|

دلی پر اسف

زنده‌یاد استاد سیدعبدالله انوار از نام‌آوران ایران‌زمین و از آخرین‌های نسل جامع علوم معقول و منقول بود. آشنایی اینجانب با مرحوم استاد سیدعبدالله انوار به دو یا سه دهه قبل برمی‌گردد. زمانی که تمرکز مطالعات خود را بر روی تهران گذاشتم و همواره از راهنمایی‌‌های با خلوص نیت و رفتار پدرانه ایشان بهره‌مند می‌شدم.

دلی  پر اسف

مهرشاد کاظمی: زنده‌یاد استاد سیدعبدالله انوار از نام‌آوران ایران‌زمین و از آخرین‌های نسل جامع علوم معقول و منقول بود. آشنایی اینجانب با مرحوم استاد سیدعبدالله انوار به دو یا سه دهه قبل برمی‌گردد. زمانی که تمرکز مطالعات خود را بر روی تهران گذاشتم و همواره از راهنمایی‌‌های با خلوص نیت و رفتار پدرانه ایشان بهره‌مند می‌شدم. به خاطر دارم زمانی که می‌خواستیم جشنواره پژوهشی جایزه تهران را در سال ۱۳۹۲ راه‌اندازی کنیم، ایشان ما را در این مسیر تشویق و راهنمایی می‌کرد و خود نیز به سبب مطالعات، پژوهش‌ها و مشاهدات عینی که درخصوص تهران داشت، از سوی هیئت داوران، برگزیده اولین دوره جایزه تهران شد. در سال ۱۳۹۵ هم‌زمان با نام‌گذاری روز چهاردهم مهرماه به نام «روز تهران» استاد تعدادی برگ درخت چنار را که به عقیده ایشان یکی از نمادهای تهران است، امضا کرد و به اینجانب هدیه داد که اکنون زینت‌بخش کتابخانه‌ام است. آخرین دیدار ما پنج روز قبل از فوت استاد میسر شد. به منزل ایشان در خیابان آجودانیه برای عرض ادب و احوالپرسی رفتیم. سرآغاز صحبت همچون جلسات قبلی درباره تهران قدیم بود. این بار ایشان درباره محله سعادت‌آباد سخن گفت و اشاره کرد: «سعادت‌آباد دهی قدیمی بوده و قلعه داشته، مالک آن جعفر میرزا شازده قاجار بود که سیدضیاء نیمی از آن را می‌خرد و غرب آن را که به فرحزاد می‌رسد خانواده آهی خریداری می‌کنند و نام آن را «سعادت‌آباد» گذاشتند. برخلاف تصور رایج که می‌گویند اینجا سیدآباد بوده. سیدضیاء در آنجا روش‌های کشاورزی به‌خصوص فن لوله‌کشی را به مردم محله آموزش می‌داده». در بخشی دیگری از صحبت‌ها، استاد اشاره می‌کرد: «ما برای تهیه آب آشامیدنی به قنات سفارت انگلیس می‌رفتیم که در خیابان چرچیل (نوفل‌لوشاتو) بود و کوزه‌ای دو ریال آب می‌خریدیم. استاد در مورد وجه تسمیه کوچه پسته‌بگ در محله عودلاجان گفت: «پسته‌بگ غلام دربار قاجار بود و این کوچه به نام اوست». در این دیدار به افراد تأثیرگذار در انقلاب مشروطه و پس از آن نیز اشاره کرد و خاطره‌ای از قول پدر مرحومش نقل کرد؛ «زمانی که من به دنیا آمدم مرحوم سیدحسن مدرس، دوست پدرم، دعا و اذان را در گوش من خواند». در پایان این گپ‌وگفت دوستانه که استاد میل به ادامه آن داشت و من فکر نمی‌کردم که این ملاقات آخرین دیدار است، استاد شعری از وثوق‌‌الدوله را 

برای ما خواند.

دل پراسف از ماضی‌ام وز حال بس ناراضی‌ام

تا خود چه راند قاضی‌ام تقدیر استقبال‌ها

نقش جبین در هم شده فر جوانی کم شده

شمشاد قامت خم شده گشته الف‌ها دال‌ها

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.