|

رابطه ایران با ایتالیا و فرانسه در گذر تاریخ

رابطه با ایتالیا
در دوران صفوی، شاه‌عباس در مدت بیش از چهار دهه حکومت خویش سعی کرد تا با دولت ونیز رابطه برقرار کند. او حسنعلی بیک‌بیات، آنتولی شرلی و اسدبیک را به این منظور روانه ونیز کرد و اگرچه انعقاد قرارداد سیاسی میسر نشد اما روابط بازرگانی و تجاری در زمینه کالا و اسلحه به طور قابل‌ملاحظه‌ای جریان داشت. بازرگانانی که از ایران به ونیز می‌رفتند در قبال فروش ابریشم و دیگر محصولات ایرانی، علاوه بر سلاح‌های جنگی، مرواریدهای بدلی، آینه‌های گوناگون، عینک، تسبیح‌های شیشه‌ای، کهربا، مرجان، شیشه‌های انگلیسی برای در و پنجره و همچنین پارچه‌های ابریشمی زربفت به ایران وارد می‌کردند. به‌دنبال گسترش روابط تجاری و سیاسی ایران با سایر کشورها و برقراری امنیت، سیاحان فراوانی به ایران سفر کردند که در میان آنها چندین سیاح ونیزی حضور داشتند. درخصوص روابط ایران در عهد ناصری نیز باید گفت نخستین موافقت‌نامه تجاری رسمی ایران و ایتالیا در سفر ناصرالدین‌شاه به اروپا در ساردینا به امضا رسید. در این دوران به دلیل حضور چشمگیر بازرگانان، افسران، سفرنامه‌نویسان و هنرمندان (عکاسان) روابط ایران و ایتالیا بیش از پیش گسترش یافت.
ایران و فرانسه
لوئی چهاردهم باب روابط با ایران را گشود. در قرن هفدهم به سبب میهمان‌نوازی شاه‌عباس بزرگ، جهانگردان و روحانیان فرانسوی به ایران آمده و روزگاری در آنجا صرف كردند و گزارش‌های دقیقی در توصیف این كشور دوردستی كه گزنفون آن را كشور دانشمندان نامیده است، نوشتند. در پاریس یك كرسی فارسی در مدرسه «طلاب زبان» در 1679 به دست كلبر برپا شد. نخستین جهانگردان اندك‌اندك تمدنی ناشناخته را كشف كردند. كسانی مانند برنیه پزشك از دانشكده پزشكی مونپلیه و ژان باپتیست تاورنیه كه سفرنامه‌اش در سال 1679 منتشر شد، علاقه بسیاری از مردم را به رسوم ظریف و جالب‌توجه ایرانیان جلب كردند و مخصوصا شوالیه ژان شاردن كه تألیفات او متضمن معلومات وسیع و شگفت‌‌انگیز اوست، در تاریخ و ادبیات و رسوم این كشور خدمات بزرگی به استواری روابط ایران و فرانسه كردند. لوئی چهاردهم در سپتامبر 1708 پیمانی ‌بست كه به موجب آن بازرگانانی با ایران از پرداخت عوارض معاف و در امر مذهب آزاد شناخته شدند. این بی‌شك نخستین متنی است كه در روابط دو كشور در دست داریم.
سده نوزدهم با عصر ناپلئون اول و دوران رومانتیك‌ها شروع شد. ناپلئون به سبب نیرویی كه یافته بود خوابی برای ایران دیده بود كه از آنجا به هند دست یابد. به موجب پیمانی كه در كاخ فینكنشتاین در سال 1807 امضا شد فرانسه تعهد كرد كه تمامیت ارضی ایران را در برابر روسیه به شرط آنكه شاه به بریتانیا اعلان جنگ دهد، حفظ كند. یك هیأت به سرپرستی ژنرال گاردان به تهران فرستاده شد. از این هیأت با كمال صمیمیت پذیرایی كردند. اما ناپلئون پس از چندی سیاست خود را تغییر داد و با تزار الكساندر اول آشتی كرد. مأموریت گاردان پایان گرفت. اما او كه دیپلماتی كاردان بود، در میان اطرافیان اثری نیكو گذاشت كه خاطره آن تا امروز برجای مانده و راه را برای همكاری ایران و فرانسه باز كرد. در سال 1854 در شدیدترین لحظات جنگ كریمه، ناپلئون سوم بر آن شد كه برای مخالفت و برابری با نفوذ روس، روابط با ایران را كه از مدت‌ها گسسته بود بار دیگر تجدید كند. او پروسپر بوره را كه سال‌ها در مشرق در سمت سركنسول خدمت كرده بود به سرپرستی هیأتی كه به تهران می‌رفت برگزید. این هیأت در 1855 نخستین پیمان‌ دوستی و بازرگانی را با ایران امضا كرد.

رابطه با ایتالیا
در دوران صفوی، شاه‌عباس در مدت بیش از چهار دهه حکومت خویش سعی کرد تا با دولت ونیز رابطه برقرار کند. او حسنعلی بیک‌بیات، آنتولی شرلی و اسدبیک را به این منظور روانه ونیز کرد و اگرچه انعقاد قرارداد سیاسی میسر نشد اما روابط بازرگانی و تجاری در زمینه کالا و اسلحه به طور قابل‌ملاحظه‌ای جریان داشت. بازرگانانی که از ایران به ونیز می‌رفتند در قبال فروش ابریشم و دیگر محصولات ایرانی، علاوه بر سلاح‌های جنگی، مرواریدهای بدلی، آینه‌های گوناگون، عینک، تسبیح‌های شیشه‌ای، کهربا، مرجان، شیشه‌های انگلیسی برای در و پنجره و همچنین پارچه‌های ابریشمی زربفت به ایران وارد می‌کردند. به‌دنبال گسترش روابط تجاری و سیاسی ایران با سایر کشورها و برقراری امنیت، سیاحان فراوانی به ایران سفر کردند که در میان آنها چندین سیاح ونیزی حضور داشتند. درخصوص روابط ایران در عهد ناصری نیز باید گفت نخستین موافقت‌نامه تجاری رسمی ایران و ایتالیا در سفر ناصرالدین‌شاه به اروپا در ساردینا به امضا رسید. در این دوران به دلیل حضور چشمگیر بازرگانان، افسران، سفرنامه‌نویسان و هنرمندان (عکاسان) روابط ایران و ایتالیا بیش از پیش گسترش یافت.
ایران و فرانسه
لوئی چهاردهم باب روابط با ایران را گشود. در قرن هفدهم به سبب میهمان‌نوازی شاه‌عباس بزرگ، جهانگردان و روحانیان فرانسوی به ایران آمده و روزگاری در آنجا صرف كردند و گزارش‌های دقیقی در توصیف این كشور دوردستی كه گزنفون آن را كشور دانشمندان نامیده است، نوشتند. در پاریس یك كرسی فارسی در مدرسه «طلاب زبان» در 1679 به دست كلبر برپا شد. نخستین جهانگردان اندك‌اندك تمدنی ناشناخته را كشف كردند. كسانی مانند برنیه پزشك از دانشكده پزشكی مونپلیه و ژان باپتیست تاورنیه كه سفرنامه‌اش در سال 1679 منتشر شد، علاقه بسیاری از مردم را به رسوم ظریف و جالب‌توجه ایرانیان جلب كردند و مخصوصا شوالیه ژان شاردن كه تألیفات او متضمن معلومات وسیع و شگفت‌‌انگیز اوست، در تاریخ و ادبیات و رسوم این كشور خدمات بزرگی به استواری روابط ایران و فرانسه كردند. لوئی چهاردهم در سپتامبر 1708 پیمانی ‌بست كه به موجب آن بازرگانانی با ایران از پرداخت عوارض معاف و در امر مذهب آزاد شناخته شدند. این بی‌شك نخستین متنی است كه در روابط دو كشور در دست داریم.
سده نوزدهم با عصر ناپلئون اول و دوران رومانتیك‌ها شروع شد. ناپلئون به سبب نیرویی كه یافته بود خوابی برای ایران دیده بود كه از آنجا به هند دست یابد. به موجب پیمانی كه در كاخ فینكنشتاین در سال 1807 امضا شد فرانسه تعهد كرد كه تمامیت ارضی ایران را در برابر روسیه به شرط آنكه شاه به بریتانیا اعلان جنگ دهد، حفظ كند. یك هیأت به سرپرستی ژنرال گاردان به تهران فرستاده شد. از این هیأت با كمال صمیمیت پذیرایی كردند. اما ناپلئون پس از چندی سیاست خود را تغییر داد و با تزار الكساندر اول آشتی كرد. مأموریت گاردان پایان گرفت. اما او كه دیپلماتی كاردان بود، در میان اطرافیان اثری نیكو گذاشت كه خاطره آن تا امروز برجای مانده و راه را برای همكاری ایران و فرانسه باز كرد. در سال 1854 در شدیدترین لحظات جنگ كریمه، ناپلئون سوم بر آن شد كه برای مخالفت و برابری با نفوذ روس، روابط با ایران را كه از مدت‌ها گسسته بود بار دیگر تجدید كند. او پروسپر بوره را كه سال‌ها در مشرق در سمت سركنسول خدمت كرده بود به سرپرستی هیأتی كه به تهران می‌رفت برگزید. این هیأت در 1855 نخستین پیمان‌ دوستی و بازرگانی را با ایران امضا كرد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.