو از مزمنترشدن و عمیقترشدن آسیبهای اجتماعی اندکی کمتر خواهد شد. سال آینده، سالی است که کشور باید برای کاهش سرمایههای اجتماعی خودش فکری اساسی کند. مشارکتهای احساسی و لحظهای که در بزنگاههای محیطزیستی، اجتماعی و ملی میبینیم، سرمایههای اجتماعی به حساب نمیآیند بلکه براساس الگوهای بینالمللی، کشوری به سرمایههای اجتماعی خود افتخار میکند که مهربانی را در فضای اجتماعی خودش تسری داده باشد. برعکس آن جامعه امروز ما، جامعهای خودمحور است که شعار «کلاهمان را باد نبرد»، به محور انتخاب در سبک زندگی ما بدل شده. پس کجا هستند مردمی که میسرودند: «بیا در کوچهباغ شهر احساس/ شکست لاله را جدی بگیریم/ اگر نیلوفری دیدیم زخمی/ برای قلب پردردش بمیریم». خلاصه کلام اینکه ما باید در بخشهای مختلف حوزه اجتماعی، یک بازنگری جدی کنیم تا سال آینده پلهای رو به صعود برای وضعیت اجتماعی ایران به حساب آید.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.