|

در رثای احمد محسن‌پور

جهان پير است و بي‌بنياد

مجيد اسدي (راوش)

خبر اگرچه كوتاه اما بسي جانكاه بود. احمد محسن‌پور درگذشت. روستايي‌مردي كه همشهري فردوسي و نيماي روستايي بود. استاد احمد محسن‌پور، همان موسيقي‌مرد مازني كه در گستره ملي داراي وزن و اعتباري درخور است، پنجشنبه اول بهمن 94 در روستاي زادگاهش (روستايي از توابع قائمشهر) به خاك سپرده شد. او بيش از نيم‌قرن، عمر خود را صرف جمع‌آوري ملودي‌ها و آهنگ‌هاي موسيقي مازندران كرده بود كه اگر سعي شايسته او نبود، اين نمود فرهنگي كه امروز زندگي اين قوم را از ده‌توي تاريك هزاره‌ها برايمان بازگو مي‌كند، بدون‌شك از بين رفته بود و به جمع ساير مواريث بربادرفته ما در طول تاريخ مي‌پيوست. استاد محسن‌پور مانند هر انديشمندي اصيل، نه‌تنها به اين گردآوري اكتفا نكرد بلكه روح تاز‌ه‌اي به كالبد اين آهنگ‌ها دميد و آنها را از زندگي و سرزندگي سرشار كرد تا حدي كه مي‌توان گفت به موسيقي اصيل مازندراني آبرو و اعتباري شايسته بخشيد. ساختن آهنگ براي اشعار نيما نيز، يكي ديگر از كارهاي ارزشمند اوست. در مراسم خاكسپاري او كه بيش از پنج‌هزارنفر از مخاطبان فرهيخته او حضور داشتند، استاد عليزاده توانست چند دقيقه صحبت كند اما گريه او را مجبور به فروخوردن حرف‌هايش كرد. ناله كمانچه استاد محسن‌پور در قبرستان همه را به گريستن واداشت. همه تنها مي‌گريستند چون در خود و با خود بودند اما آن كه از دور مي‌نگريست مي‌ديد كه تنها ياد استاد است و زبان كمانچه‌اش است كه اين جمع پريشان را به هم پيوست. استاد احمد محسن‌پور كه از دوران كودكي از ناحيه هر دو چشم نابينا شده بود، به ما آموخت كه اگر بخواهيم مي‌توانيم و بينايي را براي ما تعريفي دوباره كرد. او با برجاي‌گذاشتن چندين كتاب ارزشمند درباره موسيقي، آموزشگاه موسيقي و فرهنگسراي ساري را طي ساليان‌سال به نحوی شايسته اداره كرد و از اين راه آثار و شاگردان ارزشمندي از خود به يادگار گذاشت، اما هنگامي كه به عكس استاد در زمان اجراي مراسم نگاه كردم لبخندي محو را ديدم كه ياد گفته (سارتر) افتادم: «انسان پرسش غمگيني است» و ياد اين مصراع از نيما: «من، من لبخنده روزان تلخ و دردناك بي‌دلي خلوت گزينم». اما ناگهان صداي كمانچه قطع شد و صداي استاد بود كه وصيت مي‌گفت و سفارش مي‌كرد (نقل به مضمون). زندگي و مرگ هر دو طبيعي‌اند اما رفتن من از نزد شما در اختيار من نيست. سفارش مي‌كنم از ميهمانان در بعدازظهري در حد عرف و بدون تشريفات پذيرايي كنيد و بگذاريد روي قبرم سبزه برويد و بر بالاي سرم درخت (آزاد) بكاريد تا نشان‌دهنده افكارم باشد. اميدوارم همگي در آرامش و آسايش زندگي كنيد. «از همه گريستند من هم گريه كردم ناگهان كسي كه در كنارم ايستاده بود، گفت: «مرگ طبيعي است». گفتم: «آري اما اين طبيعي نيست كه بزرگانمان بي‌جانشينند. يادش جاودان باد».

خبر اگرچه كوتاه اما بسي جانكاه بود. احمد محسن‌پور درگذشت. روستايي‌مردي كه همشهري فردوسي و نيماي روستايي بود. استاد احمد محسن‌پور، همان موسيقي‌مرد مازني كه در گستره ملي داراي وزن و اعتباري درخور است، پنجشنبه اول بهمن 94 در روستاي زادگاهش (روستايي از توابع قائمشهر) به خاك سپرده شد. او بيش از نيم‌قرن، عمر خود را صرف جمع‌آوري ملودي‌ها و آهنگ‌هاي موسيقي مازندران كرده بود كه اگر سعي شايسته او نبود، اين نمود فرهنگي كه امروز زندگي اين قوم را از ده‌توي تاريك هزاره‌ها برايمان بازگو مي‌كند، بدون‌شك از بين رفته بود و به جمع ساير مواريث بربادرفته ما در طول تاريخ مي‌پيوست. استاد محسن‌پور مانند هر انديشمندي اصيل، نه‌تنها به اين گردآوري اكتفا نكرد بلكه روح تاز‌ه‌اي به كالبد اين آهنگ‌ها دميد و آنها را از زندگي و سرزندگي سرشار كرد تا حدي كه مي‌توان گفت به موسيقي اصيل مازندراني آبرو و اعتباري شايسته بخشيد. ساختن آهنگ براي اشعار نيما نيز، يكي ديگر از كارهاي ارزشمند اوست. در مراسم خاكسپاري او كه بيش از پنج‌هزارنفر از مخاطبان فرهيخته او حضور داشتند، استاد عليزاده توانست چند دقيقه صحبت كند اما گريه او را مجبور به فروخوردن حرف‌هايش كرد. ناله كمانچه استاد محسن‌پور در قبرستان همه را به گريستن واداشت. همه تنها مي‌گريستند چون در خود و با خود بودند اما آن كه از دور مي‌نگريست مي‌ديد كه تنها ياد استاد است و زبان كمانچه‌اش است كه اين جمع پريشان را به هم پيوست. استاد احمد محسن‌پور كه از دوران كودكي از ناحيه هر دو چشم نابينا شده بود، به ما آموخت كه اگر بخواهيم مي‌توانيم و بينايي را براي ما تعريفي دوباره كرد. او با برجاي‌گذاشتن چندين كتاب ارزشمند درباره موسيقي، آموزشگاه موسيقي و فرهنگسراي ساري را طي ساليان‌سال به نحوی شايسته اداره كرد و از اين راه آثار و شاگردان ارزشمندي از خود به يادگار گذاشت، اما هنگامي كه به عكس استاد در زمان اجراي مراسم نگاه كردم لبخندي محو را ديدم كه ياد گفته (سارتر) افتادم: «انسان پرسش غمگيني است» و ياد اين مصراع از نيما: «من، من لبخنده روزان تلخ و دردناك بي‌دلي خلوت گزينم». اما ناگهان صداي كمانچه قطع شد و صداي استاد بود كه وصيت مي‌گفت و سفارش مي‌كرد (نقل به مضمون). زندگي و مرگ هر دو طبيعي‌اند اما رفتن من از نزد شما در اختيار من نيست. سفارش مي‌كنم از ميهمانان در بعدازظهري در حد عرف و بدون تشريفات پذيرايي كنيد و بگذاريد روي قبرم سبزه برويد و بر بالاي سرم درخت (آزاد) بكاريد تا نشان‌دهنده افكارم باشد. اميدوارم همگي در آرامش و آسايش زندگي كنيد. «از همه گريستند من هم گريه كردم ناگهان كسي كه در كنارم ايستاده بود، گفت: «مرگ طبيعي است». گفتم: «آري اما اين طبيعي نيست كه بزرگانمان بي‌جانشينند. يادش جاودان باد».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.