|

نمایشگاه «هنرمندان خودآموخته» در «خانه هنرمندان» برگزار شد

گزارش اقلیت

عسل عباسیان:دوستی می‌گفت: «همه انسان‌ها در وجودشان رگه‌های هنر و شاعرانگی دارند، تنها کافیست که اتفاقی در زندگی‌شان رقم بخورد تا به هنر روی بیاورند و خودشان را پیدا کنند.» من اما باور نداشتم. مجدانه بر این باور بودم که مگر می‌شود مارکز، کوندرا یا دولت‌آبادی را نخواند و داستان نوشت؟ یا مثلا آثار پیکاسو، داوینچی و کاندینسکی را ندید و دست به بوم و قلم برد و نقاشی کرد؟ باور نداشتم اما وقتی که به افتتاحیه نمایشگاه گروهی «هنرمندان خودآموخته» رفتم، باور کردم که می‌توان به صدای درون گوش داد و همان‌ها را بر بوم نقش زد. عصرگاه روز شنبه هفدهم فرودین‌ماه شماری از همین هنرمندان، از مرد و زن و پیر و جوان، گرد آمدند و آثارشان را که بی‌هیچ معلمی خلق کرده بودند، به همت «علی عزتی» که کاشف این هنرمندان گمنام است، بر دیوار گالری «ممیز» خانه هنرمندان آویختند.
در این افتتاحیه که با استقبال عده‌ای از هنرمندان سرشناس هنرهای تجسمی روبه‌رو شد، اغلب نقاشان و مجسمه‌سازان این مجموعه حضور داشتند. از پیرزنی 85‌ساله به نام «شهین امیرمظاهری» که حتی سواد آنچنانی هم ندارد و 5 سال است که به تشویق نوه‌هایش نقاشی می‌کند گرفته تا زنی 52 ساله به نام «رویا میربد» که معلول حرکتی‌ است و تنها با یک دست، به ظرافت و دقت نقش‌های تذهیب را با آبرنگ نقاشی می‌کند. یا «علیرضا دزواره» که پس از یک سکته مغزی و فلج‌شدن نیمی از بدنش مجسمه‌های عجیب چوبی می‌سازد.
«احمد محیط طباطبایی» یکی از کسانی است که از برگزاری این نمایش استقبال کرده و درباره تاثیر برگزاری آن می‌گوید: «مهم‌ترین تاثیر این نمایشگاه بر مخاطبانش این است که به طور غیرمستقیم بینندگان را به این سمت سوق می‌دهد که اگر کسی بخواهد کاری بکند و امکانات رایج و پرهزینه آن را نداشته باشد، باز هم همین خواست کافی است تا آن را پی بگیرد. یعنی تنها با استفاده از ابزاری چون چشم و امکانات بالقوه، مثل انسان غارنشین خلق اثر کند. خصوصیت مثبت این دست از نمایشگاه‌ها آشنایی این هنرمندان با یکدیگر و شکل‌گیری نهادی صنف‌گونه برای آنهاست. البته برگزاری این نمایشگاه نه در یک گالری خصوصی بلکه در نهادی چون «خانه هنرمندان» به این معناست که این هنرمندان با اینکه تحصیلات آکادمیک ندارند و اسامی شناخته‌شده‌ای هم ندارند اما از جانب هیات امنای این نهاد که هریک هنرمندان شاخصی هستند، مورد پذیرش و مقبولیتند و این اتفاق می‌تواند به آینده هنری این افراد کمک چشمگیری کند.»
«سعید عبدالباقی» نقاش و گرافیست دیگری‌ است که درباره برگزاری این نمایشگاه و حمایت از این هنرمندان بی‌نام و نشان نیز می‌گوید: «مسلما هنر زاده رنج است و سختی، اما این هنرمندان عموما از افراد فرودست جامعه هستند و اگر حمایت مالی از آنها صورت بگیرد، با توجه به قیمت سرسام‌آور وسایل نقاشی مثل رنگ، قلم‌مو و... حتما رشد چشمگیری در آثارشان به مرور صورت می‌گیرد. حمایت از این هنرمندان می‌تواند سبب شود تا آن‌ها اعتماد به نفس پیدا کنند و کارشان را جدی بگیرند.» او در ادامه درباره ارزش هنری این آثار می‌گوید: «ویژگی مهم این نقاشی‌ها عدم تکلف است. عدم سواد بصری در آثار این هنرمندان لطفی ایجاد کرده که سبب شده تا اکثرا به دور از تقلید و کپی تنها درونیاتشان را انعکاس دهند.»
عسل عباسیان:دوستی می‌گفت: «همه انسان‌ها در وجودشان رگه‌های هنر و شاعرانگی دارند، تنها کافیست که اتفاقی در زندگی‌شان رقم بخورد تا به هنر روی بیاورند و خودشان را پیدا کنند.» من اما باور نداشتم. مجدانه بر این باور بودم که مگر می‌شود مارکز، کوندرا یا دولت‌آبادی را نخواند و داستان نوشت؟ یا مثلا آثار پیکاسو، داوینچی و کاندینسکی را ندید و دست به بوم و قلم برد و نقاشی کرد؟ باور نداشتم اما وقتی که به افتتاحیه نمایشگاه گروهی «هنرمندان خودآموخته» رفتم، باور کردم که می‌توان به صدای درون گوش داد و همان‌ها را بر بوم نقش زد. عصرگاه روز شنبه هفدهم فرودین‌ماه شماری از همین هنرمندان، از مرد و زن و پیر و جوان، گرد آمدند و آثارشان را که بی‌هیچ معلمی خلق کرده بودند، به همت «علی عزتی» که کاشف این هنرمندان گمنام است، بر دیوار گالری «ممیز» خانه هنرمندان آویختند.
در این افتتاحیه که با استقبال عده‌ای از هنرمندان سرشناس هنرهای تجسمی روبه‌رو شد، اغلب نقاشان و مجسمه‌سازان این مجموعه حضور داشتند. از پیرزنی 85‌ساله به نام «شهین امیرمظاهری» که حتی سواد آنچنانی هم ندارد و 5 سال است که به تشویق نوه‌هایش نقاشی می‌کند گرفته تا زنی 52 ساله به نام «رویا میربد» که معلول حرکتی‌ است و تنها با یک دست، به ظرافت و دقت نقش‌های تذهیب را با آبرنگ نقاشی می‌کند. یا «علیرضا دزواره» که پس از یک سکته مغزی و فلج‌شدن نیمی از بدنش مجسمه‌های عجیب چوبی می‌سازد.
«احمد محیط طباطبایی» یکی از کسانی است که از برگزاری این نمایش استقبال کرده و درباره تاثیر برگزاری آن می‌گوید: «مهم‌ترین تاثیر این نمایشگاه بر مخاطبانش این است که به طور غیرمستقیم بینندگان را به این سمت سوق می‌دهد که اگر کسی بخواهد کاری بکند و امکانات رایج و پرهزینه آن را نداشته باشد، باز هم همین خواست کافی است تا آن را پی بگیرد. یعنی تنها با استفاده از ابزاری چون چشم و امکانات بالقوه، مثل انسان غارنشین خلق اثر کند. خصوصیت مثبت این دست از نمایشگاه‌ها آشنایی این هنرمندان با یکدیگر و شکل‌گیری نهادی صنف‌گونه برای آنهاست. البته برگزاری این نمایشگاه نه در یک گالری خصوصی بلکه در نهادی چون «خانه هنرمندان» به این معناست که این هنرمندان با اینکه تحصیلات آکادمیک ندارند و اسامی شناخته‌شده‌ای هم ندارند اما از جانب هیات امنای این نهاد که هریک هنرمندان شاخصی هستند، مورد پذیرش و مقبولیتند و این اتفاق می‌تواند به آینده هنری این افراد کمک چشمگیری کند.»
«سعید عبدالباقی» نقاش و گرافیست دیگری‌ است که درباره برگزاری این نمایشگاه و حمایت از این هنرمندان بی‌نام و نشان نیز می‌گوید: «مسلما هنر زاده رنج است و سختی، اما این هنرمندان عموما از افراد فرودست جامعه هستند و اگر حمایت مالی از آنها صورت بگیرد، با توجه به قیمت سرسام‌آور وسایل نقاشی مثل رنگ، قلم‌مو و... حتما رشد چشمگیری در آثارشان به مرور صورت می‌گیرد. حمایت از این هنرمندان می‌تواند سبب شود تا آن‌ها اعتماد به نفس پیدا کنند و کارشان را جدی بگیرند.» او در ادامه درباره ارزش هنری این آثار می‌گوید: «ویژگی مهم این نقاشی‌ها عدم تکلف است. عدم سواد بصری در آثار این هنرمندان لطفی ایجاد کرده که سبب شده تا اکثرا به دور از تقلید و کپی تنها درونیاتشان را انعکاس دهند.»

برای اطلاع از آخرین اخبار و تحلیل‌ها به کانال شرق در «تلگرام» بپیوندید.