|

التماس دعا برای راهیان ناشناخته!

جواد طوسی

تجربه این سال‌ها نشان داده همواره از اهالی هنر در عرصه سیاست و بزنگاه‌های حساس تاریخی و اعیاد مذهبی و ایرانی، استفاده ابزاری شده است. فلان کاندیدای ریاست‌جمهوری و مسئول فرهنگی و رسانه‌ای برای آنکه اموراتش بگذرد و نام نیک و متفاوتی از خود به جا بگذارد، بازیگران محبوب، خوشنام و سرشناس را دعوت می‌کند و صدر مجلس می‌نشاند یا به بالینشان در دوران نقاهت می‌رود و با این عکس‌های یادگاری، خودش را به‌عنوان یک هنردوست و حامی پیش‌کسوت‌ها معرفی می‌کند. جماعت هنری هم به اقتضای سن‌وسال و حس شرقی و... دلایل دیگر، با این حال‌دادن‌ها کنار آمده اند. اما در انتخابات مجلس شورای اسلامی پیشِ‌رو، با نگرش متفاوت و عقلانی‌تری از سوی شماری از اهل فرهنگ و هنر مواجهیم. این آمدن به میدان و حضور فاعلانه از سوی تعداد محدودی از افراد گمنام و نام‌آشنای این وادی را به فال نیک می‌گیریم و امیدواریم نیت این بزرگواران خیر باشد و در صورت راهیابی به مجلس (با دوری از جاه‌طلبی و آینده‌نگری حسابگرانه) قدم‌های مثبتی در عرصه پرسنگلاخ فرهنگ و هنر بردارند. متأسفانه در این فضای پرسوءتفاهم و سیاست‌زده جامعه و دسته‌بندی‌های جناحی و استمرار مرز خودی و غیرخودی، با نوعی بی‌انگیزگی و انفعال از سوی دلسوزان فرهنگی و افراد شاخص و تأثیرگذار در این حوزه روبه‌رو هستیم. شاید نگاه واقع‌بینانه آنها این باشد که در این اوضاع و احوال و بازار داغ برچسب‌زدن، که ما محلی از اعراب نداریم، پس چه بهتر قبل از آنکه عدم صلاحیتمان را جار بزنند، خودمان را خراب نکنیم و همچنان ناظر در کنار گود باشیم. در این قحط‌سالی و دوران فترت، امیدواریم لااقل از میان همین تعداد محدود اشخاص کاندیداشده در این حوزه، فرد یا افرادی انتخاب شوند که سمت‌وسو و دغدغه‌های فرهنگی بیشتری داشته باشند و روحي تازه به فضای کمیسیون فرهنگی- هنری مجلس بدمند. حضور افراد سردوگرم‌چشیده با ریشه‌های قرص و محکم فرهنگی در این کمیسیون می‌تواند نگاه‌های بدبینانه و سلبی به جامعه فرهنگی- هنری و تولیدات و دست‌اندرکارانش را تلطیف کند و موجب جهت‌دهی درستی در این حوزه شود. آن قدیم‌ها وقتی خانواده‌ای می‌خواست سفر برود، براساس حسن اعتماد، به همسایه خود می‌گفت: «جون تو، جونِ خونه، به‌خصوص صندوق خونه!» حالا حکایت ماست، با این راهیان احتمالی به خانه ملت!

تجربه این سال‌ها نشان داده همواره از اهالی هنر در عرصه سیاست و بزنگاه‌های حساس تاریخی و اعیاد مذهبی و ایرانی، استفاده ابزاری شده است. فلان کاندیدای ریاست‌جمهوری و مسئول فرهنگی و رسانه‌ای برای آنکه اموراتش بگذرد و نام نیک و متفاوتی از خود به جا بگذارد، بازیگران محبوب، خوشنام و سرشناس را دعوت می‌کند و صدر مجلس می‌نشاند یا به بالینشان در دوران نقاهت می‌رود و با این عکس‌های یادگاری، خودش را به‌عنوان یک هنردوست و حامی پیش‌کسوت‌ها معرفی می‌کند. جماعت هنری هم به اقتضای سن‌وسال و حس شرقی و... دلایل دیگر، با این حال‌دادن‌ها کنار آمده اند. اما در انتخابات مجلس شورای اسلامی پیشِ‌رو، با نگرش متفاوت و عقلانی‌تری از سوی شماری از اهل فرهنگ و هنر مواجهیم. این آمدن به میدان و حضور فاعلانه از سوی تعداد محدودی از افراد گمنام و نام‌آشنای این وادی را به فال نیک می‌گیریم و امیدواریم نیت این بزرگواران خیر باشد و در صورت راهیابی به مجلس (با دوری از جاه‌طلبی و آینده‌نگری حسابگرانه) قدم‌های مثبتی در عرصه پرسنگلاخ فرهنگ و هنر بردارند. متأسفانه در این فضای پرسوءتفاهم و سیاست‌زده جامعه و دسته‌بندی‌های جناحی و استمرار مرز خودی و غیرخودی، با نوعی بی‌انگیزگی و انفعال از سوی دلسوزان فرهنگی و افراد شاخص و تأثیرگذار در این حوزه روبه‌رو هستیم. شاید نگاه واقع‌بینانه آنها این باشد که در این اوضاع و احوال و بازار داغ برچسب‌زدن، که ما محلی از اعراب نداریم، پس چه بهتر قبل از آنکه عدم صلاحیتمان را جار بزنند، خودمان را خراب نکنیم و همچنان ناظر در کنار گود باشیم. در این قحط‌سالی و دوران فترت، امیدواریم لااقل از میان همین تعداد محدود اشخاص کاندیداشده در این حوزه، فرد یا افرادی انتخاب شوند که سمت‌وسو و دغدغه‌های فرهنگی بیشتری داشته باشند و روحي تازه به فضای کمیسیون فرهنگی- هنری مجلس بدمند. حضور افراد سردوگرم‌چشیده با ریشه‌های قرص و محکم فرهنگی در این کمیسیون می‌تواند نگاه‌های بدبینانه و سلبی به جامعه فرهنگی- هنری و تولیدات و دست‌اندرکارانش را تلطیف کند و موجب جهت‌دهی درستی در این حوزه شود. آن قدیم‌ها وقتی خانواده‌ای می‌خواست سفر برود، براساس حسن اعتماد، به همسایه خود می‌گفت: «جون تو، جونِ خونه، به‌خصوص صندوق خونه!» حالا حکایت ماست، با این راهیان احتمالی به خانه ملت!

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.