نباید بمیرم
ریچل کوری، شانزده مارس 2003 درحالیکه تنها بیستوسه سال داشت به وسیله بولدوزری اسرائیلی در نوار غزه کشته شد. بولدوزری که مخصوص تخریب خانهها ساخته شده، ریچلکوری را در حالی زیر گرفت و کشت که او سپر انسانی خانوادهای فلسطینی در غزه بود. ریچل کوری فعال صلح آمریکایی بود و چهارسال پیش از کشتهشدنش به دست ارتش اسرائیل، در یادداشتهای روزانهاش نوشته بود: «خوابی درباره سقوط دیدم، سقوطی مرگبار از جایی خاکی و نرم مثل صخرههای بوتا... ولی من آویزان شده بودم و وقتی هرکدام از دستاویزهایم شل میشد، پایین میافتادم و یکی دیگر میگرفتم. وقت نداشتم به چیزی فکر کنم -فقط بایست واکنش نشان میدادم. انگار که داشتم یک بازی پرهیجان و ویدیویی بازی میکردم. و شنیدم نباید بمیرم، نباید بمیرم بارهاو بارها در سرم». بعد از مرگ ریچل کوری، آلن ریکمن و کترین واینر خاطرات ریچل کوری را در قالب نمایشنامهای با عنوان «نام من ریچل کوری است» بازآفرینی میکنند. سال مرگ ریچل کوری، سال حمله آمریکا به عراق هم بود و مرگ این دختر جوان آغاز کشتاری زنجیرهای در نوار غزه بهشمار میرفت. عجیب اینکه سهدهه پیش از مرگ دختر جوان آمریکایی توسط بولدوزر اسرائیلی، پدرش در ویتنام برای ارتش آمریکا بولدوزر رانده بود. آنطور که کترین واینر درباره شخصیت ریچل کوری نوشته؛ او دختری شلخته، لاغر، عشق سالوادور دالی، بهشدت سیگاری و عاشق فهرست درست کرده بوده و شیفته موسیقی پتبناتار بوده. ریچل کوری و جوانانی دیگر شبیه به او را میتوان استثناهایی بر قاعده جهان مصرفگرا دانست که هنوز حاضرند برای آرمانهایشان تا پای جان بایستند. ویراستاران «من ریچل کوری هستم»، کوشیدهاند در این نمایشنامه تصویر زنی جوان که پشت این نماد سیاسی بوده را پدیدار کنند. آنها قصد نداشتهاند از او یک «قدیس طلایی» بسازند و ماجرایی پرسوزوگداز به دست دهند، اما بااینحال در تنظیم این نمایشنامه لازم دانستهاند که «با تخریب شخصیت او هم مقابله» کنند. آنها بهدنبال ارائه پرترهایی متعادل از ریچل کوری بودهاند: «امیدوار بودیم که دریابیم چهچیزی باعث شده بود ریچل کوری با کلیشه جوانان مصرفگرا و سیاستگریز امروز فرق داشته باشد. پس از اینکه از پدر و مادر ریچل اجازه تبدیل کلمات او به نمایش را گرفتیم، یک بسته بزرگ برایمان آمد: 184 صفحه از نوشتههای ریچل که بیشترش را قبلا ندیده بودیم. این نوشتهها زنی را آشکار میکرد که هم عادی بود و هم فوقالعاده: شعر راجع به گربهاش، دوستانش، مادربزرگش، وزش باد و از سن بسیار کم، درگیرشدن پراحساس با مسائل جهان، برای اینکه جای خودش را در آن پیدا کند». ویراستاران نمایشنامه به قدیمیترین نوشته سیاسی ریچل کوری هم اشاره کردهاند؛ به شعری که او در دهسالگیاش نوشته بوده و در آن به آزار کودکان و آرزویش برای پایان فقر در جهان پرداخته بوده. آلن ریکمن و کترین واینر، در «نام من ریچل کوری است»، کوشیدهاند براساس تکهیادداشتهای روزانه، نامهها و ایمیلهایی که هیچکدام برای اجرا نوشته نشده بودند، تئاتری برای اجرا بسازند و در آن هم به ماجرای مرگ او در غزه پرداختهاند و هم به زندگی ریچل کوری پیش از سفر او به غزه.
ریچل کوری، شانزده مارس 2003 درحالیکه تنها بیستوسه سال داشت به وسیله بولدوزری اسرائیلی در نوار غزه کشته شد. بولدوزری که مخصوص تخریب خانهها ساخته شده، ریچلکوری را در حالی زیر گرفت و کشت که او سپر انسانی خانوادهای فلسطینی در غزه بود. ریچل کوری فعال صلح آمریکایی بود و چهارسال پیش از کشتهشدنش به دست ارتش اسرائیل، در یادداشتهای روزانهاش نوشته بود: «خوابی درباره سقوط دیدم، سقوطی مرگبار از جایی خاکی و نرم مثل صخرههای بوتا... ولی من آویزان شده بودم و وقتی هرکدام از دستاویزهایم شل میشد، پایین میافتادم و یکی دیگر میگرفتم. وقت نداشتم به چیزی فکر کنم -فقط بایست واکنش نشان میدادم. انگار که داشتم یک بازی پرهیجان و ویدیویی بازی میکردم. و شنیدم نباید بمیرم، نباید بمیرم بارهاو بارها در سرم». بعد از مرگ ریچل کوری، آلن ریکمن و کترین واینر خاطرات ریچل کوری را در قالب نمایشنامهای با عنوان «نام من ریچل کوری است» بازآفرینی میکنند. سال مرگ ریچل کوری، سال حمله آمریکا به عراق هم بود و مرگ این دختر جوان آغاز کشتاری زنجیرهای در نوار غزه بهشمار میرفت. عجیب اینکه سهدهه پیش از مرگ دختر جوان آمریکایی توسط بولدوزر اسرائیلی، پدرش در ویتنام برای ارتش آمریکا بولدوزر رانده بود. آنطور که کترین واینر درباره شخصیت ریچل کوری نوشته؛ او دختری شلخته، لاغر، عشق سالوادور دالی، بهشدت سیگاری و عاشق فهرست درست کرده بوده و شیفته موسیقی پتبناتار بوده. ریچل کوری و جوانانی دیگر شبیه به او را میتوان استثناهایی بر قاعده جهان مصرفگرا دانست که هنوز حاضرند برای آرمانهایشان تا پای جان بایستند. ویراستاران «من ریچل کوری هستم»، کوشیدهاند در این نمایشنامه تصویر زنی جوان که پشت این نماد سیاسی بوده را پدیدار کنند. آنها قصد نداشتهاند از او یک «قدیس طلایی» بسازند و ماجرایی پرسوزوگداز به دست دهند، اما بااینحال در تنظیم این نمایشنامه لازم دانستهاند که «با تخریب شخصیت او هم مقابله» کنند. آنها بهدنبال ارائه پرترهایی متعادل از ریچل کوری بودهاند: «امیدوار بودیم که دریابیم چهچیزی باعث شده بود ریچل کوری با کلیشه جوانان مصرفگرا و سیاستگریز امروز فرق داشته باشد. پس از اینکه از پدر و مادر ریچل اجازه تبدیل کلمات او به نمایش را گرفتیم، یک بسته بزرگ برایمان آمد: 184 صفحه از نوشتههای ریچل که بیشترش را قبلا ندیده بودیم. این نوشتهها زنی را آشکار میکرد که هم عادی بود و هم فوقالعاده: شعر راجع به گربهاش، دوستانش، مادربزرگش، وزش باد و از سن بسیار کم، درگیرشدن پراحساس با مسائل جهان، برای اینکه جای خودش را در آن پیدا کند». ویراستاران نمایشنامه به قدیمیترین نوشته سیاسی ریچل کوری هم اشاره کردهاند؛ به شعری که او در دهسالگیاش نوشته بوده و در آن به آزار کودکان و آرزویش برای پایان فقر در جهان پرداخته بوده. آلن ریکمن و کترین واینر، در «نام من ریچل کوری است»، کوشیدهاند براساس تکهیادداشتهای روزانه، نامهها و ایمیلهایی که هیچکدام برای اجرا نوشته نشده بودند، تئاتری برای اجرا بسازند و در آن هم به ماجرای مرگ او در غزه پرداختهاند و هم به زندگی ریچل کوری پیش از سفر او به غزه.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.