سیا هرنگ
شهابالدین طباطبایی
سگ آنقدر سیاه بود که میشد اسمش را سیاه گذاشت، آنقدر که نه کسی اعتراض کند یا ایراد بگیرد که حالا چرا سیاه؟ مرد آنقدر دلش برای پرتو تنگ شده بود که اصلا حواسش به این چیزها نبود. سیاه که جلو آمد و پارس کرد، او چند قدمی عقبعقب رفت، «اگر بفهمه که ازش میترسی بدتر میکند، هم جلوتر میاد، هم صداش را بلندتر میکند»، سعید قلاده سگ را بست و زنجیر را محکم توی دستش گرفت. مردچيزي زير لب زمزمه مي كرد. هر دو خندیدند، آنقدر آرام که سیاه متوجه نشد، آرامآرام قدم برمیداشتند، بالای تپه که رسیدند، خورشید آنقدر بیسروصدا غروب کرده بود که هیچکدام باور نمیکردند هوا تاریک شده. سیاه، گوش تیز کرد، صدای زوزهها نزدیکتر میشد.
***
سعید چند روز قبل هم گرگها را دیده بود که از راه کناره بالا میرفتند، مسیرشان میرسید به گلهای که سعید و فرزاد کنار معدن بالا دیده بودند، با فرزاد نشسته بودند روی صندلیهای سفت و سرد جیپ قرمز و از راه کناره تپه پایین میرفتند، سعید گرگها را دیده بود، شنیده بود گرگها تا غروب به گله نمیزنند با کسی هم کاری ندارند. فرزاد بیوقفه از برنامههای عروسی و نامههایی که برای نامزدش نوشته حرف میزد؛ آنقدر بیوقفه که گرگها را ندیده بود، اگر دیده بود شاید کاری میکردند. فرزاد از آن روز که گرگها گلهشان را و صورت برادرش را دریده بودند میدانست که روز و شب برایشان فرقی نمیکند، فقط روزها قیافه معقول و مهربان و آرامی به خودشان میگیرند، آنقدر آرام و مهربان که هنوز بعضیها میگویند گرگها تا غروب به گله نمیزنند. فرزاد بیوقفه از عروسی میگفت و سعید نگاهش به گرگها بود. مطمئن بود که کاری به گله ندارند. آنقدر مطمئن که چیزی به فرزاد نگفت، اگر گفته بود شاید کاری میکردند.
***
سعید و مرد خیره نگاه میکردند، سیاه هم نگاه میکرد، قیافه گرگها ترسناکتر شده بود؛ آنقدر که سیاه هم ترسید. آنقدر که سیاه تصمیمش را گرفت، زوزههای سیاه هم حالا شبیه گرگها شده بود. هوا تاریکتاریک شدهبود، آنقدر که معلوم نبود سیاه کدام یکی را میدرد.
سگ آنقدر سیاه بود که میشد اسمش را سیاه گذاشت، آنقدر که نه کسی اعتراض کند یا ایراد بگیرد که حالا چرا سیاه؟ مرد آنقدر دلش برای پرتو تنگ شده بود که اصلا حواسش به این چیزها نبود. سیاه که جلو آمد و پارس کرد، او چند قدمی عقبعقب رفت، «اگر بفهمه که ازش میترسی بدتر میکند، هم جلوتر میاد، هم صداش را بلندتر میکند»، سعید قلاده سگ را بست و زنجیر را محکم توی دستش گرفت. مردچيزي زير لب زمزمه مي كرد. هر دو خندیدند، آنقدر آرام که سیاه متوجه نشد، آرامآرام قدم برمیداشتند، بالای تپه که رسیدند، خورشید آنقدر بیسروصدا غروب کرده بود که هیچکدام باور نمیکردند هوا تاریک شده. سیاه، گوش تیز کرد، صدای زوزهها نزدیکتر میشد.
***
سعید چند روز قبل هم گرگها را دیده بود که از راه کناره بالا میرفتند، مسیرشان میرسید به گلهای که سعید و فرزاد کنار معدن بالا دیده بودند، با فرزاد نشسته بودند روی صندلیهای سفت و سرد جیپ قرمز و از راه کناره تپه پایین میرفتند، سعید گرگها را دیده بود، شنیده بود گرگها تا غروب به گله نمیزنند با کسی هم کاری ندارند. فرزاد بیوقفه از برنامههای عروسی و نامههایی که برای نامزدش نوشته حرف میزد؛ آنقدر بیوقفه که گرگها را ندیده بود، اگر دیده بود شاید کاری میکردند. فرزاد از آن روز که گرگها گلهشان را و صورت برادرش را دریده بودند میدانست که روز و شب برایشان فرقی نمیکند، فقط روزها قیافه معقول و مهربان و آرامی به خودشان میگیرند، آنقدر آرام و مهربان که هنوز بعضیها میگویند گرگها تا غروب به گله نمیزنند. فرزاد بیوقفه از عروسی میگفت و سعید نگاهش به گرگها بود. مطمئن بود که کاری به گله ندارند. آنقدر مطمئن که چیزی به فرزاد نگفت، اگر گفته بود شاید کاری میکردند.
***
سعید و مرد خیره نگاه میکردند، سیاه هم نگاه میکرد، قیافه گرگها ترسناکتر شده بود؛ آنقدر که سیاه هم ترسید. آنقدر که سیاه تصمیمش را گرفت، زوزههای سیاه هم حالا شبیه گرگها شده بود. هوا تاریکتاریک شدهبود، آنقدر که معلوم نبود سیاه کدام یکی را میدرد.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.