|

پنجه بر صورت منابع طبیعی با پوسترهای انتخاباتی

عبدالحسین طوطیایی . پژوهشگر کشاورزی

در آخرین روز از تمامی انتخابات مختلف ادوار گذشته اعم از مجلس، شورای شهر و ریاست‌جمهوری؛ فضای شهرها و روستاها مالامال از تراکت، بنر و اعلامیه‌های بی‌شمار تبلیغاتی بوده است. آنان‌که در برگ‌برگ‌های این تبلیغات، قامت انبوه درختانی را می‌بینند که به سودای نشستن عده‌ای بر کرسی‌های مدیریت و نمایندگی، چگونه تیشه بر ریشه‌های آنها زده شده است، در اندوه عمیقی فرومی‌روند. این اندوه نه‌تنها برای آن تناور درختان، بلکه برای این ثروت ملی است که در عطش‌ پراکندن تصاویری از نامزدهای انتخابات، تمام منافذ شهرها از مواد شیمیایی چاپ که عامل آلودن بیشتر آب و خاک است، پر می‌شود. کاغذهایی که اگر با آن تصویرها پر نمی‌شد، چه بسا می‌توانست ابزار آموزش و تحصیل ‌هزاران کودک از خانواده‌هایی شود که برای تأمین آنها ناگزیرند از قوت و معیشت خود بکاهند. البته امید بر آن بود که توسعه سیستم ارتباط الکترونیک، گسترش شبکه‌های اجتماعی و وجود ده‌ها رسانه، سایت و روزنامه‌ و... می‌توانست و بتواتد از رقابت برای تولید این آشفتگی و آلودگی بکاهد. آیا واقعا جامعه ما و کشورمان برای گسترش نهادهای دموکراسی باید این‌گونه از منابع تجدیدناپذیر خود خرج کند؟ ‌ای کاش از این پس نامزدهایي که با دغدغه مصالح ملی گام در این عرصه رقابت می‌نهند...

تا می‌توانند به شیوه‌ای دیگر بر قلب و اراده انتخاب مردم بنشینند. آنها باید باور کنند مردمی که از گذشته تصویر نمایندگان واقعی خود را نه بر دیوارهای شهر، بلکه بر دیوار قلبشان کوبیده‌اند هرگز به اسارت مشتی تراکت درنمی‌آیند. این مردم از گذشته خود بیشتر آموختند و نیز نشان دادند بین این نوع تبلیغات و آگهی‌های تجاری فراورده‌های خوراکی و... تمایز قائل‌اند. آنها در نجواهای هر روزه، پس از این توفان‌های تبلیغاتی، از هم خواهند پرسید در پی این اسراف آیا این نامزدان به جای درختانی که بر پای صندوق‌های رأی سرنگون می‌کنند، در چهار سال احتمالی نشستن بر کرسی‌ها حداقل نهالانی نورس بر این زمین خشک ایران خواهند نشاند؟ امیدواریم وزارت کشور با تدوین دستورالعمل و آیین‌نامه‌های انضباطی قاطع برای برنامه‌های تبلیغات انتخابات اسفند ماه شرایطی را فراهم آورد که ثروت‌های ملی و بستر حیات آسیب‌دیده کشورمان بیش از این هزینه رقابت‌های لجام‌گسیخته نشود. گرچه برای ساماندهی شیوه‌های تبلیغاتی و به‌منظور جلوگیری از رفتار گذشته، زمان کوتاهی باقی مانده است، اما باید به هر تقدیر بر آن همت گماشت. از آن سو مردم نیز با هر نوع گرایش سیاسی می‌توانند با روی‌گردانی از تبلیغات افراطی، طرف‌داران بعضی نامزد‌ها را متوجه مضرات افراط در تبلیغات کاغذی و محیطی کنند. مردمی که شیوه‌های غیربومی‌شده تبلیغاتی را نه‌تنها تحقیر شعور خود، بلکه در تضاد با توسعه مدنی می‌پندارند.

در آخرین روز از تمامی انتخابات مختلف ادوار گذشته اعم از مجلس، شورای شهر و ریاست‌جمهوری؛ فضای شهرها و روستاها مالامال از تراکت، بنر و اعلامیه‌های بی‌شمار تبلیغاتی بوده است. آنان‌که در برگ‌برگ‌های این تبلیغات، قامت انبوه درختانی را می‌بینند که به سودای نشستن عده‌ای بر کرسی‌های مدیریت و نمایندگی، چگونه تیشه بر ریشه‌های آنها زده شده است، در اندوه عمیقی فرومی‌روند. این اندوه نه‌تنها برای آن تناور درختان، بلکه برای این ثروت ملی است که در عطش‌ پراکندن تصاویری از نامزدهای انتخابات، تمام منافذ شهرها از مواد شیمیایی چاپ که عامل آلودن بیشتر آب و خاک است، پر می‌شود. کاغذهایی که اگر با آن تصویرها پر نمی‌شد، چه بسا می‌توانست ابزار آموزش و تحصیل ‌هزاران کودک از خانواده‌هایی شود که برای تأمین آنها ناگزیرند از قوت و معیشت خود بکاهند. البته امید بر آن بود که توسعه سیستم ارتباط الکترونیک، گسترش شبکه‌های اجتماعی و وجود ده‌ها رسانه، سایت و روزنامه‌ و... می‌توانست و بتواتد از رقابت برای تولید این آشفتگی و آلودگی بکاهد. آیا واقعا جامعه ما و کشورمان برای گسترش نهادهای دموکراسی باید این‌گونه از منابع تجدیدناپذیر خود خرج کند؟ ‌ای کاش از این پس نامزدهایي که با دغدغه مصالح ملی گام در این عرصه رقابت می‌نهند...

تا می‌توانند به شیوه‌ای دیگر بر قلب و اراده انتخاب مردم بنشینند. آنها باید باور کنند مردمی که از گذشته تصویر نمایندگان واقعی خود را نه بر دیوارهای شهر، بلکه بر دیوار قلبشان کوبیده‌اند هرگز به اسارت مشتی تراکت درنمی‌آیند. این مردم از گذشته خود بیشتر آموختند و نیز نشان دادند بین این نوع تبلیغات و آگهی‌های تجاری فراورده‌های خوراکی و... تمایز قائل‌اند. آنها در نجواهای هر روزه، پس از این توفان‌های تبلیغاتی، از هم خواهند پرسید در پی این اسراف آیا این نامزدان به جای درختانی که بر پای صندوق‌های رأی سرنگون می‌کنند، در چهار سال احتمالی نشستن بر کرسی‌ها حداقل نهالانی نورس بر این زمین خشک ایران خواهند نشاند؟ امیدواریم وزارت کشور با تدوین دستورالعمل و آیین‌نامه‌های انضباطی قاطع برای برنامه‌های تبلیغات انتخابات اسفند ماه شرایطی را فراهم آورد که ثروت‌های ملی و بستر حیات آسیب‌دیده کشورمان بیش از این هزینه رقابت‌های لجام‌گسیخته نشود. گرچه برای ساماندهی شیوه‌های تبلیغاتی و به‌منظور جلوگیری از رفتار گذشته، زمان کوتاهی باقی مانده است، اما باید به هر تقدیر بر آن همت گماشت. از آن سو مردم نیز با هر نوع گرایش سیاسی می‌توانند با روی‌گردانی از تبلیغات افراطی، طرف‌داران بعضی نامزد‌ها را متوجه مضرات افراط در تبلیغات کاغذی و محیطی کنند. مردمی که شیوه‌های غیربومی‌شده تبلیغاتی را نه‌تنها تحقیر شعور خود، بلکه در تضاد با توسعه مدنی می‌پندارند.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.