«اخلاقی» دومین پروژهاش را کلید میزند
بازسازی حوادث تکرارشونده تاریخ ایران
سحر آزاد: آزاده اخلاقی میگوید ادعایی برای روایت عینی تاریخ ندارد، اما او و گروهش بهواسطه نزدیکشدن به دومین پروژه عکاسیاش دچار اضطراب شده است. نشست مطبوعاتی آزاده اخلاقی و گروهی که قرار است در دومین پروژه عکاسی او همکاری کنند، بعدازظهر دیروز (اول دی) در گالری محسن برگزار شد. اخلاقی که کارگردانی پروژه «به روایت یک شاهد عینی» را سه سال قبل با بازسازی مرگهای تراژیک تاریخ ایران انجام داده، اینبار نیز به سراغ بخش دیگری از تاریخ ایران رفته که انقلاب مشروطه تا انقلاب را دربر میگیرد: «این پروژه در مورد مرگهای تراژیک نیست و روایتمحور است تا شخصیتمحور و 15 موضوع را شامل میشود». او با بیان اینکه هنوز برای این پروژه عنوانی انتخاب نکرده، ادامه داد: «از همان زمان تحقیق به چیدمان صحنه فکر میکردم. من بیشتر از یک هنرمند آرشیویست هستم. منابع من عکسهای مستند تاریخ ایران و جهان بودهاند و مثلا در مجموعه قبلی کسی که در عکس 16 آذر به تصویر کشیده شده، از عکسی اقتباس شده که کاوه گلستان از انقلاب دارد».اخلاقی با بیان اینکه یکی از دلایل اصلی موفقیت پروژه قبلی به دلیل حضور ژیلا مهرجویی بود، افزود: «من
ادعا نمیکنم این عکسها قدیمی هستند. میخواستم با نگاه امروز کسی که مدعی است شاهد جریان بوده، نورافکنی بر لحظات تاریک تاریخ بیفکنم و آن را به واقعیترین شکل برابر مخاطب قرار دهم. به اعتقاد من تاریخ قابل بازسازی نیست و هیچ وقت نمیتوانید بفهمید یک لحظه تاریخی چگونه اتفاق افتاده، مانند مرگ تختی که هنوز نمیدانیم چه اتفاقی افتاده است. پس من بعد از تمام تحقیقهایم سعی میکنم حس کلیام را به عکس منتقل کنم».در ادامه اخلاقی سپس به ذکر مثالی پرداخت: «در مرگ دکتر مصدق حس کلیام این بود که باید روی غیاب ملت ایران انگشت بگذارم، پس روی خلوتبودن عکس دست گذاشتم و اگر نه، اگر میخواستم عکس واقعی را بگیرم نوهها و بچههای مصدق کادر دوربین را پرمیکردند».کارگردان این پروژه، افزود: «پروژه قبلی، من را ترساند چون مخاطبانم عکسهای من را بهجای عکسهای واقعی تلقی کردند، اما واقعیت این است که من یکسری تصویر برای ملت ساختم و آدمها اینها را بهعنوان واقعیت در ذهنشان قرار دادند.
مثلا شنیدهام در مراسم تختی چند نفر از پهلوانان، عکسهای من را بهعنوان لحظهای که او درگذشته است، توصیف میکنند. اما من آنجا نیستم که بگویم اینطور نیست و هتل آتلانتیکی که در عکس وجود دارد غلط است. من میترسم کمکاری کرده باشم و مردم این عکسها را بهجای واقعیت تصور کنند».اخلاقی در پاسخ به پرسش خبرنگاری درباره تفاوت نقش محمود کلاری و نقش خود او در این پروژه، گفت: «این مسئلهای است که در پروژه قبلی هم با آقای توکلی پیش آمد. این ایده به من تعلق دارد و من کارگردان کار هستم، قطعا برایم بینظیر است که آقای کلاری پشت دوربین باشد، اما این عکسها مال من هستند».محمود کلاری نیز که در پایان نشست به این گروه پیوست، گفت: «در این سالها همیشه دوربین عکاسی با من بوده و این پروژه ترکیبی از عکاسی و سینماست. فضایی شکل میگیرد و چیدمانی وجود دارد که من هم مانند یک فیلمبردار در کنار آزاده اخلاقی هستم. هرکدام از این سکانسها کانسبتی دارند که این کانسپت، شیوه کار ما را در انتخاب لنزهای دوربین و نوع عکس تعیین میکنند. فکر میکنم روزهای خوبی در این پروژه خواهیم داشت». امید روحانی که ریاست این جلسه را برعهده داشت در بخشی از نشست
به توضیحی درباره پروژه یک شاهد عینی پرداخت و افزود: «پروژه دوم هم مانند یک پروژه سینمایی است. تکراری در حوادث مهم تاریخی ایران ردیابی شده و قصد این است که این لحظات بازسازی شوند».ایرج رامینفر، مدیر هنری این پروژه هم درباره طراحی لباس و گریم، عنوان کرد: «این پروژه با کارهایم در سینما فرق دارد چون یکی از مشکلاتم در سینما این بود که گاهی زحمت زیادی برای طراحی صحنه و لباس هدر میرفت، ولی نفس این کاربازسازی تاریخ است. گاهی اوقات وقتی به این پروژه فکر میکنم وحشت من را دربر میگیرد».علی عابدینی، چهرهپرداز این پروژه هم درباره تعداد صحنهها و شخصیتها و سختی کار به این واسطه صحبت کرد و در ادامه احسان رسولاف، تهیهکننده این کار، به تلاش برای تولید اثر هنری در عرصه هنرهای تجسمی اشاره کرد و گفت ما میخواهیم سرمایهگذاری صرفا از خرید اثر هنری به سوی تولید اثر هنری برود. در این نشست مستوفی درباره انتخاب بازیگران و پیمان جعفری، مدیر تولید این پروژه درباره روند انجام این کار صحبت کردند.
سحر آزاد: آزاده اخلاقی میگوید ادعایی برای روایت عینی تاریخ ندارد، اما او و گروهش بهواسطه نزدیکشدن به دومین پروژه عکاسیاش دچار اضطراب شده است. نشست مطبوعاتی آزاده اخلاقی و گروهی که قرار است در دومین پروژه عکاسی او همکاری کنند، بعدازظهر دیروز (اول دی) در گالری محسن برگزار شد. اخلاقی که کارگردانی پروژه «به روایت یک شاهد عینی» را سه سال قبل با بازسازی مرگهای تراژیک تاریخ ایران انجام داده، اینبار نیز به سراغ بخش دیگری از تاریخ ایران رفته که انقلاب مشروطه تا انقلاب را دربر میگیرد: «این پروژه در مورد مرگهای تراژیک نیست و روایتمحور است تا شخصیتمحور و 15 موضوع را شامل میشود». او با بیان اینکه هنوز برای این پروژه عنوانی انتخاب نکرده، ادامه داد: «از همان زمان تحقیق به چیدمان صحنه فکر میکردم. من بیشتر از یک هنرمند آرشیویست هستم. منابع من عکسهای مستند تاریخ ایران و جهان بودهاند و مثلا در مجموعه قبلی کسی که در عکس 16 آذر به تصویر کشیده شده، از عکسی اقتباس شده که کاوه گلستان از انقلاب دارد».اخلاقی با بیان اینکه یکی از دلایل اصلی موفقیت پروژه قبلی به دلیل حضور ژیلا مهرجویی بود، افزود: «من
ادعا نمیکنم این عکسها قدیمی هستند. میخواستم با نگاه امروز کسی که مدعی است شاهد جریان بوده، نورافکنی بر لحظات تاریک تاریخ بیفکنم و آن را به واقعیترین شکل برابر مخاطب قرار دهم. به اعتقاد من تاریخ قابل بازسازی نیست و هیچ وقت نمیتوانید بفهمید یک لحظه تاریخی چگونه اتفاق افتاده، مانند مرگ تختی که هنوز نمیدانیم چه اتفاقی افتاده است. پس من بعد از تمام تحقیقهایم سعی میکنم حس کلیام را به عکس منتقل کنم».در ادامه اخلاقی سپس به ذکر مثالی پرداخت: «در مرگ دکتر مصدق حس کلیام این بود که باید روی غیاب ملت ایران انگشت بگذارم، پس روی خلوتبودن عکس دست گذاشتم و اگر نه، اگر میخواستم عکس واقعی را بگیرم نوهها و بچههای مصدق کادر دوربین را پرمیکردند».کارگردان این پروژه، افزود: «پروژه قبلی، من را ترساند چون مخاطبانم عکسهای من را بهجای عکسهای واقعی تلقی کردند، اما واقعیت این است که من یکسری تصویر برای ملت ساختم و آدمها اینها را بهعنوان واقعیت در ذهنشان قرار دادند.
مثلا شنیدهام در مراسم تختی چند نفر از پهلوانان، عکسهای من را بهعنوان لحظهای که او درگذشته است، توصیف میکنند. اما من آنجا نیستم که بگویم اینطور نیست و هتل آتلانتیکی که در عکس وجود دارد غلط است. من میترسم کمکاری کرده باشم و مردم این عکسها را بهجای واقعیت تصور کنند».اخلاقی در پاسخ به پرسش خبرنگاری درباره تفاوت نقش محمود کلاری و نقش خود او در این پروژه، گفت: «این مسئلهای است که در پروژه قبلی هم با آقای توکلی پیش آمد. این ایده به من تعلق دارد و من کارگردان کار هستم، قطعا برایم بینظیر است که آقای کلاری پشت دوربین باشد، اما این عکسها مال من هستند».محمود کلاری نیز که در پایان نشست به این گروه پیوست، گفت: «در این سالها همیشه دوربین عکاسی با من بوده و این پروژه ترکیبی از عکاسی و سینماست. فضایی شکل میگیرد و چیدمانی وجود دارد که من هم مانند یک فیلمبردار در کنار آزاده اخلاقی هستم. هرکدام از این سکانسها کانسبتی دارند که این کانسپت، شیوه کار ما را در انتخاب لنزهای دوربین و نوع عکس تعیین میکنند. فکر میکنم روزهای خوبی در این پروژه خواهیم داشت». امید روحانی که ریاست این جلسه را برعهده داشت در بخشی از نشست
به توضیحی درباره پروژه یک شاهد عینی پرداخت و افزود: «پروژه دوم هم مانند یک پروژه سینمایی است. تکراری در حوادث مهم تاریخی ایران ردیابی شده و قصد این است که این لحظات بازسازی شوند».ایرج رامینفر، مدیر هنری این پروژه هم درباره طراحی لباس و گریم، عنوان کرد: «این پروژه با کارهایم در سینما فرق دارد چون یکی از مشکلاتم در سینما این بود که گاهی زحمت زیادی برای طراحی صحنه و لباس هدر میرفت، ولی نفس این کاربازسازی تاریخ است. گاهی اوقات وقتی به این پروژه فکر میکنم وحشت من را دربر میگیرد».علی عابدینی، چهرهپرداز این پروژه هم درباره تعداد صحنهها و شخصیتها و سختی کار به این واسطه صحبت کرد و در ادامه احسان رسولاف، تهیهکننده این کار، به تلاش برای تولید اثر هنری در عرصه هنرهای تجسمی اشاره کرد و گفت ما میخواهیم سرمایهگذاری صرفا از خرید اثر هنری به سوی تولید اثر هنری برود. در این نشست مستوفی درباره انتخاب بازیگران و پیمان جعفری، مدیر تولید این پروژه درباره روند انجام این کار صحبت کردند.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.