|

نمره ناپلئونی در انتخابات ونزوئلا

احمد نقیب‌زاده . استاد دانشگاه تهران

بر اساس قانون آهنین زندگی دنیوی، عمر پوپولیسم چندان دراز نمی‌تواند باشد تا به وعده‌های واهی ادامه دهد. حتی اگر شبنمی از کاریزما همراه داشته باشد یا از پشتیبانی قدرتمداران بی‌بصیرتی که بر «اوهن‌البیوت» تکیه می‌کنند برخوردار باشد زیرا منابعی که از آن به بذل و بخشش می‌پردازند تا شکم‌های گرسنه و جیب‌های خالی را با خود همراه سازند، چندان پر و پیمانه نبوده و تا‌ ابد دوام نمی‌آورند. کم‌کم صندوق‌ها خالی و منابع رو به نقصان می‌نهند و آنچه برجای می‌ماند بدهی و سررسید است. «مادورو» که از طایفه «بنی‌هندل» پا به عرصه سیاست ونزوئلا گذاشت، بچه مرشدی بود که فقط در سایه مراد زیرک و پوپولیست حسابگر خود «چاوز» قادر به حفظ صندلی خود بود. وی که چندصباحی از برکت فضای احساسی فقدان رییس خود بهره گرفت و بر موج سوار شد، به آهستگی اعتبار ناپایدار خود را از کف داد و بر اساس ارقام اعلام‌شده تنها توانسته با نمره ناپلئونی یعنی چند هزار رأی بیشتر بر رقیب پرحرف خود «کاپریلیس» پیروز شود. آنچه چاوز را بر سریر قدرت نگه داشت همان اندک حزم و احتیاطی بود که فرو نگذاشته بود ولی این حزم در جانشین او دیده نمی‌شود. نتیجه آنکه اگر هم شمارش آرا درست باشد، یک دوره بیشتر نصیب این راننده سابق اتوبوس نخواهد شد. حال در چنین شرایطی که نه به‌دار است و نه به بار، و‌ای بسا نتیجه شمارش آرا هم چیز دیگری را رقم بزند آیا درست بود که رییس‌جمهور خوش‌سفر ما شتابان رهسپار آن دیار نافرجام شود؟ اگر در سال 1388که هنوز شمارش آرای ریاست‌جمهوری در ایران به پایان نرسیده بود، ایشان با همین شتاب به دیدار «مدودف» شتافت پذیرفتنی بود ولی الان چه توجیهی دارد؟ آیا ایشان هم مانند تزار «پوتین» فکر می‌کند چنین سفر یا حمایتی به تثبیت یار ونزوئلایی‌شان می‌انجامد؟ حالا بماند که تکلیف هزاران دلار سرمایه‌گذاری‌های ایران در این کشور ناپایدار به چه سرنوشتی دچار خواهد شد. آمریکای لاتین است و سرزمین کودتا و انقلاب. سیاست که جز بر مدار عقل نمی‌تواند گشت و هرچه در این حوزه به‌جز تدبیر و تامل به‌کار گرفته شود به ثمر نخواهد رسید و به این معنا خواهد بود که سرزمین بلازده آمریکای لاتین به دست احساسات و هیجانات سپرده شده است.
بر اساس قانون آهنین زندگی دنیوی، عمر پوپولیسم چندان دراز نمی‌تواند باشد تا به وعده‌های واهی ادامه دهد. حتی اگر شبنمی از کاریزما همراه داشته باشد یا از پشتیبانی قدرتمداران بی‌بصیرتی که بر «اوهن‌البیوت» تکیه می‌کنند برخوردار باشد زیرا منابعی که از آن به بذل و بخشش می‌پردازند تا شکم‌های گرسنه و جیب‌های خالی را با خود همراه سازند، چندان پر و پیمانه نبوده و تا‌ ابد دوام نمی‌آورند. کم‌کم صندوق‌ها خالی و منابع رو به نقصان می‌نهند و آنچه برجای می‌ماند بدهی و سررسید است. «مادورو» که از طایفه «بنی‌هندل» پا به عرصه سیاست ونزوئلا گذاشت، بچه مرشدی بود که فقط در سایه مراد زیرک و پوپولیست حسابگر خود «چاوز» قادر به حفظ صندلی خود بود. وی که چندصباحی از برکت فضای احساسی فقدان رییس خود بهره گرفت و بر موج سوار شد، به آهستگی اعتبار ناپایدار خود را از کف داد و بر اساس ارقام اعلام‌شده تنها توانسته با نمره ناپلئونی یعنی چند هزار رأی بیشتر بر رقیب پرحرف خود «کاپریلیس» پیروز شود. آنچه چاوز را بر سریر قدرت نگه داشت همان اندک حزم و احتیاطی بود که فرو نگذاشته بود ولی این حزم در جانشین او دیده نمی‌شود. نتیجه آنکه اگر هم شمارش آرا درست باشد، یک دوره بیشتر نصیب این راننده سابق اتوبوس نخواهد شد. حال در چنین شرایطی که نه به‌دار است و نه به بار، و‌ای بسا نتیجه شمارش آرا هم چیز دیگری را رقم بزند آیا درست بود که رییس‌جمهور خوش‌سفر ما شتابان رهسپار آن دیار نافرجام شود؟ اگر در سال 1388که هنوز شمارش آرای ریاست‌جمهوری در ایران به پایان نرسیده بود، ایشان با همین شتاب به دیدار «مدودف» شتافت پذیرفتنی بود ولی الان چه توجیهی دارد؟ آیا ایشان هم مانند تزار «پوتین» فکر می‌کند چنین سفر یا حمایتی به تثبیت یار ونزوئلایی‌شان می‌انجامد؟ حالا بماند که تکلیف هزاران دلار سرمایه‌گذاری‌های ایران در این کشور ناپایدار به چه سرنوشتی دچار خواهد شد. آمریکای لاتین است و سرزمین کودتا و انقلاب. سیاست که جز بر مدار عقل نمی‌تواند گشت و هرچه در این حوزه به‌جز تدبیر و تامل به‌کار گرفته شود به ثمر نخواهد رسید و به این معنا خواهد بود که سرزمین بلازده آمریکای لاتین به دست احساسات و هیجانات سپرده شده است.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.