بهسخرهگرفتهشدن ادعاهای واهی غرب
اردشیر زارعیقنواتی : سیل پناهجویان شرقی به طرف غرب در ماهها و هفتههای اخیر اروپاییان را سراسیمه کرده است و در پشت نقاب حقوق بشر و کمکهای بشردوستانه تصویر «آیلان» کودک سهساله سوری که جسد بیجان وی در ساحل مدیترانه ترکیه آرام گرفت، تمامی ادعاهای واهی غرب لیبرال را به سخره گرفت. رهبران غربی در جلوی دوربینهای تلویزیونی اشک خود را سرازیر میکنند و در پشت درهای بسته مذاکرات حول پناهجویان بیرحمانهترین تدابیر بازدارنده و نابردبارانه را به بحث میگذارند. این در حالی است که موج پناهجویان همچنان به سمت اروپا روانه میشود و ایستگاه بینالمللی قطار «بوداپست» روزهای مدیدی است که درهای خود را بر روی این آوارگان از جنگ و فقر بسته نگه داشته و بسیاری از آنان پیاده به سوی مرزهای اتریش و سپس آلمان ره میسپارند تا شاید سرپناهی برای خود پیدا کنند. در پس زمینه ذهن تمام این آوارگان و بهخصوص پناهندگان سوری تصویری از اروپای متمدن نقش بسته بود که در انتهای این تونل تاریک تلألوی نوری را برای آنان به ارمغان می آورد. حتی همین که تا اینجای کار شبکههای خبری، دوربینهای تلویزیونی و دنیای مجازی توانستهاند
حساسیت و ندای «وجدان» رهبران غربی را تحریک کنند، بیش از آنچه نتیجه اراده این دولتمردان باشد تأثیر فشار افکار عمومی صلحطلب و جنبشهای ترقیخواه چپ اروپایی بوده است. راست اروپایی در بهترین شکل خود به موضوع پناهجویان بهعنوان یک عمل انجامشده نگاه میکند، چنانچه «یوشکا فیشر» وزیر امور خارجه پیشین آلمان، این مهاجرت گسترده را با توجه به احتیاج برلین و دیگر کشورهای اروپایی به نیروی کار جدید بهدلیل پیرشدن جوامع اروپایی یک فرصت تلقی و توصیه به استفاده از این فرصت میکند. در این بین راست افراطی و گروههای نئوفاشیست اروپایی در آلمان، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی بههمراه رهبران اروپای شرقی به رهبری «ویکتور اوربان» نخستوزیر راستگرای مجارستان بر طبل اسلامهراسی و تهدید اروپای مسیحی از سوی پناهجویان خاوری میکوبند.
تصویر جسد بیجان آیلان کردی واقعیت دنیای بیرحم امروز است که وقتی داستان جنگ و منافع در میان باشد همه رهبران درد وجدان میگیرند و با دخالت مستقیم خود بر آتش آن میدمند اما در پیامد این واقعه فاجعهبار هرگز حاضر به قبول مسئولیتهای اولیه انسانی خود نیستند. اینجا دیگر بحث پناهجویان و مهاجرت اقتصادی در میان نیست بلکه بهطور مشخص و واضح موضوع فراریان از جنگ سوریه، لیبی، عراق و افغانستان در میان است که یک ضلع اصلی قضیه جهان غرب و بهخصوص اروپای دموکرات بوده است. آیلان و برادر پنجساله او به همراه مادرشان که حتی آبهای مدیترانه هم آنان را پس زد و جسدشان روز جمعه چهارم سپتامبر در «کوبانی» به خاک سپرده شد، فرزندان همان مردمانی هستند که با دفاع حماسی خود پشت هیولای «داعش» را در یک جنگ نابرابر به خاک مالیدند و زنده ماندند. اما در مسیر اروپای صلح و مدیترانه بدون جنگ جان باختند. همزمان در فضای مجازی توسط فعالان صلح و انسانهای ترقیخواه جهان ویدئوی چند دقیقهای از یک کودک دبستانی سوری دستبهدست میشود که چنان آرام و منطقی در جلوی دوربین به رهبران جهان میگوید «شما دست از جنگ و دخالت در سوریه بردارید تا ما به
اروپا نیاییم» که از هزار تحلیل و تفسیر سیاسی از سوی مدعیان و کارشناسان حوزه سیاسی گویاتر است. این روزها خبرهای اول تمام رسانههای جهانی و اروپایی به موضوع همین پناهجویان اختصاص داده میشود و کنفرانس پشت کنفرانس و نشست پشت نشست از سوی رهبران جهانی برگزار میشود ولی در ته قضیه هم چنان این در راه ماندگان، در برزخ خود دست و پا میزنند. چشم آبیهای اروپایی فراموش کردهاند که در چند قرن اخیر میلیون میلیون به سوی سرزمینهای تازه در آن سوی آتلانتیک رهسپار بودند و امروز آمریکای شمالی را چنان شمایلی بخشیدهاند که بومیان ساکن آنجا تقریبا از معادلات جمعیتی حذف شدهاند. آنها وقتی از حقوق بشر و کمکهای انساندوستانه سخن میگویند «قصه میخوانند»، اما زمانی که میلیونها انسان درمانده از جنگ و بیخانمان سرپناهی میجویند تازه
چرتکه اندازیهای کاسبکارانه را وارد معادلات میکنند. در روزهای اخیر بهصورت مرتب این سؤال مطرح شده است که آیا تصویر بیجان «آیلان کردی» وجدان رهبران اروپایی را بیدار میکند و تصویر این فاجعه موجب گشایشی در موقعیت پناهجویان خواهد شد. شاید برای چند روز و چند هفته بتوان یک گشایش و راه باز برای چندین هزار نفر از این سیل میلیونی جهت ورود به اروپا را شاهد بود، اما بدون تردید در پشت هر شعاری که امروز داده میشود سیاستمداران دنبال راهحل بازدارندگی و شانه خالیکردن از زیر بار این مسئولیت انسانی خواهند بود. بسیاری از رهبران اروپایی در چند روز گذشته با حمله به ویکتور اوربان وی را مسبب بسیاری از این مشکلات و ناهمگرایی اروپایی نشان میدهند در حالیکه بزرگترین جرم او صراحت لهجه و بیان بدون شرمساری ضدیت اروپای مسیحی با پناهجویان خاورمیانه بوده است. نشست چهارجانبه بین رهبران مجارستان، چک، اسلواکی و لهستان که روز جمعه در پراگ جمع شده و مواضع سرسختانهای را در قبال پناهجویان با رد تقاضای سهمیهبندی اروپایی اتخاذ کردند، هرچند که به ظاهر تضاد بین شرق و غرب اروپا را به تصویر میکشد، ولی در پایان با یک تفاوت نسبی این
سیاست واحد اروپایی خواهد بود. زمان زیادی طول نخواهد کشید که معاهده «شینگن» که رفتوآمد آزاد بین کشورهای عضو را سبب شده است برچیده شود و یا در بهترین وضعیت ممکن دچار تغییرات اساسی جهت موضع بازدارنگی شود. بحث پذیرش و کمک به پناهجویان توسط کشورهای عربی و منطقه که مسببان اصلی این فاجعه هولناک جنگهای فرقهای بودهاند که دیگر از اساس خارج از موضوع است و مدعیان مسلمانی، هم چنان چشمانشان را بر این بدبختی این پناهجویان بسته و خواهند بست.
اردشیر زارعیقنواتی : سیل پناهجویان شرقی به طرف غرب در ماهها و هفتههای اخیر اروپاییان را سراسیمه کرده است و در پشت نقاب حقوق بشر و کمکهای بشردوستانه تصویر «آیلان» کودک سهساله سوری که جسد بیجان وی در ساحل مدیترانه ترکیه آرام گرفت، تمامی ادعاهای واهی غرب لیبرال را به سخره گرفت. رهبران غربی در جلوی دوربینهای تلویزیونی اشک خود را سرازیر میکنند و در پشت درهای بسته مذاکرات حول پناهجویان بیرحمانهترین تدابیر بازدارنده و نابردبارانه را به بحث میگذارند. این در حالی است که موج پناهجویان همچنان به سمت اروپا روانه میشود و ایستگاه بینالمللی قطار «بوداپست» روزهای مدیدی است که درهای خود را بر روی این آوارگان از جنگ و فقر بسته نگه داشته و بسیاری از آنان پیاده به سوی مرزهای اتریش و سپس آلمان ره میسپارند تا شاید سرپناهی برای خود پیدا کنند. در پس زمینه ذهن تمام این آوارگان و بهخصوص پناهندگان سوری تصویری از اروپای متمدن نقش بسته بود که در انتهای این تونل تاریک تلألوی نوری را برای آنان به ارمغان می آورد. حتی همین که تا اینجای کار شبکههای خبری، دوربینهای تلویزیونی و دنیای مجازی توانستهاند
حساسیت و ندای «وجدان» رهبران غربی را تحریک کنند، بیش از آنچه نتیجه اراده این دولتمردان باشد تأثیر فشار افکار عمومی صلحطلب و جنبشهای ترقیخواه چپ اروپایی بوده است. راست اروپایی در بهترین شکل خود به موضوع پناهجویان بهعنوان یک عمل انجامشده نگاه میکند، چنانچه «یوشکا فیشر» وزیر امور خارجه پیشین آلمان، این مهاجرت گسترده را با توجه به احتیاج برلین و دیگر کشورهای اروپایی به نیروی کار جدید بهدلیل پیرشدن جوامع اروپایی یک فرصت تلقی و توصیه به استفاده از این فرصت میکند. در این بین راست افراطی و گروههای نئوفاشیست اروپایی در آلمان، فرانسه و دیگر کشورهای اروپایی بههمراه رهبران اروپای شرقی به رهبری «ویکتور اوربان» نخستوزیر راستگرای مجارستان بر طبل اسلامهراسی و تهدید اروپای مسیحی از سوی پناهجویان خاوری میکوبند.
تصویر جسد بیجان آیلان کردی واقعیت دنیای بیرحم امروز است که وقتی داستان جنگ و منافع در میان باشد همه رهبران درد وجدان میگیرند و با دخالت مستقیم خود بر آتش آن میدمند اما در پیامد این واقعه فاجعهبار هرگز حاضر به قبول مسئولیتهای اولیه انسانی خود نیستند. اینجا دیگر بحث پناهجویان و مهاجرت اقتصادی در میان نیست بلکه بهطور مشخص و واضح موضوع فراریان از جنگ سوریه، لیبی، عراق و افغانستان در میان است که یک ضلع اصلی قضیه جهان غرب و بهخصوص اروپای دموکرات بوده است. آیلان و برادر پنجساله او به همراه مادرشان که حتی آبهای مدیترانه هم آنان را پس زد و جسدشان روز جمعه چهارم سپتامبر در «کوبانی» به خاک سپرده شد، فرزندان همان مردمانی هستند که با دفاع حماسی خود پشت هیولای «داعش» را در یک جنگ نابرابر به خاک مالیدند و زنده ماندند. اما در مسیر اروپای صلح و مدیترانه بدون جنگ جان باختند. همزمان در فضای مجازی توسط فعالان صلح و انسانهای ترقیخواه جهان ویدئوی چند دقیقهای از یک کودک دبستانی سوری دستبهدست میشود که چنان آرام و منطقی در جلوی دوربین به رهبران جهان میگوید «شما دست از جنگ و دخالت در سوریه بردارید تا ما به
اروپا نیاییم» که از هزار تحلیل و تفسیر سیاسی از سوی مدعیان و کارشناسان حوزه سیاسی گویاتر است. این روزها خبرهای اول تمام رسانههای جهانی و اروپایی به موضوع همین پناهجویان اختصاص داده میشود و کنفرانس پشت کنفرانس و نشست پشت نشست از سوی رهبران جهانی برگزار میشود ولی در ته قضیه هم چنان این در راه ماندگان، در برزخ خود دست و پا میزنند. چشم آبیهای اروپایی فراموش کردهاند که در چند قرن اخیر میلیون میلیون به سوی سرزمینهای تازه در آن سوی آتلانتیک رهسپار بودند و امروز آمریکای شمالی را چنان شمایلی بخشیدهاند که بومیان ساکن آنجا تقریبا از معادلات جمعیتی حذف شدهاند. آنها وقتی از حقوق بشر و کمکهای انساندوستانه سخن میگویند «قصه میخوانند»، اما زمانی که میلیونها انسان درمانده از جنگ و بیخانمان سرپناهی میجویند تازه
چرتکه اندازیهای کاسبکارانه را وارد معادلات میکنند. در روزهای اخیر بهصورت مرتب این سؤال مطرح شده است که آیا تصویر بیجان «آیلان کردی» وجدان رهبران اروپایی را بیدار میکند و تصویر این فاجعه موجب گشایشی در موقعیت پناهجویان خواهد شد. شاید برای چند روز و چند هفته بتوان یک گشایش و راه باز برای چندین هزار نفر از این سیل میلیونی جهت ورود به اروپا را شاهد بود، اما بدون تردید در پشت هر شعاری که امروز داده میشود سیاستمداران دنبال راهحل بازدارندگی و شانه خالیکردن از زیر بار این مسئولیت انسانی خواهند بود. بسیاری از رهبران اروپایی در چند روز گذشته با حمله به ویکتور اوربان وی را مسبب بسیاری از این مشکلات و ناهمگرایی اروپایی نشان میدهند در حالیکه بزرگترین جرم او صراحت لهجه و بیان بدون شرمساری ضدیت اروپای مسیحی با پناهجویان خاورمیانه بوده است. نشست چهارجانبه بین رهبران مجارستان، چک، اسلواکی و لهستان که روز جمعه در پراگ جمع شده و مواضع سرسختانهای را در قبال پناهجویان با رد تقاضای سهمیهبندی اروپایی اتخاذ کردند، هرچند که به ظاهر تضاد بین شرق و غرب اروپا را به تصویر میکشد، ولی در پایان با یک تفاوت نسبی این
سیاست واحد اروپایی خواهد بود. زمان زیادی طول نخواهد کشید که معاهده «شینگن» که رفتوآمد آزاد بین کشورهای عضو را سبب شده است برچیده شود و یا در بهترین وضعیت ممکن دچار تغییرات اساسی جهت موضع بازدارنگی شود. بحث پذیرش و کمک به پناهجویان توسط کشورهای عربی و منطقه که مسببان اصلی این فاجعه هولناک جنگهای فرقهای بودهاند که دیگر از اساس خارج از موضوع است و مدعیان مسلمانی، هم چنان چشمانشان را بر این بدبختی این پناهجویان بسته و خواهند بست.
برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیلها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.