|

اکونومیست

فردای اقتصاد در سایت خود مطلبی از اکونومیست را ترجمه و منتشر کرده که به عملکرد کنونی شرکت‌های جهان توجه داشته و عملکردهایی را که در واقعیت ممکن است هر لحظه نمایشی‌بودن آن عیان شود، مورد توجه قرار داده است. در این مقاله به دلایل پرطمطراق‌شدن عناوین شغلی پرداخته است.

فردای اقتصاد در سایت خود مطلبی از اکونومیست را ترجمه و منتشر کرده که به عملکرد کنونی شرکت‌های جهان توجه داشته و عملکردهایی را که در واقعیت ممکن است هر لحظه نمایشی‌بودن آن عیان شود، مورد توجه قرار داده است. در این مقاله به دلایل پرطمطراق‌شدن عناوین شغلی پرداخته است. روشی که «وقتی پول کم است، راهی برای قدردانی ارزان از تلاش‌های یک فرد است» در واقع این شیوه کمک می‌کند تا افراد حس بهتری به شغلی که دارند، داشته باشند و البته شرح وظایف‌شان اندکی تغییر می‌کند و جذاب‌تر می‌شود. این مطلب با روایت شرایط حاضر آغاز می‌شود؛ مثلا وقتی برای ملاقات با شخصی که جایی کار می‌کند، وارد یک دفتر ناآشنا می‌شوید، تقریبا به طور قطع به فردی نزدیک می‌شوید که پشت میز بزرگی نشسته است. ممکن است فکر کنید قرار است با یک مسئول پذیرش صحبت کنید؛ اما در برخی از ساختمان‌ها، با شخصی با عنوان شغلی بسیار بزرگ‌تر سروکار خواهید داشت: یک سفیر لابی. بسیاری از شرکت‌ها در‌حال‌حاضر یک «مدیر اولین برداشت‌ها» را استخدام می‌کنند؛ شغلی که مسئولیت‌های آن شامل خوشامدگویی به همه بازدیدکنندگان در پیشخوان جلویی است، انگار در حال ملاقات با یک مسئول پذیرش هستید. در هادسون یاردز، ساختمانی در مرکز شهر منهتن، مسئولان به علاقه‌مندان استخدام می‌گویند که از آنها انتظار می‌رود در هنگام مواجهه با سؤال بازدیدکنندگان، تجربیات‌شان را در اختیارشان قرار دهند، گویی «سفیر برند» هستند. پرطمطراق‌شدن عنوان مشاغل قابل درک است. وقتی پول کم است، دست‌اندازی در عناوین شغلی، راهی برای قدردانی ارزان از تلاش‌های یک فرد است. شغلی که عنوانی معتبرتر داشته باشد و به جذابیت آن بیفزاید. هنگامی که شغلی فاقد تخصصی است، تغییر نام آن می‌تواند این نقطه ضعف را کاهش دهد و نشان دهد که کارفرما این موقعیت را جدی می‌گیرد. و زمانی که یک نقش برای نمایش یک عنوان سنگین‌تر دارد، ممکن است سبب شود تا متقاضیان تمایل بیشتری برای پذیرفتن آن داشته باشند.

اما پرطمطراق‌شدن عنوان یک شغل باعث دردسر نیز می‌شود. نتایج این کار می‌تواند خنده‌دار باشد. به‌عنوان مثال «تکنیسین‌های بهداشت» باید درباره تمیز‌کردن اشتیاق داشته باشند. «هنرمندان ساندویچ‌فروشی» نباید به هنر علاقه داشته باشند. و اگر سفیر لابی در تعطیلات باشد، آیا «کاردار لابی» جایگزین او خواهد شد؟ آیا به جای «تدفین‌کنندگان» قرار است «کارگردانان آخرین خاطره» متوفی را دفن کنند؟

یک عنوان پرطمطراق گاهی به‌سرعت از سکه می‌افتد. یک معاون ارشد، فردی است در سطح مدیریت میانی. دستیار معاون فردی است که شاید تنها سه سال در دانشگاه درس خوانده است. منشی دستیار معاون به‌تازگی بر حروف الفبا مسلط شده است. به‌این‌ترتیب کلمات بیشتر و بیشتری باید برای نشان‌دادن ارشدیت اضافه شوند. «معاون ارشد اجرائی» عنوانی است که اگر رده‌های انبوه معاونان در سطوح پایینی دست‌وپا نمی‌زدند، اصلا وجود نداشت. برای متمایزشدن از این خیل عظیم افراد با عناوین پرطمطراق باید عناوین پوچی مانند مدیر داستان‌سرایی و افسر ارشد نوآوری را خلق کرد. البته این روند، هزینه‌هایی بزرگ‌تر از کمدی‌شدن و سردرگمی هم در پی دارد. دادن یک عنوان سنگین‌تر به یک نفر به‌راحتی می‌تواند باعث نارضایتی دیگران در یک تیم شود. و عناوین پرطمطراق می‌توانند اثرات نامطلوبی بر فرایندهای استخدام داشته باشند. تجزیه و تحلیل استخدام در حوزه فناوری آمریکا از طرف یک شرکت نرم‌افزاری به نام دیتاپیپل، نشان داد که با بالا‌رفتن سطح عناوین مشاغل، نسبت زنان در کل نیروهای متقاضی کار کاهش می‌یابد. عناوین پرطمطراق ممکن است متقاضیان خوب مشاغل را از بین ببرد. پرطمطراق‌شدن عنوان شغلی، بیشتر با مشاغل خاص مرتبط است. برای مثال، یک اصطلاح کاملا خوب برای خریداران کالا وجود دارد: «مشتریان». اما بسیاری از شرکت‌ها از گرفتن پول نقد مردم احساس نارضایتی دارند. آنها می‌خواهند یک رابطه معنادار هم با افراد داشته باشند. برخی از کسب‌و‌کارها برای رسیدن به این هدف از عنوان پرطمطراق «میهمان» استفاده می‌کنند؛ اما این عبارت که ممکن است در مراکز تفریحی دیزنی منطقی به نظر برسد، در صف خرید فروشگاه خرده‌فروشی بسیار عجیب به نظر می‌رسد. بدترین شیوه در این دسته برچسب‌هایی است که کارفرمایان به کارکنان خود می‌زنند. نامیدن افراد به جای «کارکنان» یا «کارمندان»، با عناوینی مانند «همکار» یا «اعضای تیم» یک تاکتیک رایج است. افرادی که در فروشگاه‌های والمارت کار می‌کنند، به‌عنوان «همکار» شناخته می‌شوند. مسئولان تهیه قهوه در استارباکس «شریک» نامیده می‌شوند؛ زیرا وب‌سایت این شرکت توضیح می‌دهد: «همه ما در موفقیت مشترک شریک هستیم». شرکت‌های فناوری از نام‌های جذاب برای کارمندان خود استفاده می‌کنند. هنگامی که فیس‌بوک خود را به نام متا تغییر نام داد، اعلام کرد که کارکنانش از این پس با نام «متامیت» (همراهان متا) شناخته می‌شوند. هدف پشت استفاده این کلمات روشن است: ایجاد حس تلاش مشترک و پنهان‌کردن واقعیت سرد سلسله‌مراتب شرکت‌ها؛ اما وقتی همه چیز خوب پیش نمی‌رود، مراقبت از این اصطلاحات آسان‌ نیست؛ متا در‌حال‌حاضر بیش از ۱۱ هزار نفر از «همراهان» خود را اخراج می‌کند که غیردوستانه است. استارباکس نمی‌خواهد «شریک»‌هایش جز با خودش دارای اتحادیه باشند.

 

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.