|

نمایش شب‌به‌خیر جناب کنت

مرگ در می‌زند

بهزاد صدیقی . دراماتورژ

اکبر رادی نمایش‌نامه تک‌پرده‌ای «شب‌به‌خیر جناب کنت» را در سال 81 به نگارش درآورد.
نمایش‌نا‌مه‌ای با سه شخصیت (دو مرد و یک زن) در فضای رئال و سوررئال. این نمایش‌نا‌مه که چاپ دوم خود را در پاییز سال 93 پشت‌سر گذاشت، مانند تک‌پرده‌ای دیگر استاد رادی، کاکتوس، به‌نوعی مرگ و زندگی را توأمان به نمایش می‌گذارد.
مرگ در این اثر مانند سایه‌ای در فضای واقعی و غیر واقعی در کنار زوج پیری قرار دارد تا آخرین لحظات زندگی آنان را دستخوش تغییر کند.
گویی مرگ هر لحظه در کنارمان است و در پشت در ایستاده تا زنگش را بزند و ما را بی‌مقدمه و بی‌خبر با خود ببرد.
رادی مانند دیگر آثار خود به شخصیت‌پردازی و زبان و دیالوگ آدم‌هایش مینیاتوری نگاه می‌کند و چنان زبان‌ورزی می‌کند که گویی این‌ قصه و آدم‌ها در کنار ما وجود دارند و زندگی می‌کنند؛ فارغ از آنکه آقای کنت و همسرش خیال می‌کنند به یک میهمانی دعوت شده‌اند و در همین غرق‌شدن در زندگی و رؤیاهای خود، ناگهان کسی به اسم آقای وحدانی از راه می‌رسد تا به زندگی آنان معنایی دیگرگونه ببخشد.
در دراماتورژی این اثر، چه در تحلیل متن و چه در شیوه اجرائی، کوشش شد تا بر پایه متن نمایش‌نامه، موقعیت و فضاسازی نمایشی، از واقعیت صرف فاصله گرفته‌ شود و به فضای سوررئال و حتی فانتزی نزدیک شود. با این نگاه، بازی‌ها و طراحی صحنه و نور و موسیقی، فضا‌سازی‌های لازم صورت گرفت تا شب‌به‌خیر جناب کنتی اجرا شود که پیش از این‌، چنین نگاهی به آن نشده‌ بود. لیلا برخورداری، وحید آقاپور و مجتبی پیرزاده، به‌عنوان بازیگران این نمایش براساس تحلیل چنین موقعیتی، هریک به فراخور تجربه و دانش بازیگری و تئاتری خود تلاش کردند بازی‌های درخوری از خود به نمایش بگذارند.
البته در این فضاسازی، عناصر موسیقی، نور و صحنه (دو عنصر صحنه و نور به فراخور امکانات موجود و سالن نمایش) میزانسنی هماهنگ با شیوه اجرائی و نوع نگاه به متن به وجود آوردند و در شکل‌گیری نمایش مؤثر بودند. دراین‌میان، نقش طراحی لباس و طراحی گریم را نباید نادیده گرفت که با قوت و قدرت جلوه‌گر شدند و به باورپذیری چنین شخصیت‌هایی برای مخاطبان و نیز به قوت اجرا افزودند.
بااین‌حال، کوشش گروه اجرائی نمایش شب‌به‌خیر جناب کنت این بود که وجه بصری و زیبایی‌شناسی این اثر به‌نحو درست و شایسته‌ای صورت گیرد؛ هرچند همواره کاستی‌های فنی تالار‌های نمایشی و شرایط اقتصادی، اغلب گروه‌های نمایشی را از رسیدن به اجرائی کاملا مطلوب دور می‌کند و این مسئله در اجرای این نمایش نیز بی‌تأثیر نبود.

اکبر رادی نمایش‌نامه تک‌پرده‌ای «شب‌به‌خیر جناب کنت» را در سال 81 به نگارش درآورد.
نمایش‌نا‌مه‌ای با سه شخصیت (دو مرد و یک زن) در فضای رئال و سوررئال. این نمایش‌نا‌مه که چاپ دوم خود را در پاییز سال 93 پشت‌سر گذاشت، مانند تک‌پرده‌ای دیگر استاد رادی، کاکتوس، به‌نوعی مرگ و زندگی را توأمان به نمایش می‌گذارد.
مرگ در این اثر مانند سایه‌ای در فضای واقعی و غیر واقعی در کنار زوج پیری قرار دارد تا آخرین لحظات زندگی آنان را دستخوش تغییر کند.
گویی مرگ هر لحظه در کنارمان است و در پشت در ایستاده تا زنگش را بزند و ما را بی‌مقدمه و بی‌خبر با خود ببرد.
رادی مانند دیگر آثار خود به شخصیت‌پردازی و زبان و دیالوگ آدم‌هایش مینیاتوری نگاه می‌کند و چنان زبان‌ورزی می‌کند که گویی این‌ قصه و آدم‌ها در کنار ما وجود دارند و زندگی می‌کنند؛ فارغ از آنکه آقای کنت و همسرش خیال می‌کنند به یک میهمانی دعوت شده‌اند و در همین غرق‌شدن در زندگی و رؤیاهای خود، ناگهان کسی به اسم آقای وحدانی از راه می‌رسد تا به زندگی آنان معنایی دیگرگونه ببخشد.
در دراماتورژی این اثر، چه در تحلیل متن و چه در شیوه اجرائی، کوشش شد تا بر پایه متن نمایش‌نامه، موقعیت و فضاسازی نمایشی، از واقعیت صرف فاصله گرفته‌ شود و به فضای سوررئال و حتی فانتزی نزدیک شود. با این نگاه، بازی‌ها و طراحی صحنه و نور و موسیقی، فضا‌سازی‌های لازم صورت گرفت تا شب‌به‌خیر جناب کنتی اجرا شود که پیش از این‌، چنین نگاهی به آن نشده‌ بود. لیلا برخورداری، وحید آقاپور و مجتبی پیرزاده، به‌عنوان بازیگران این نمایش براساس تحلیل چنین موقعیتی، هریک به فراخور تجربه و دانش بازیگری و تئاتری خود تلاش کردند بازی‌های درخوری از خود به نمایش بگذارند.
البته در این فضاسازی، عناصر موسیقی، نور و صحنه (دو عنصر صحنه و نور به فراخور امکانات موجود و سالن نمایش) میزانسنی هماهنگ با شیوه اجرائی و نوع نگاه به متن به وجود آوردند و در شکل‌گیری نمایش مؤثر بودند. دراین‌میان، نقش طراحی لباس و طراحی گریم را نباید نادیده گرفت که با قوت و قدرت جلوه‌گر شدند و به باورپذیری چنین شخصیت‌هایی برای مخاطبان و نیز به قوت اجرا افزودند.
بااین‌حال، کوشش گروه اجرائی نمایش شب‌به‌خیر جناب کنت این بود که وجه بصری و زیبایی‌شناسی این اثر به‌نحو درست و شایسته‌ای صورت گیرد؛ هرچند همواره کاستی‌های فنی تالار‌های نمایشی و شرایط اقتصادی، اغلب گروه‌های نمایشی را از رسیدن به اجرائی کاملا مطلوب دور می‌کند و این مسئله در اجرای این نمایش نیز بی‌تأثیر نبود.

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.