|

نگاه بیرون

«نه» به تحریم

ترجمه: نسرین رضایی

هر آن این احتمال وجود دارد که کره‌شمالی آزمایش هسته‌ای دیگری انجام دهد. اما واکنش غرب به اقدامات اخیر «پیونگ‌یانگ» تنها هرازگاه اعمال تحریم‌های اقتصادی بوده است. اقدامی که غرب گمان می‌کند مرد شماره یک کره را مهار خواهد کرد اما نتیجه نهایی چیست: هیچ. نتیجه نهایی تکرار همین جمله است: هر آن ممکن است تا پیونگ‌یانگ دست به اقدامی دیگر بزند. مدام صبر پیشه می‌کنیم و مدام زمزمه می‌کنیم که باید نشست و دید، چه در پیش روی خود داریم و کیم جونگ اون چه در سر می‌پرورد. جهان به دیکتاتور جوان به عنوان یک غول نگاه می‌کند. آن هم تنها به یک دلیل: اینکه کره‌شمالی دارای یک زرادخانه هسته‌ای در حال توسعه است. پیامی که اذهان را به سمت و سوی اقدامات تلافی‌جویانه هسته‌ای در مقابل آمریکا و دیگر دشمنانش می‌کشاند.
پنجشنبه گذشته باز هم خبر مایوس‌کننده دیگری شنیدیم: کره‌شمالی به‌زودی به دانش و فناوری ساخت یک موشک بالستیک دست پیدا می‌کند. خبری نگران‌کننده نه‌تنها برای ایالات متحده، بلکه برای تمامی متحدان واشنگتن در منطقه. متحدانی چون کره‌جنوبی و ژاپن. خبری که حتی ممکن است به انگیزه‌ای برای متحدان واشنگتن بدل شود تا توانایی هسته‌ای خود را برای مقابله با تهدیدات مکرر ارتقا دهند. حالا جهانی را با دو مناقشه هسته‌ای تصور کنید: کره‌شمالی و ایران این سوی شبه‌قاره، جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است و نگرانی‌های دیگری پیرامون فعالیت‌های هسته‌ای این کشور که مقامات تهران فعالیت‌های صلح‌آمیز می‌نامندش. برخی می‌گویند ایران تا سال 2014به نقطه بی‌بازگشت نخواهد رسید. ایالات متحده و متحدان اروپایی‌اش همچنان یک راه می‌شناسند: افزایش تحریم‌های اقتصادی، تحریم نفتی و... اما ایران می‌گوید که تحریم‌ها به عاملی برای بازدارندگی ملت ایران تبدیل نخواهد شد.با این حال همچنان مارک کریک، مرد جمهوریخواه باز هم سخن از تشدید تحریم‌ها به میان می‌آورد. طرحی که باید ظرف مدت 60 روز در صورت تایید نهایی به امضای رییس‌جمهوری در‌آید. می‌گویند کنگره و اوباما باید سریع‌تر عمل کنند. اما آیا این حرکت سریع‌تر در جهت تحریم‌های بیشتری است که تاکنون هیچ نتیجه‌ای نداشته‌اند؟
هر آن این احتمال وجود دارد که کره‌شمالی آزمایش هسته‌ای دیگری انجام دهد. اما واکنش غرب به اقدامات اخیر «پیونگ‌یانگ» تنها هرازگاه اعمال تحریم‌های اقتصادی بوده است. اقدامی که غرب گمان می‌کند مرد شماره یک کره را مهار خواهد کرد اما نتیجه نهایی چیست: هیچ. نتیجه نهایی تکرار همین جمله است: هر آن ممکن است تا پیونگ‌یانگ دست به اقدامی دیگر بزند. مدام صبر پیشه می‌کنیم و مدام زمزمه می‌کنیم که باید نشست و دید، چه در پیش روی خود داریم و کیم جونگ اون چه در سر می‌پرورد. جهان به دیکتاتور جوان به عنوان یک غول نگاه می‌کند. آن هم تنها به یک دلیل: اینکه کره‌شمالی دارای یک زرادخانه هسته‌ای در حال توسعه است. پیامی که اذهان را به سمت و سوی اقدامات تلافی‌جویانه هسته‌ای در مقابل آمریکا و دیگر دشمنانش می‌کشاند.
پنجشنبه گذشته باز هم خبر مایوس‌کننده دیگری شنیدیم: کره‌شمالی به‌زودی به دانش و فناوری ساخت یک موشک بالستیک دست پیدا می‌کند. خبری نگران‌کننده نه‌تنها برای ایالات متحده، بلکه برای تمامی متحدان واشنگتن در منطقه. متحدانی چون کره‌جنوبی و ژاپن. خبری که حتی ممکن است به انگیزه‌ای برای متحدان واشنگتن بدل شود تا توانایی هسته‌ای خود را برای مقابله با تهدیدات مکرر ارتقا دهند. حالا جهانی را با دو مناقشه هسته‌ای تصور کنید: کره‌شمالی و ایران این سوی شبه‌قاره، جمهوری اسلامی ایران قرار گرفته است و نگرانی‌های دیگری پیرامون فعالیت‌های هسته‌ای این کشور که مقامات تهران فعالیت‌های صلح‌آمیز می‌نامندش. برخی می‌گویند ایران تا سال 2014به نقطه بی‌بازگشت نخواهد رسید. ایالات متحده و متحدان اروپایی‌اش همچنان یک راه می‌شناسند: افزایش تحریم‌های اقتصادی، تحریم نفتی و... اما ایران می‌گوید که تحریم‌ها به عاملی برای بازدارندگی ملت ایران تبدیل نخواهد شد.با این حال همچنان مارک کریک، مرد جمهوریخواه باز هم سخن از تشدید تحریم‌ها به میان می‌آورد. طرحی که باید ظرف مدت 60 روز در صورت تایید نهایی به امضای رییس‌جمهوری در‌آید. می‌گویند کنگره و اوباما باید سریع‌تر عمل کنند. اما آیا این حرکت سریع‌تر در جهت تحریم‌های بیشتری است که تاکنون هیچ نتیجه‌ای نداشته‌اند؟

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.