|

تشنگی

ناهید طباطبایی

دوستم اهل یکی از روستاهای استان البرز است؛ آن بخش که از کردان شروع و به ولیان ختم می‌شود. هفته پیش از من خواست دو روز تعطیل را همراه او به روستایشان بروم. گفت دوروزی از تهران دوری، آنجا هم سبز و خرم است، تازه می‌شوی. خوشحال شدم و ساکم را بستم و همراه او شدم. وقتی نوجوان بودم زیاد به روستای او می‌رفتم. به‌خصوص تابستان که فصل آلبالو و قطره‌طلا و گیلاس بود. به باغ آلبالو می‌رفتیم و سبدسبد آلبالو می‌چیدیم. من میوه‌چیدن را دوست داشتم. پایین باغ نهری بود که به سمت رودخانه می‌رفت. آبش زلال و مثل یخ سرد بود. راه شلوغ بود. فاصله یک‌ساعته را سه‌ساعته طی کردیم. عده زیادی به سمت چالوس می‌رفتند. بعد از جاده چالوس ماشین‌ها کمتر شدند و وقتی رسیدیم، حسابی خسته بودیم. از بس ماشین و ساختمان‌های نیمه‌کاره دیده بودم، سردرد گرفته بودم. وقتی رسیدیم، تندتند با خانواده او سلام و علیک کردم و رفتم طرف حیاط که دست و صورتم را در حوض بشویم؛ آب نبود. به اتاق برگشتم و گفتم حوض خشک است. خندیدند و گفتند چندماهی می‌شود که حوض خشک است، چاه خشک است، نهر خشک است و رود هم تبدیل به گودال‌های آب راکد شده. گفتم میوه‌ها؟ گفتند سال‌به‌سال کمتر می‌شود، امسال فقط یک درخت آلبالو میوه دارد. به باغ آلبالوی پشت خانه رفتم. یکی از درخت‌ها میوه داشت. رفتم تا مشتی آلبالو بچینم. دستم را دراز کردم، نرمه خاکی قهوه‌ای بر انگشتانم نشست. سرخی آلبالو تیره شده بود.

تا به‌حال چیزی شبیه آن ندیده بودم. به دوستم گفتم چرا آلبالو‌ها خاکی هستند؟ مادرش گفت هرازچندی بادی تند می‌وزد و با خود خاک می‌آورد و روی میوه و برگ می‌نشاند. باید خوب آلبالو‌ها را بشویی. شیر آب آشپزخانه را روی بشقاب آلبالو باز کردم. شیر چندبار سکسکه کرد و ساکت شد. مادر دوستم گفت باید تا ساعت چهار صبر کنی. حالا هم برو سر ایوان تا آب بیاورم، دستت را بشویی. می‌خواهیم ناهار بخوریم. سر ایوان نشستم و دست‌هایم را زیر آب پارچ با صرفه‌جویی بسیار شستم و خیسی آن را به‌صورتم مالیدم. بعد پرسیدم حالا چه می‌شود؟ گفت صبر می‌کنیم، بالاخره یک فکری برایمان می‌کنند. سر سفره نشستم و یاد شعر سهراب افتادم که می‌گفت «به درک راه نبردیم به اکسیژن آب، برق از پولک‌مان رفت که رفت».

دوستم اهل یکی از روستاهای استان البرز است؛ آن بخش که از کردان شروع و به ولیان ختم می‌شود. هفته پیش از من خواست دو روز تعطیل را همراه او به روستایشان بروم. گفت دوروزی از تهران دوری، آنجا هم سبز و خرم است، تازه می‌شوی. خوشحال شدم و ساکم را بستم و همراه او شدم. وقتی نوجوان بودم زیاد به روستای او می‌رفتم. به‌خصوص تابستان که فصل آلبالو و قطره‌طلا و گیلاس بود. به باغ آلبالو می‌رفتیم و سبدسبد آلبالو می‌چیدیم. من میوه‌چیدن را دوست داشتم. پایین باغ نهری بود که به سمت رودخانه می‌رفت. آبش زلال و مثل یخ سرد بود. راه شلوغ بود. فاصله یک‌ساعته را سه‌ساعته طی کردیم. عده زیادی به سمت چالوس می‌رفتند. بعد از جاده چالوس ماشین‌ها کمتر شدند و وقتی رسیدیم، حسابی خسته بودیم. از بس ماشین و ساختمان‌های نیمه‌کاره دیده بودم، سردرد گرفته بودم. وقتی رسیدیم، تندتند با خانواده او سلام و علیک کردم و رفتم طرف حیاط که دست و صورتم را در حوض بشویم؛ آب نبود. به اتاق برگشتم و گفتم حوض خشک است. خندیدند و گفتند چندماهی می‌شود که حوض خشک است، چاه خشک است، نهر خشک است و رود هم تبدیل به گودال‌های آب راکد شده. گفتم میوه‌ها؟ گفتند سال‌به‌سال کمتر می‌شود، امسال فقط یک درخت آلبالو میوه دارد. به باغ آلبالوی پشت خانه رفتم. یکی از درخت‌ها میوه داشت. رفتم تا مشتی آلبالو بچینم. دستم را دراز کردم، نرمه خاکی قهوه‌ای بر انگشتانم نشست. سرخی آلبالو تیره شده بود.

تا به‌حال چیزی شبیه آن ندیده بودم. به دوستم گفتم چرا آلبالو‌ها خاکی هستند؟ مادرش گفت هرازچندی بادی تند می‌وزد و با خود خاک می‌آورد و روی میوه و برگ می‌نشاند. باید خوب آلبالو‌ها را بشویی. شیر آب آشپزخانه را روی بشقاب آلبالو باز کردم. شیر چندبار سکسکه کرد و ساکت شد. مادر دوستم گفت باید تا ساعت چهار صبر کنی. حالا هم برو سر ایوان تا آب بیاورم، دستت را بشویی. می‌خواهیم ناهار بخوریم. سر ایوان نشستم و دست‌هایم را زیر آب پارچ با صرفه‌جویی بسیار شستم و خیسی آن را به‌صورتم مالیدم. بعد پرسیدم حالا چه می‌شود؟ گفت صبر می‌کنیم، بالاخره یک فکری برایمان می‌کنند. سر سفره نشستم و یاد شعر سهراب افتادم که می‌گفت «به درک راه نبردیم به اکسیژن آب، برق از پولک‌مان رفت که رفت».

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.