|

انتخابات انجمن طراحان گرافیک

مهرداد احمدی‌شیخانی: سخت شد. برایم نوشتن سخت شد. الان چه باید بنویسم بعدِ 23 سال؟ از اهدافی بنویسم که داشته‌ایم؟ اهداف را که بارها گفته‌ام و نوشته‌ام که بزرگ‌ترینش همین که الان هست، یعنی تشکلی صنفی از کسانی که شغلشان گرافیک است، از این راه نان می‌خورند و روزگارشان با آن می‌گذرد و مگر این را الان نداریم؟ انجمنی از طراحان گرافیک که اگر به هم متصلیم، دلیلش فقط‌وفقط این است که نانمان را از این راه درمی‌آوریم. کارمان و بارمان همین است. اما فقط همین است؟ حال که انجمنی داریم دیگر تمام شد؟ برویم خانه بنشینیم یا در آتلیه‌مان نقش بزنیم و دیگر هیچ؟ 23 سال پیش الگویم اتحادیه نانوایان بود؛ قوی‌ترین اتحادیه صنفی کشور؛ چنان قدرتمند که حقوق‌حقه خویش را به دست می‌آورند. جمعی به‌هم‌پیوسته؛ صنفی که منافع تک‌تک اعضایش را استیفا می‌کند. آیا بعد از نزدیک به نیم‌قرن آرزو و پس از 23 سال راه‌افتادن این قطار و 18 سال بعد از تأسیس، ما چنین نهاد صنفی‌ای هستیم؟ به‌گمانم هنوز نه. حداقل اینکه در درون خودمان هنوز گاهی دچار این نگاه معوجیم که صنفی‌بودن یعنی چه و حقوق یک عضو در این جمع چیست؟ هنوز برایمان، یا بهتر بگویم برای بیشترمان گرافیک یک شغل نیست. به آن به چشم یک شغل نگاه نمی‌کنیم. شاید دلیلش این است که اگر برایمان شغل شود آن‌وقت گرافیک هم چیزی می‌شود مثل هر شغل دیگری و برای هرکس دیگر که شغلی دارد. آن‌وقت حرفه‌مان می‌نشیند کنار آب‌حوضی‌ها و این برایمان قباحت دارد. آن‌وقت همان نگاه از بالا که به مشاغل دیگر داریم به شغل ما خواهند داشت. در صورتی‌که واقعیت چنین است که در ته ذهنمان می‌خواهیم تافته جدابافته باشیم، فرق داشته باشیم. خب برای ما اینکه گرافیک شغل بشود یعنی «یک‌قران و دوزار» را حساب‌کردن. یعنی مثل لوله‌کش‌ها بر سر نرخ پای‌فشردن و مگر ما چنین هستیم؟ چندنفرمان چنین است؟ آیا کم نیستند بین ما که تعداد کارهای مجانی‌شان از کارهایی که برایش پول گرفته‌اند بیشتر است؟ و مگر در مشاغل دیگر چنین است؟ در بینمان چندنفر هستند که افتخارشان به بهای ریالی کارشان باشد؟ آیا این‌طور نیست که وقتی از افتخاراتمان می‌گوییم، تعداد نمایشگاه‌هایمان را می‌شماریم؟ آیا برایمان تعداد حضور در بی‌ینال‌های بین‌المللی ملاک اصلی نیست؟ تا حالا شده که مثلا بگوییم افتخار من آن است که مجانی کار نمی‌کنم، یا آنکه پُزش را می‌دهیم که فلان نمایشگاه را در فلان گالری داشته‌ام و از بهمان بی‌ینال در بیسار کشور جایزه برده‌ام؟ بیشترمان حرفه‌مان را به‌عنوان یک شغل، جدی نمی‌گیریم و به همین دلیل انجمن صنفی برایمان محلی برای استیفای حقوقمان نیست. تعاریفمان از شغل و روابط شغلی را روشن نکرده‌ایم، نه روابط با مشتریان را و نه روابط با همکاران را. برای همین از همکاری با هم و از کار برای سفارش‌دهندگان تعریف روشنی نداریم و همین ما را دچار بحران‌ می‌کند. انتخاباتی در پیش است و هیأت‌مدیره‌ای برگزیده خواهد شد که احتمالا، رنگ‌وبوی هیأت‌مدیره‌های اولیه انجمن را خواهد داشت و این حکایت از آن دارد که شرایطمان به‌نوعی شبیه شرایط سخت روزهای اول است و اگر چنین است که به‌گمانم هست، وضعیتمان را باید جدی بگیریم. اگر کاندیداهایی داریم که ضرورت را در این دیده‌اند که به‌جای عافیت‌نشینی، زحمت دوباره‌دویدن را قبول کرده‌اند، لازم است که اعضا هم به این درک برسند که حضورشان در روز انتخابات ضرورتی بیشتر از قبل دارد. برای یک عضو انجمن هیچ هدفی مهم‌تر از این نیست که به شغلش اهمیت بدهد. اگر می‌خواهیم که دیگران جدی‌مان بگیرند و همیشه گله می‌کنیم که در کشورمان گرافیک جدی گرفته نمی‌شود، ناچاریم ابتدا خودمان این شغل را جدی بگیریم، همان‌طور که هر شغل دیگری تا از طرف شاغلانش جدی گرفته نشود، جدی نخواهد شد. باید بر منافع مشترکمان پای بفشاریم. این شغل ماست، نانمان را می‌دهد و روزگارمان با آن می‌چرخد. گره وقتی به کارمان می‌افتد که حرفه و شغل را برای خودمان درست تعریف نکرده باشیم و تصورمان از عضو انجمن‌بودن تعریفی صنفی نباشد. گره وقتی به کارمان می‌افتد که نگاهمان به صنف، نگاهی غیرصنفی شود.

مهرداد احمدی‌شیخانی: سخت شد. برایم نوشتن سخت شد. الان چه باید بنویسم بعدِ 23 سال؟ از اهدافی بنویسم که داشته‌ایم؟ اهداف را که بارها گفته‌ام و نوشته‌ام که بزرگ‌ترینش همین که الان هست، یعنی تشکلی صنفی از کسانی که شغلشان گرافیک است، از این راه نان می‌خورند و روزگارشان با آن می‌گذرد و مگر این را الان نداریم؟ انجمنی از طراحان گرافیک که اگر به هم متصلیم، دلیلش فقط‌وفقط این است که نانمان را از این راه درمی‌آوریم. کارمان و بارمان همین است. اما فقط همین است؟ حال که انجمنی داریم دیگر تمام شد؟ برویم خانه بنشینیم یا در آتلیه‌مان نقش بزنیم و دیگر هیچ؟ 23 سال پیش الگویم اتحادیه نانوایان بود؛ قوی‌ترین اتحادیه صنفی کشور؛ چنان قدرتمند که حقوق‌حقه خویش را به دست می‌آورند. جمعی به‌هم‌پیوسته؛ صنفی که منافع تک‌تک اعضایش را استیفا می‌کند. آیا بعد از نزدیک به نیم‌قرن آرزو و پس از 23 سال راه‌افتادن این قطار و 18 سال بعد از تأسیس، ما چنین نهاد صنفی‌ای هستیم؟ به‌گمانم هنوز نه. حداقل اینکه در درون خودمان هنوز گاهی دچار این نگاه معوجیم که صنفی‌بودن یعنی چه و حقوق یک عضو در این جمع چیست؟ هنوز برایمان، یا بهتر بگویم برای بیشترمان گرافیک یک شغل نیست. به آن به چشم یک شغل نگاه نمی‌کنیم. شاید دلیلش این است که اگر برایمان شغل شود آن‌وقت گرافیک هم چیزی می‌شود مثل هر شغل دیگری و برای هرکس دیگر که شغلی دارد. آن‌وقت حرفه‌مان می‌نشیند کنار آب‌حوضی‌ها و این برایمان قباحت دارد. آن‌وقت همان نگاه از بالا که به مشاغل دیگر داریم به شغل ما خواهند داشت. در صورتی‌که واقعیت چنین است که در ته ذهنمان می‌خواهیم تافته جدابافته باشیم، فرق داشته باشیم. خب برای ما اینکه گرافیک شغل بشود یعنی «یک‌قران و دوزار» را حساب‌کردن. یعنی مثل لوله‌کش‌ها بر سر نرخ پای‌فشردن و مگر ما چنین هستیم؟ چندنفرمان چنین است؟ آیا کم نیستند بین ما که تعداد کارهای مجانی‌شان از کارهایی که برایش پول گرفته‌اند بیشتر است؟ و مگر در مشاغل دیگر چنین است؟ در بینمان چندنفر هستند که افتخارشان به بهای ریالی کارشان باشد؟ آیا این‌طور نیست که وقتی از افتخاراتمان می‌گوییم، تعداد نمایشگاه‌هایمان را می‌شماریم؟ آیا برایمان تعداد حضور در بی‌ینال‌های بین‌المللی ملاک اصلی نیست؟ تا حالا شده که مثلا بگوییم افتخار من آن است که مجانی کار نمی‌کنم، یا آنکه پُزش را می‌دهیم که فلان نمایشگاه را در فلان گالری داشته‌ام و از بهمان بی‌ینال در بیسار کشور جایزه برده‌ام؟ بیشترمان حرفه‌مان را به‌عنوان یک شغل، جدی نمی‌گیریم و به همین دلیل انجمن صنفی برایمان محلی برای استیفای حقوقمان نیست. تعاریفمان از شغل و روابط شغلی را روشن نکرده‌ایم، نه روابط با مشتریان را و نه روابط با همکاران را. برای همین از همکاری با هم و از کار برای سفارش‌دهندگان تعریف روشنی نداریم و همین ما را دچار بحران‌ می‌کند. انتخاباتی در پیش است و هیأت‌مدیره‌ای برگزیده خواهد شد که احتمالا، رنگ‌وبوی هیأت‌مدیره‌های اولیه انجمن را خواهد داشت و این حکایت از آن دارد که شرایطمان به‌نوعی شبیه شرایط سخت روزهای اول است و اگر چنین است که به‌گمانم هست، وضعیتمان را باید جدی بگیریم. اگر کاندیداهایی داریم که ضرورت را در این دیده‌اند که به‌جای عافیت‌نشینی، زحمت دوباره‌دویدن را قبول کرده‌اند، لازم است که اعضا هم به این درک برسند که حضورشان در روز انتخابات ضرورتی بیشتر از قبل دارد. برای یک عضو انجمن هیچ هدفی مهم‌تر از این نیست که به شغلش اهمیت بدهد. اگر می‌خواهیم که دیگران جدی‌مان بگیرند و همیشه گله می‌کنیم که در کشورمان گرافیک جدی گرفته نمی‌شود، ناچاریم ابتدا خودمان این شغل را جدی بگیریم، همان‌طور که هر شغل دیگری تا از طرف شاغلانش جدی گرفته نشود، جدی نخواهد شد. باید بر منافع مشترکمان پای بفشاریم. این شغل ماست، نانمان را می‌دهد و روزگارمان با آن می‌چرخد. گره وقتی به کارمان می‌افتد که حرفه و شغل را برای خودمان درست تعریف نکرده باشیم و تصورمان از عضو انجمن‌بودن تعریفی صنفی نباشد. گره وقتی به کارمان می‌افتد که نگاهمان به صنف، نگاهی غیرصنفی شود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.