|

نقاشی‌های «ناصر عصار» در گالری شهریور مکالمه رنگی شرق و غرب

شرق: خطوط سیاه پرتحرک بر عرصه پرابهام و ژرف زمینه می‌دوند. گویی اشباح جنگجویان، کوهستان‌ها، درختان و بناها و برگ‌ها و ساقه‌ها شادمانه‌ از میان الگوهای انتزاعی پدیدار می‌شوند. منظره‌های بسیار کمینه‌گرای ناصر عصار، زمینه‌ای به رنگ‌های خاص خودشان دارند، اُخرایی، سبز، شنگرف، یا نوعی خاکستری نفتی. برخورد با رنگ روغنِ رقیق‌شده و قلم‌موکاری سریع و بداهه، ظرفیت‌های متفاوتی از رنگ روغنی را برملا می‌کند؛ تکنیکی که در اساس برای ساخت‌وساز و آثار زمان‌بر ابداع شده است... . گالری شهریور این روزها این تصاویر را پیشکش مخاطبان هنر و هنردوستان کرده است. این گالری بعد از دو نمایشگاه موفق «ابوالقاسم سعیدی» و «هنر دهه ١٣٤٠ ایران، از مجموعه مسعود اخوان‌جم»، آثاری از زنده‌یاد ناصر عصار، چهره‌ ممتاز نسل هنرمندان مدرنیست ایران، را به تماشا گذاشته است. ابوالقاسم سعیدی، نقاش پیش‌کسوت، درباره این نمایشگاه نوشت: «اینک پس از 60 سال، به همت گالری «شهریور» تعدادی از کارهایی را به نمایش گذارده‌اند که اگر تاریخ اجرایشان با آن دوره نخواند، به‌روشنی مرا به‌یاد اولین برخورد و آشنایی با هنر و خود او در پاریس می‌اندازد. امروزه مایلم با سادگی، نگاهی همکارانه به این دوره از نقاشی او بیندازم؛ دوره‌ای که با او آشنا می‌شدم و این دسته از کارهای او را برآورد و برای آموزش و یادگیری تجزیه و تحلیل می‌کردم. ابتدایی‌ترین تحلیلی که در نگاه اول به چشم می‌خورد، قلم او را می‌بینم که در این دوره از فعالیتش بیننده را به آسیای دور می‌برد؛ با یک کلام، قلمش فرار است؛ یعنی با اندکی مکث بیننده دستگیرش می‌شود که نقاش در حین اجرای یک فرم که نشانه‌ها و علامت‌ها هستند، حضور«زمان» را می‌توان تشخیص داد و با رهایی دید شاعرانه، به‌وجودآمدن و به‌نقش‌آوردن یک فرم را می‌توان شاهد بود؛ یعنی با یک کلام نگاه می‌تواند به‌دنبال قلم نقاش بدود یا با او همراه باشد، در این مرحله اِبایی نیست که «حرکت» قلم و دست نقاش را جزئی از ابزار زیباشناختی یا استادی این‌گونه نقاشی ببینیم، با توجه به اینکه وقتی تابلو ترکیبش انتزاعی باشد، این حضور «قلم فرار» بیشتر خود را نشان می‌دهد». سعیدی در ادامه خاطرنشان کرد: «چقدر کمبود یک نمایشگاه کامل از فعالیت هنری یک نقاش معتبر و بافرهنگ در این جامعه باید سنگین و ناگوار محاسبه شود. باید در انتظار نمایشگاهی از تمامی کارهای او بمانیم، فقط گفته شود عصار نقاشی‌اش دوران مختلفی را طی کرده است. دوره‌های بعدی چه پرتره‌هایی که از خانمش با نیم‌نگاهی به هنر نقاش سوئیسی «جکومتی» کشیده یا طبیعت بیجان‌ها یا مناظر ابرآلود کوهستانی و طبیعت‌نگاری‌هایی با تأثیرپذیری امپرسیونیستی اوست، همه‌وهمه در سطحی بالا، امید است هدیه‌ای والا و پرارزش برای آیندگان ما شود». همچنین به گفته آیدین آغداشلو، عصار نگاهش را از فرمالیسم نقاشی مدرن دهه 50 پاریس به سمت شرق دور چرخاند؛ کاری که بسیاری از هم‌دوره‌هایش هم دنبال کردند. در ایران، هم‌زمان با او، سهراب سپهری هم این نگاه را برگزید؛ گیرم سپهری محلی‌تر ماند، اما آبشخور هردو یکی بود: مکالمه میان رنگ‌های رقیق و غلیظ، تقلیل‌یافتن رنگ‌آمیزی به یکی، دو رنگ، تماشای طبیعت سحرآمیز و شگفت‌زده مهارت و نرمی پرپیچ‌وتاب قلم‌موی استادان چینی ماندن. «گفتنی است نمایشگاه نقاشی‌های هنرمند فقید، ناصر عصار، تا ششم آذر در گالری شهریور به نشانی خیابان الهیه، خزر شمالی، بن‌بست هرمز، شماره ۹ ادامه دارد.

شرق: خطوط سیاه پرتحرک بر عرصه پرابهام و ژرف زمینه می‌دوند. گویی اشباح جنگجویان، کوهستان‌ها، درختان و بناها و برگ‌ها و ساقه‌ها شادمانه‌ از میان الگوهای انتزاعی پدیدار می‌شوند. منظره‌های بسیار کمینه‌گرای ناصر عصار، زمینه‌ای به رنگ‌های خاص خودشان دارند، اُخرایی، سبز، شنگرف، یا نوعی خاکستری نفتی. برخورد با رنگ روغنِ رقیق‌شده و قلم‌موکاری سریع و بداهه، ظرفیت‌های متفاوتی از رنگ روغنی را برملا می‌کند؛ تکنیکی که در اساس برای ساخت‌وساز و آثار زمان‌بر ابداع شده است... . گالری شهریور این روزها این تصاویر را پیشکش مخاطبان هنر و هنردوستان کرده است. این گالری بعد از دو نمایشگاه موفق «ابوالقاسم سعیدی» و «هنر دهه ١٣٤٠ ایران، از مجموعه مسعود اخوان‌جم»، آثاری از زنده‌یاد ناصر عصار، چهره‌ ممتاز نسل هنرمندان مدرنیست ایران، را به تماشا گذاشته است. ابوالقاسم سعیدی، نقاش پیش‌کسوت، درباره این نمایشگاه نوشت: «اینک پس از 60 سال، به همت گالری «شهریور» تعدادی از کارهایی را به نمایش گذارده‌اند که اگر تاریخ اجرایشان با آن دوره نخواند، به‌روشنی مرا به‌یاد اولین برخورد و آشنایی با هنر و خود او در پاریس می‌اندازد. امروزه مایلم با سادگی، نگاهی همکارانه به این دوره از نقاشی او بیندازم؛ دوره‌ای که با او آشنا می‌شدم و این دسته از کارهای او را برآورد و برای آموزش و یادگیری تجزیه و تحلیل می‌کردم. ابتدایی‌ترین تحلیلی که در نگاه اول به چشم می‌خورد، قلم او را می‌بینم که در این دوره از فعالیتش بیننده را به آسیای دور می‌برد؛ با یک کلام، قلمش فرار است؛ یعنی با اندکی مکث بیننده دستگیرش می‌شود که نقاش در حین اجرای یک فرم که نشانه‌ها و علامت‌ها هستند، حضور«زمان» را می‌توان تشخیص داد و با رهایی دید شاعرانه، به‌وجودآمدن و به‌نقش‌آوردن یک فرم را می‌توان شاهد بود؛ یعنی با یک کلام نگاه می‌تواند به‌دنبال قلم نقاش بدود یا با او همراه باشد، در این مرحله اِبایی نیست که «حرکت» قلم و دست نقاش را جزئی از ابزار زیباشناختی یا استادی این‌گونه نقاشی ببینیم، با توجه به اینکه وقتی تابلو ترکیبش انتزاعی باشد، این حضور «قلم فرار» بیشتر خود را نشان می‌دهد». سعیدی در ادامه خاطرنشان کرد: «چقدر کمبود یک نمایشگاه کامل از فعالیت هنری یک نقاش معتبر و بافرهنگ در این جامعه باید سنگین و ناگوار محاسبه شود. باید در انتظار نمایشگاهی از تمامی کارهای او بمانیم، فقط گفته شود عصار نقاشی‌اش دوران مختلفی را طی کرده است. دوره‌های بعدی چه پرتره‌هایی که از خانمش با نیم‌نگاهی به هنر نقاش سوئیسی «جکومتی» کشیده یا طبیعت بیجان‌ها یا مناظر ابرآلود کوهستانی و طبیعت‌نگاری‌هایی با تأثیرپذیری امپرسیونیستی اوست، همه‌وهمه در سطحی بالا، امید است هدیه‌ای والا و پرارزش برای آیندگان ما شود». همچنین به گفته آیدین آغداشلو، عصار نگاهش را از فرمالیسم نقاشی مدرن دهه 50 پاریس به سمت شرق دور چرخاند؛ کاری که بسیاری از هم‌دوره‌هایش هم دنبال کردند. در ایران، هم‌زمان با او، سهراب سپهری هم این نگاه را برگزید؛ گیرم سپهری محلی‌تر ماند، اما آبشخور هردو یکی بود: مکالمه میان رنگ‌های رقیق و غلیظ، تقلیل‌یافتن رنگ‌آمیزی به یکی، دو رنگ، تماشای طبیعت سحرآمیز و شگفت‌زده مهارت و نرمی پرپیچ‌وتاب قلم‌موی استادان چینی ماندن. «گفتنی است نمایشگاه نقاشی‌های هنرمند فقید، ناصر عصار، تا ششم آذر در گالری شهریور به نشانی خیابان الهیه، خزر شمالی، بن‌بست هرمز، شماره ۹ ادامه دارد.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.