آینه
جمهوری اسلامی
سرمشقی برای اصحاب سیاست
انتخابات در نظام جمهوری اسلامی باید مظهر اخلاقمداری، صداقت و گذشت باشد تا اولا مردم به حضور هرچه بیشتر و پرشورتر در پای صندوقهای رأی تشویق شوند و ثانیا افرادی به عنوان برگزیدگان ملت وارد مجلس شوند که از هر نظر نمونه باشند و بتوانند به تعبیر امام خمینی شایستگی عنوان «عصاره ملت» را کسب کنند. متأسفانه در چند دوره اخیر، انتخاباتهایی با ویژگیهای درخور نظام جمهوری اسلامی نداشتیم. تبلیغات گمراهکننده، ولخرجیهای نجومی، تهمتزدنها، تخریبها و توسل به روشهای غیر اخلاقی و غیر دینی مشکلات زیادی برای مردم و جامعه پدید آورد که نتیجه آن، هرچه بیشتر ضعیفشدن مجلس بود. این واقعیت را نمیتوان انکار کرد که مجلس شورای اسلامی درحالحاضر در سطحی قرار ندارد که درخور نظام جمهوری اسلامی و مردم انقلابی ایران باشد. بههمیندلیل، مجلس به یک خانهتکانی اساسی نیاز دارد تا در مسیری قرار بگیرد که به سوی جایگاه واقعی خود حرکت کند و امثال سیدحسن مدرس را در خود ببیند.
اعتماد
اصولگرايان چگونه وارد ميشوند؟
به نظر ميرسد كه اصولگرايان بدون آنكه قصد پاسخگويي به هيچيك از پرسشهاي اساسي جامعه را داشته باشند، دوباره ميخواهند اسب خود را براي نشستن به صندليهاي مجلس زين كنند. ولي به نظر ميرسد كه دو محور اصلي را در اين انتخابات مدنظر خود قرار دادهاند. نخستين مورد، عدمتشويق جدي به حضور مردم در انتخابات است. درواقع اصولگرايان ميان دوراهي بدي قرار گرفتهاند. از يك سو مشاركت بالا به نفع كشور و امنيت ايران و نظام است و از سوي ديگر به ضرر ليست آنان است؛ بهطوري كه افزايش مشاركت احتمال انتخابشدن اصولگرايان را به كلي زايل ميكند و اگر نامزدهاي آنان بهويژه از شهر تهران وارد مجلس نشوند، ضربه سختي را خواهند خورد. بنابراين ميان منافع كلي كشور و منافع حزبي و گروهي، به نظر ميرسد كه دومي را ترجيح دادهاند و اصراري به شركتكردن بيشتر مردم در انتخابات ندارند. اين رفتار بيش از آنكه مبتني بر عقلانيت باشد، نوعي رفتار غريزي است، زيرا عقلانيت اقتضا ميكند با حداكثر توان خود از مشاركت دفاع كنند، چون كساني كه به آنان رأي نميدهند بر اثر دعوتكردن آنان وارد ميدان انتخابات نميشوند و دعوت اصولگرايان در نهايت هيچ اثر تعيينكنندهاي
بر مشاركت منتقدين آنان ندارد ولي اين حُسن را براي آنان دارد كه حداقل خود را طرفدار افزايش مشاركت نشان دهند.
قانون
آزادي و خوشبختي در انقلاب ايران
قاسم خرمی: نوك حمله امام خميني (س) به عنوان رهبر بلامنازع انقلاب متوجه استبداد و خودكامي و بعدها متوجه اصل مشروعيت رژيم بود بنابراين در ميان گروههاي مخالف رژيم هم مسئله اجتماعي از جايگاه حياتي و تعيينكنندهاي برخوردار نبود. اكنون اما اين پرسش مطرح ميشود كه چرا چنين انقلابي كه شعارش «استقلال و آزادي» است و رويكرد اصلي آن مسئله سياسي مبني بر تحقق حقوق و آزاديهاي قانوني مردم بود به سمت مسئله اجتماعي يعني فقرزدايي و تأمين مسكن و غذا و خوشبختي عمومي رفت.؟ چرا انقلابيوني كه خود قرباني استبداد سياسي و معترض به نبود نهادهاي سياسي و حقوقبشري در رژيم پيشين بودند در فرداي انقلاب به سمت تأسيس نهادهاي سياسي قدرتمند و تضمينكننده حقوق و آزاديهاي سياسي نرفتند و معدود احزاب سياسي و نهادهاي حقوقبشري موجود را هم از اعتبار و اعتماد انداختند؟ چه شد كه انقلاب 57 را كه محصول مبارزه فكري و عملي چندينساله نخبگان و روشنفكران و
روحانيان بود را طغيان تودههاي فقير و زحمتكشان عليه كاخها و ثروتهاي نامشروع طاغوتيان نام نهاديم و از فلسفه اصلي آن يعني بناي جامعه سياسي قانونمدار غفلت كرديم؟
آرمان
جريان اعتدال در راه است
بهروز نعمتي: به نظر ميآيد امروز اين فاصلهها برداشته شده و جريان سومي در راه است. جرياني متشكل از سلايق مختلف اما با اسم رمز اعتدال و ميانهروي مبتني بر خردگرايي. مشياي كه در ابتداي مجلس نهم و در فراکسیون رهروان نيز تا حدي تجربه شده است. در آن فراکسیون كه البته رياستش را نيز علي لاريجاني بر عهده داشت، هم نمايندگان اصلاحطلب، هم اعتدالگرا، هم اصولگرايان، هم مستقلين و غيره حضور داشتند. اين تفكر البته در انتخابات رياستجمهوري سال 92 و در قضيه انتخاب دكتر روحاني شكلي ملموستر، واضحتر و روشنتر به خود گرفت و نتيجه بسيار خوبي نيز در پي داشت. لذا به نظر ميآيد در اين دوره از انتخابات اين مسئله نمود بیشتری داشته باشد. به هر حال اكثريت مردم از تندرويها خستهاند. تندرويهايي كه بسياري از مشكلات كشور را به گونهاي لاينحل باقي گذاشته است. در نتيجه اگر فضا به گونهاي باشد كه مجموع توان كشور به سمت تفكر اعتدالي و البته به سوي استفاده از همه نيروهاي نخبه و توانمند پيش رود، پايههاي مردمسالاري در كشور بسيار تقويت شده و فضا براي حل مشكلات اساسي مردم و نظام مهيا ميشود.
جمهوری اسلامی
سرمشقی برای اصحاب سیاست
انتخابات در نظام جمهوری اسلامی باید مظهر اخلاقمداری، صداقت و گذشت باشد تا اولا مردم به حضور هرچه بیشتر و پرشورتر در پای صندوقهای رأی تشویق شوند و ثانیا افرادی به عنوان برگزیدگان ملت وارد مجلس شوند که از هر نظر نمونه باشند و بتوانند به تعبیر امام خمینی شایستگی عنوان «عصاره ملت» را کسب کنند. متأسفانه در چند دوره اخیر، انتخاباتهایی با ویژگیهای درخور نظام جمهوری اسلامی نداشتیم. تبلیغات گمراهکننده، ولخرجیهای نجومی، تهمتزدنها، تخریبها و توسل به روشهای غیر اخلاقی و غیر دینی مشکلات زیادی برای مردم و جامعه پدید آورد که نتیجه آن، هرچه بیشتر ضعیفشدن مجلس بود. این واقعیت را نمیتوان انکار کرد که مجلس شورای اسلامی درحالحاضر در سطحی قرار ندارد که درخور نظام جمهوری اسلامی و مردم انقلابی ایران باشد. بههمیندلیل، مجلس به یک خانهتکانی اساسی نیاز دارد تا در مسیری قرار بگیرد که به سوی جایگاه واقعی خود حرکت کند و امثال سیدحسن مدرس را در خود ببیند.
اعتماد
اصولگرايان چگونه وارد ميشوند؟
به نظر ميرسد كه اصولگرايان بدون آنكه قصد پاسخگويي به هيچيك از پرسشهاي اساسي جامعه را داشته باشند، دوباره ميخواهند اسب خود را براي نشستن به صندليهاي مجلس زين كنند. ولي به نظر ميرسد كه دو محور اصلي را در اين انتخابات مدنظر خود قرار دادهاند. نخستين مورد، عدمتشويق جدي به حضور مردم در انتخابات است. درواقع اصولگرايان ميان دوراهي بدي قرار گرفتهاند. از يك سو مشاركت بالا به نفع كشور و امنيت ايران و نظام است و از سوي ديگر به ضرر ليست آنان است؛ بهطوري كه افزايش مشاركت احتمال انتخابشدن اصولگرايان را به كلي زايل ميكند و اگر نامزدهاي آنان بهويژه از شهر تهران وارد مجلس نشوند، ضربه سختي را خواهند خورد. بنابراين ميان منافع كلي كشور و منافع حزبي و گروهي، به نظر ميرسد كه دومي را ترجيح دادهاند و اصراري به شركتكردن بيشتر مردم در انتخابات ندارند. اين رفتار بيش از آنكه مبتني بر عقلانيت باشد، نوعي رفتار غريزي است، زيرا عقلانيت اقتضا ميكند با حداكثر توان خود از مشاركت دفاع كنند، چون كساني كه به آنان رأي نميدهند بر اثر دعوتكردن آنان وارد ميدان انتخابات نميشوند و دعوت اصولگرايان در نهايت هيچ اثر تعيينكنندهاي
بر مشاركت منتقدين آنان ندارد ولي اين حُسن را براي آنان دارد كه حداقل خود را طرفدار افزايش مشاركت نشان دهند.
قانون
آزادي و خوشبختي در انقلاب ايران
قاسم خرمی: نوك حمله امام خميني (س) به عنوان رهبر بلامنازع انقلاب متوجه استبداد و خودكامي و بعدها متوجه اصل مشروعيت رژيم بود بنابراين در ميان گروههاي مخالف رژيم هم مسئله اجتماعي از جايگاه حياتي و تعيينكنندهاي برخوردار نبود. اكنون اما اين پرسش مطرح ميشود كه چرا چنين انقلابي كه شعارش «استقلال و آزادي» است و رويكرد اصلي آن مسئله سياسي مبني بر تحقق حقوق و آزاديهاي قانوني مردم بود به سمت مسئله اجتماعي يعني فقرزدايي و تأمين مسكن و غذا و خوشبختي عمومي رفت.؟ چرا انقلابيوني كه خود قرباني استبداد سياسي و معترض به نبود نهادهاي سياسي و حقوقبشري در رژيم پيشين بودند در فرداي انقلاب به سمت تأسيس نهادهاي سياسي قدرتمند و تضمينكننده حقوق و آزاديهاي سياسي نرفتند و معدود احزاب سياسي و نهادهاي حقوقبشري موجود را هم از اعتبار و اعتماد انداختند؟ چه شد كه انقلاب 57 را كه محصول مبارزه فكري و عملي چندينساله نخبگان و روشنفكران و
روحانيان بود را طغيان تودههاي فقير و زحمتكشان عليه كاخها و ثروتهاي نامشروع طاغوتيان نام نهاديم و از فلسفه اصلي آن يعني بناي جامعه سياسي قانونمدار غفلت كرديم؟
آرمان
جريان اعتدال در راه است
بهروز نعمتي: به نظر ميآيد امروز اين فاصلهها برداشته شده و جريان سومي در راه است. جرياني متشكل از سلايق مختلف اما با اسم رمز اعتدال و ميانهروي مبتني بر خردگرايي. مشياي كه در ابتداي مجلس نهم و در فراکسیون رهروان نيز تا حدي تجربه شده است. در آن فراکسیون كه البته رياستش را نيز علي لاريجاني بر عهده داشت، هم نمايندگان اصلاحطلب، هم اعتدالگرا، هم اصولگرايان، هم مستقلين و غيره حضور داشتند. اين تفكر البته در انتخابات رياستجمهوري سال 92 و در قضيه انتخاب دكتر روحاني شكلي ملموستر، واضحتر و روشنتر به خود گرفت و نتيجه بسيار خوبي نيز در پي داشت. لذا به نظر ميآيد در اين دوره از انتخابات اين مسئله نمود بیشتری داشته باشد. به هر حال اكثريت مردم از تندرويها خستهاند. تندرويهايي كه بسياري از مشكلات كشور را به گونهاي لاينحل باقي گذاشته است. در نتيجه اگر فضا به گونهاي باشد كه مجموع توان كشور به سمت تفكر اعتدالي و البته به سوي استفاده از همه نيروهاي نخبه و توانمند پيش رود، پايههاي مردمسالاري در كشور بسيار تقويت شده و فضا براي حل مشكلات اساسي مردم و نظام مهيا ميشود.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.